Νέο κόμμα – Παλιές πολιτικές
Η ιστορία για μια ακόμα φορά επαναλαμβάνεται σαν παρωδία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου εγκατέλειψε το χρεοκοπημένο κόμμα του πατέρα του, ο Γιώργος εγκατέλειψε ένα διεφθαρμένο μηχανισμό εξουσίας που ο ίδιος οδήγησε στη χρεοκοπία! Μπορεί με τη δημιουργία νέου κόμματος ο Παπανδρέου να απαλάσσεται από χρέη εκατομμυρίων, αλλά δεν απαλάσσεται από την πολιτική ευθύνη για τη φτωχοποίηση και την εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Το κύριο πλεονέκτημα του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών έναντι του κλυδωνιζόμενου ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου είναι ότι ο ίδιος ο Παπανδρέου είναι πιο συμπαθητικός φυσιογνωμικά. Ωστόσο όπως έχει αποδείξει και η πρόσφατη ιστορία οι προσωποκεντρικές διασπάσεις, ειδικά όταν δεν συνοδεύονται από ορατή πολιτική διαφοροποίηση είναι βραχύβιες και θνησιγενείς. Είναι ακόμα νωρίς και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες αν το νέο πολιτικό μόρφωμα θα μπορέσει να διεκδικήσει την είσοδό του στη Βουλή ή αν θα έχει την τύχη των κομμάτων της Κατσέλη ή της Μπακογιάννη.
Ο Γιώργος Παπανδρέου επιχειρεί να εκφράσει όχι το «παλιό καλό ΠΑΣΟΚ» του Ανδρέα αλλά το κραταιό ΠΑΣΟΚ του 44% του 2009. Τα ψηφοδέλτια που ανακοινώθηκαν δεν είχαν ιδιαίτερες εκπλήξεις και συμμετέχουν άτομα του προσωπικού του μηχανισμού αλλά και δυσαρεστημένα -από τον Βενιζέλο- στελέχη όπως οι Θάνος Μωραΐτης (Β΄ Αθήνας), Φίλιππος Σανινίδης (Λάρισα), Χρήστος Αηδόνης (Α΄ Αθήνας), Μιχάλης Καρχιμάκης (Β΄ Αθήνας), Σωκράτης Ξυνίδης, Νίκος Σηφουνάκης, Γιώργος Πεταλωτής, Δημήτρης Ρέππας, Δημήτρης Δρούτσας κ.λπ.
Μιλώντας στην Τρίπολη ο Παπανδρέου αναμάσησε ένα κάρο κοινοτοπίες, επιχειρώντας να υπερασπιστεί την πολιτική του διαδρομή, αλλά χωρίς να τολμάει καν να συγκρουστεί με τις δυνάμεις που τον ανέτρεψαν μέσα σε μια βδομάδα σαν να είναι καρυδότσουφλο! Απεναντίας εμφανίζεται ως ο πιο «υπεύθυνος» και γνήσιος πολιτικός εκφραστής του Μνημονίου και των μεταρρυθμίσεων και κατηγορεί την κυβέρνηση ότι επέλεξε να συμμετάσχει «σε αντιμνημονιακά καλλιστεία με την αντιπολίτευση», κι άρχισαν να διαγωνίζονται, σημείωσε, ποιος θα σκίσει πιο γρήγορα το Μνημόνιο στα λόγια, βυθίζοντας την Ελλάδα και πάλι στην αναξιοπιστία. Με άλλα λόγια, ο Παπανδρέου ζητάει ακόμη μια ευκαιρία να ολοκληρώσει το έργο του και να έχει την προσωπική του δικαίωση, θυμίζοντας τον πατέρα Μητσοτάκη που ακόμα καταριέται τον Σαμαρά! Δύσκολα ωστόσο θα μπορέσει να πείσει τον κόσμο να τον ακολουθήσει για την προσωπική του δικαίωση, όταν το πολιτικό του στίγμα διαφοροποιείται μόνο στα σημεία από ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι.
