Μεγάλο το ενδιαφέρον του κόσμου για τις θέσεις της ανατρεπτικής Αριστεράς
του Γιώργου Τσαντίκου
Η αντικαπιταλιστική Αριστερά είναι εδώ. Μετά τη μεγάλη συμμετοχή στις συνελεύσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι προεκλογικές συγκεντρώσεις γεννούν προσδοκίες για τις εκλογές και κυρίως για την επόμενη μέρα της κάλπης. Παρά τις αντίξοες οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, παρά το… παράταιρο των χειμωνιάτικων εκλογών αλλά και την πίεση του χρόνου, ο κόσμος ανταποκρίνεται στο κάλεσμα των εκδηλώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Μετωπικής Αριστερής Συμπόρευσης, για να ακούσει και να συζητήσει την πρόταση για την εκλογική στήριξη αλλά και τη συμμετοχή στους αγώνες της επόμενης μέρας. Ένα πρώτο στοιχείο είναι ότι, παρά τη σύντομη προεκλογική περίοδο, έχουν γίνει εκδηλώσεις σχεδόν σε κάθε γωνιά της χώρας, από τη Χερσόνησο μέχρι τα Γρεβενά και από τον Πύργο μέχρι την Ξάνθη. Αρκετός κόσμος συγκεντρώθηκε στη Λάρισα, στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο, όπου μίλησαν οι Νίκος Αδαμόπουλος και Τάσος Σταυρόπουλος, αλλά και στην Καρδίτσα, στο Παυσίλυπον, όπου η συμμετοχή του κόσμου ήταν μεγαλύτερη από τις ευρωεκλογές. Ιδιαίτερα ικανοποιητική ήταν η συγκέντρωση στα Γιάννενα, καθώς έγινε μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην πόλη σε κλειστό χώρο. Αντίστοιχα θετική ήταν η εικόνα στην Πρέβεζα, όπου μίλησε ο Αλέκος Αναγνωστάκης και στη Μυτιλήνη, όπως επίσης στη Λαμία και στην Καλαμάτα.
Ανάμεσα στα θέματα που άνοιξαν στις εκδηλώσεις ήταν το «πριν» και το «μετά». Το «να φύγουν» για την κυβέρνηση του μαύρου μετώπου συνδέθηκε με την προοπτική νίκης των εργαζομένων και της νεολαίας, των εργατικών αιτημάτων και της κομμουνιστικής προοπτικής. Ο υποψήφιος στα Γιάννενα Δημήτρης Αργυρός στο χαιρετισμό του στάθηκε ιδιαίτερα στο ερώτημα «αν μπορούμε να νικήσουμε», λέγοντας μεταξύ άλλων: «Στο βαθμό που είμαστε όρθιοι (και ναι, είμαστε όρθιοι), στο βαθμό που ο οργανωμένος λαός είναι όρθιος, ναι, μπορούμε να νικήσουμε. Ένας λαός που την Κυριακή μάλλον θα τιμωρήσει τις δυνάμεις της υποταγής, ελπίζοντας στις δυνάμεις του συμβιβασμού, κρατώντας ανοιχτά τα αφτιά του, με τις δυνάμεις της ανατροπής». Πρόσθεσε επίσης ότι «η ιστορία της ανθρωπότητας έχει δείξει πως, πάρα τις ήττες και τις καταστροφές, πάντα στο τέλος μιλάνε οι καταπιεσμένοι, προχωρώντας την ιστορία μπροστά. Πώς θα ήταν άραγε η ανθρωπότητα χωρίς τους εξεγερμένους του Σπάρτακου, χωρίς τους αβράκωτους, χωρίς τους κομμουνάρους, χωρίς τους μπολσεβίκους, χωρίς τους ΕΑΜμίτες και ΕΛΑΣίτες, τον Δημοκρατικό Στρατό; Τι θα ήμασταν άραγε, τι θα ήταν η ανθρωπότητα, χωρίς τον Τσε, χωρίς τον Άρη Βελουχιώτη, χωρίς τους χιλιάδες επαναστάτες που άλλαξαν το ρου της ιστορίας;».
Στα Τρίκαλα ο υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας Κώστας Γούσης τόνισε μεταξύ άλλων: «Συζητάνε οι εκπρόσωποι της ΝΔ, του Ποταμιού, του πρώτου, δεύτερου και τρίτου ΠΑΣΟΚ σαν να μην έχει συμβεί τίποτα στην Ελλάδα. Σαν να μην υπάρχουν ευθύνες, σαν να μην υιοθετήθηκαν συγκεκριμένες πολιτικές. Συμμεριζόμαστε τη χαρά του κόσμου για το συντριπτικό χτύπημα που δέχονται αυτά τα κόμματα. Συμμεριζόμαστε τη χαρά του κόσμου, όταν στην αρχή της προεκλογικής περιόδου ο Σαμαράς έλεγε “μας συμφέρουν οι εκλογές” και τώρα, δεν μπορούν να κάνουν συγκεντρώσεις παρά μόνο σε διαμερίσματα πολυκατοικιών».
Στις 26 όμως τι θα γίνει; Οι άνεργοι παραμένουν 1,5 εκατομμύριο, τα συγκλονιστικά πλέον ποσοστά φτώχιας στις ελληνικές οικογένειες, οι καθυστερήσεις πληρωμών ακόμα και για όσους και όσες δουλεύουν, οι μνημονιακές συμφωνίες και οι υποχρεώσεις σε «εταίρους» και δανειστές θα είναι ακόμα εδώ. Ένα θέμα που άνοιξε σε πολλές εκδηλώσεις ήταν η ανάγκη και η δυνατότητα «φιλολαϊκής πολιτικής» που αυτόματα έρχεται σε αντίθεση με τις μνημονιακές υποχρεώσεις και την ίδια την ευρωζώνη και την ΕΕ. Δεν έλειψε η κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ και τις θέσεις του που, όσο πλησιάζουν οι εκλογές, γίνονται… «ευρωζωνικότερες της ευρωζώνης» και θέτουν υπό αμφισβήτηση ακόμα και τα ανακοινωμένα μέτρα ανακούφισής του. Ιδιαίτερες αναφορές έγιναν στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τις ιδιωτικοποιήσεις, όπως για παράδειγμα στο λιμάνι του Πειραιά, που ονομάστηκαν «παραχωρήσεις», αλλά και τις θέσεις για τα ΜΑΤ που από «κατάργηση» έγιναν «συγχώνευση» και «αναδιάρθρωση» κ.λπ.
Τονίστηκε επίσης ότι η μεγαλύτερη ανάγκη είναι μια μαχητική, ανατρεπτική, αντικαπιταλιστική, κουμμουνιστική Αριστερά στις 26 του μήνα. Την Αριστερά που θα παλεύει για την κατάργηση των Μνημονίων, για τη μονομερή διαγραφή του χρέους, που θα ανοίγει έναν άλλο δρόμο για την κοινωνία, έξω από ΝΑΤΟ, ευρώ, ΕΕ.
