του Χάρη Ζαφειρόπουλου
Πολύ σωστά ο νέος υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού Aρ. Μπαλτάς χαρακτήρισε «απόλυτη καταστροφή» το νόμο Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου για τα πανεπιστήμια της χώρας. Πολύ σωστά, ακόμα, μίλησε για τη μη διαγραφή φοιτητών και τη διάλυση των Συμβουλίων Διοίκησης. Πολύ σωστά, τέλος, μίλησε για τη σύνδεση που θα έπρεπε να επιτευχθεί μεταξύ παιδείας και πολιτισμού και την ολόπλευρη γνώση η οποία πρέπει να παρέχεται στους νέους επιστήμονες. Πολύ λανθασμένα όμως, και παρά τα όσα προεκλογικά έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν τον ακούσαμε να λέει κάτι για τα τεράστια τμήματα της νεολαίας που αδυνατούν να σπουδάσουν. Πολύ λανθασμένα δεν τον ακούσαμε να μιλάει για τον δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου και την παροχή σημαντικών πτυχών φοιτητικής μέριμνας, όπως η στέγαση και η σίτιση. Την ίδια ώρα μάλιστα που 211 συνάδελφοί μας στην εστία του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης πετιούνται στο δρόμο, καθώς το κτήριο είναι ανεπαρκές. Πολύ λανθασμένα, τέλος, δεν τον ακούσαμε να αμφισβητεί στο ελάχιστο την επιχειρηματική λειτουργία και ανασυγκρότηση, την καρδιά των Συνθηκών της Μπολόνιας και του ΚΕΧΑΕ.
Η κατάσταση που επικρατεί είναι δεδομένη: ελλείψεις σε διοικητικό κι εκπαιδευτικό προσωπικό, υποβαθμισμένες αν όχι ανύπαρκτες υποδομές, εργολαβίες να λύνουν και να δένουν και να εισπράττουν υπέρογκα ποσά με εργαζόμενους των 400 ευρώ, δεκάδες χιλιάδες φοιτητές στις λίστες για ένα δωμάτιο στην εστία (αν το ίδρυμα διαθέτει) και άλλοι τόσοι που παρατούν τις σπουδές τους, γιατί δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά. Ποια η απάντηση λοιπόν της νέας κυβέρνησης σε αυτή την κατάσταση; Διά στόματος Αρ. Μπαλτά, οι άμεσες κινήσεις του υπουργείου έχουν ως εξής: «ένα δημοκρατικό νόμο-πλαίσιο, μεταβατικό, για να μπορέσει να συζητήσει το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας» καθώς και «αναδιάταξη των δαπανών γιατί δίνονται λεφτά αυτή τη στιγμή περισσότερο σε εξετάσεις και σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια παρά όπου χρειάζονται». Φαίνεται πως για τη κυβέρνηση λύση θα δοθεί αν καταφέρουμε να μιλάμε με δημοκρατικότερους όρους και αν διαχειριστούμε τα λεφτά μας λίγο καλύτερα! Αξίζει ακόμα να σημειώσουμε την υπέρ του δέοντος υπεράσπιση του αμερικάνικου μοντέλου, αλλά και την προτροπή στους μαθητές και τις οικογένειές τους να δηλώσουν σχολές στην πόλη τους, μιας και δεν σκοπεύει να αλλάξει και πολλά σε ό,τι αφορά τη φοιτητική μέριμνα.
Σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν φαίνεται να απαντώνται τα πραγματικά προβλήματα της πλειοψηφίας των φοιτητών που πλήττεται και των οικογενειών τους, σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητείται, πόσο μάλλον ανατρέπεται, ο βαθιά ταξικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης. Κρίνεται αναγκαίο το επόμενο διάστημα το φοιτητικό κίνημα να μην περιμένει στιγμή τι «ίσως δώσει το υπουργείο και η κυβέρνηση» αλλά να βγει μπροστά και να επιβάλει τις ανάγκες του. Η ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων και η οργάνωση του φοιτητικού κινήματος αποτελούν κομβικά επίδικα για να μπορέσει η νεολαία να σπουδάσει, να μορφωθεί και να ζήσει σύμφωνα με τις ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής μας!
