Ο Μπάμπης ο “φλου”, ο “κλου” και οι άλλοι

του Διονύση Ελευθεράτου

Ο «προφήτης» που περιμένει να δει τα επόμενα κι οι «προηγούμενοι»

Πάει, χάλασε ο κόσμος. Μα να «ξενερώνει» έτσι το ποίμνιό του κοτζάμ Μπάμπης Παπα­δημητρίου; Ο αναλυτής του Σκάι που έδωσε την πρώτη μετεκλογική του μάχη με τόσο δυναμισμό, προβλέποντας τάχιστη έλευση του τραπεζι­κού, οικονομικού Αρμαγεδδώνα, να επιζη­τά τώρα -κι αυτός- «γέφυρα» με επόμενους σταθμούς, προτού επιδοθεί σε νέες προφη­τείες; Διάβολε, κάτι δεν πάει καλά…

Πρωί της επομένης της συνεδρίασης του Γιούρογκρουπ. Πρωί Τσικνοπέμπτης, αλ­λά ο Μπάμπης «δεν ψηνόταν με τίποτα» να φέρει για άλλη μια φορά -καθαρά και ξάστε­ρα- την καταστροφή. Κλήθηκε ο άνθρωπος -από γλυκιά παρουσιάστρια του σταθμού- να εξηγήσει τι σήμαινε η αδυναμία έκδοσης κοι­νού ανακοινωθέντος. Είπε εν ολίγοις πως μο­λονότι θα ήταν καλύτερο να είχε εκδοθεί ανα­κοινωθέν, δηλαδή να είχε «κατεβάσει τα πα­ντελόνια» η κυβέρνηση, δεν έφθασε κατ’ ανά­γκη το τέλος του κόσμου. Κάπως έτσι έγινε «ο Μπάμπης ο Φλου» – και δεν το συνηθίζει.

Η γλυκιά παρουσιάστρια ήθελε να μάθει αναλυτικά τι θα γίνει με τη ρευστότητα. Ο Μπάμπης όμως επιφυλάχθηκε να απαντήσει έπειτα από την 16η Φεβρουαρίου, δηλώνο­ντας ότι προς το παρόν δεν μπορεί να ξέρει. Άλλο χτύπημα κι αυτό: Από «φλου» έγινε και Μπάμπης «κλου»; Να λέει με τον τρόπο του το αγγλικό «I haven’t a clue» («δεν έχω την παραμικρή ιδέα»); Ποιος; Αυτός ο οποίος μέ­χρι πρότινος ήταν σε θέση να κοιτάζει τη φω­τογραφία μιας πεταλούδας που πετούσε στη Φρανκφούρτη και να προβλέπει πότε θα ξέ­μενε από συναλλαγματικά αποθέματα η Ελ­λάδα; Θλίψη.

Μια μόνο ηλιαχτίδα παρηγοριάς πρόσφερε στο κοινό του ο Μπάμπης: τη στιγμή που ζή­τησε να του υποβληθεί η ίδια ερώτηση σε με­ρικές ημέρες, το βλέμμα του είχε κάτι το προει­δοποιητικό. Κάτι σαν «ή θα κάνουν την κωλο­τούμπα ή θα φέρω μόνος μου το τραπεζικό σύ­στημα τούμπα – με το ζόρι κρατιέμαι…». Τι τα θέλετε όμως; Ένας Μπάμπης αρκούντως αμή­χανος και μάλλον αγνωστικιστής είναι επαρ­κής λόγος να αναρωτηθούμε μήπως όντως τούτη η δύσμοιρη χώρα χάνει την ταυτότη­τά της. Μόνο στο τέλος της πρωινής του πα­ρέμβασης ανέκτησε ο Μπάμπης κάτι από την κατηγορηματικότητά του, για να πει: «Τούτοι εδώ (σ.σ. η νέα κυβέρνηση) νομίζουν ότι αυ­τοί για πρώτη φορά διαπραγματεύονται, αλ­λά δεν είναι έτσι. Διαπραγματεύτηκαν πραγ­ματικά και οι προηγούμενοι»…

Ω, ναι. Ο Χαρδούβελης είχε ρυθμίσει το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο έτσι ώστε οι εντολές της τρόικας να φθάνουν στα υπο­βαθμισμένα Junk κι όχι στο πρωτοκλασάτο Inbox. Η δεύτερη πράξη αντίστασης: το «ναι» προς τους τροϊκανούς αποστελλόταν ξερά, χω­ρίς διάφορα «dear gentlemen» κ.λπ. Αφήστε το άλλο: σύμφωνα με πρόσφατη επιστημονι­κή γνωμάτευση, η ένταση της σεισμικής δρα­στηριότητας που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στον ελλαδικό χώρο οφείλεται στον… Στουρνάρα! Σεπτέμβριος του 2012 ήταν όταν ενηΜΜΕρωθήκαμε πως ο τότε υπουργός Οι­κονομικών χτύπησε το χέρι στο τραπέζι λέ­γοντας «ως εδώ» στον Τόμσεν. Ε, ξέρετε πό­σα ρήγματα ενεργοποίησε εκείνο το τιτάνιο, αντρίκειο χτύπημα του Στουρνάρα;

Για να σοβαρευτούμε λίγο: η εξ αριστερών κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι (και κα­τά περίπτωση είναι) τα… πάντα. Σοβαρή και πειστική, βάσιμη αλλά όχι εύληπτη ή ομοιά­ζουσα με την γκρίνια μιας «κακιάς πεθεράς». Η εκ δεξιών κριτική όμως συνιστά -αύτανδρη- απύθμενη αθλιότητα και υποκρισία, συνάμα.

Χαίρεται το εγχώριο μνημονιακό τόξο, επει­δή τηρούν γραμμή σκληρότερη κι απ’ αυτήν του Βερολίνου οι ίβηρες και οι ιρλανδοί «Σα­μαράδες», των οποίων βεβαίως τα λαϊκά ερεί­σματα ίσως τώρα να είναι περίπου όσα και του σαμαροβενιζελισμού πριν από μερικούς μή­νες. Χαίρεται ολοφάνερα αλλά ταυτοχρόνως παρέχει τη «στήριξή» τους στη «διαπραγμά­τευση της χώρας». Τίνι τρόπω; Όποιος είδε π.χ. την ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Λαϊ­κού Κόμματος, δηλαδή των δεξιών της Γη­ραιάς Ηπείρου, το κατάλαβε.

Όσο για τη… βελούδινη γραμμή του Τύπου «ο λαός έδωσε εντολή για διαπραγμάτευση, όχι για σύγκρουση και πρόκληση πιστωτικών γεγονότων», αυτή προφανώς και συνιστά πε­μπτοφαλαγγίτικο «κελάηδημα». Τα μνημονια­κά απολειφάδια διαμηνύουν (και προς τα έξω) ότι θα αναστατώσουν τον κόσμο με όσες δυνά­μεις διαθέτουν, εάν τυχόν η κυβέρνηση ΣΥΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ διανοηθεί να απαντήσει στους εκ­βιασμούς Βερολίνου και ΕΚΤ αναστέλλοντας π.χ. την πληρωμή τοκοχρεολυσίων στο «μα­γαζί» του Ντράγκι ή σπεύδοντας να εξασφα­λίσει διμερή δάνεια με χώρες εκτός ευρωζώ­νης. Ε, δεν γίνεται να «συμπαρίστασαι» σε κάτι και ταυτοχρόνως να του αφαιρείς εκ των προ­τέρων κάθε δυνατότητα άμυνας.

Τούτη την περίοδο το ευρωπαϊκό ιερα­τείο και το ΔΝΤ δεν μοχθούν για να δείξουν ότι το πρόγραμμα της τελευταίας πενταετίας «πέτυχε». Δεν ασχολούνται άλλωστε πολύ οι «Μένγκελε» της πολιτικής και της οικονομί­ας με την τύχη των ανθρώπων-πειραματό­ζωα. Ούτε καν στο επίπεδο των προσχημά­των. Το «επιχείρημα» του ιερατείου συνοψί­ζεται στο μονότονα επαναλαμβανόμενο «δε­σμεύτηκαν οι προηγούμενοι», «να σεβαστεί­τε τις υπογραφές των προηγουμένων». Αυ­τό δεν αποτελεί ασφαλώς άλλοθι για οτι­δήποτε κάνει ή δεν κάνει η νέα κυβέρνηση. Αποτελεί όμως έναν ακλόνητο επιπρόσθε­το λόγο, για τον οποίο η κοινωνία αξίζει να τιμωρήσει πολιτικά τη μνημονιακή κουστω­δία των «προηγουμένων» ακόμη σκληρότε­ρα. Ανελέητα!