του Γ.Λιβιτσάνου
Σαράντα χρόνια από την ίδρυσή της και μέσα σε ένα ρευστό πολιτικό σκηνικό, η Νέα Δημοκρατία περνάει σήμερα… υπαρξιακή κρίση. Σε πρώτο επίπεδο αναζητάει τους καλύτερους δυνατούς όρους για τη διεκδίκηση εκλογικών ποσοστών διατήρησης στην κυβερνητική εξουσία. Σε δεύτερο επίπεδο όμως το ιδεολογικό της πρόσημο αναπροσαρμόζεται με κριτήριο την καλύτερη εξυπηρέτηση των αναγκών του κεφαλαίου που βρίσκεται στην πλέον επιθετική του φάση απέναντι στο εργατικό κίνημα. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα εκπροσωπείται κατά βάση από πρώην στελέχη… του ΛΑΟΣ!
Η τρέχουσα πολιτική χαρτογράφηση δείχνει τέσσερεις ουσιαστικά πόλους, υπό συνεχή διαμόρφωση:
Κατ’ αρχάς ο ηγετικός πυρήνας της Νέας Δημοκρατίας, γύρω από τον Αντώνη Σαμαρά, θα ενισχυθεί τόσο από την επιστροφή του Νικήτα Κακλαμάνη όσο και από άλλα στελέχη που θα επιστρέψουν με τη πολιτική της «πανστρατιάς» και της «επανασύστασης» της παράταξης. Είναι γνωστά τα… «μπαλτακοειδή» χαρακτηριστικά του και η επιλογή της δημόσιας εκπροσώπησής της από τον τραγελαφικό ακροδεξιό Άδωνη Γεωργιάδη.
Έτερος πόλος η… οικογένεια Μητσοτάκη. Τόσο η Ντόρα Μπακογιάννη όσο και ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρεσβεύουν την πολιτική θέση υπέρ της προσέγγισης του λεγόμενου «κεντρώου χώρου», αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο για διευρυμένες συνεργασίες. Η Ντόρα Μπακογιάννη παίρνει πρωτοβουλίας όπως η τροπολογία της για μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 30%, που ζητάει να υπερψηφιστεί τόσο από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ όσο και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο πρόσωπο του Νίκου Δένδια φαίνεται να κατασταλάζουν οι πολύπαθοι «καραμανλικοί» (εκτός εάν στη Νέα Δημοκρατία υπάρξουν… μεγάλες επιστροφές). Ο υπουργός Ανάπτυξης αναφέρεται ευθέως στην ανάγκη της Κεντροδεξιάς που κυρίαρχο στοιχείο θα έχει την «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας».
Συγκροτημένη πλέον μπαίνει στο προσκήνιο η περίφημη «λαϊκοπατριωτική» Ακροδεξιά. Αυτό δείχνει η επιλογή του Μαυρουδή Βορίδη ως «αντί Σαμαρά» στη συζήτηση για την πρόταση εμπιστοσύνης. Πρέπει να συνδυαστεί με την απήχηση που έχει ο προερχόμενος από το ΛΑΟΣ υπουργός Υγείας, στο μεσαίο στελεχιακό δυναμικό της ΝΔ, όπως φάνηκε στο τελευταίο συνέδριό της. Το συγκεκριμένο ρεύμα πρεσβεύει την επιστροφή στην αποκατάσταση των «ιδεολογικών αρχών της Δεξιάς» και την απόκτηση «ιδεολογικής ηγεμονίας» στη «νέα Μεταπολίτευση». Παράλληλα στηρίζει την ήδη υπάρχουσα ακροδεξιά πολιτική ατζέντα σαν προϋπόθεση μείωσης των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, για να έχει «κυβερνητικά» ποσοστά η ΝΔ. Δεν είναι τυχαίο που στον Μ. Βορίδη αποδίδεται το «σχέδιο αντιμετώπισης» της Χρυσής Αυγής.
Ενδεικτικές της όξυνσης των αντιθέσεων στο εσωτερικό της ΝΔ είναι οι δηλώσεις που ακολούθησαν την επιλογή. Η βουλευτής Φωτεινή Πιπιλή είπε: «Εγώ θα έρθω σε ιδεολογική αντιπαράθεση με τους Βορίδη- Άδωνη αν χρειαστεί, καθώς έχω τις αρχές του Κωνσταντίνου Καραμανλή». Βολές και από τον Νίκο Δένδια, που υποστήριξε πως «ένας πρέπει να εκφράζει το όλον του κόμματος και της παράταξης κι αυτός είναι ο αρχηγός. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι εκφράζουμε ένα μέρος, ο καθένας με τον τρόπο του». Πρόσθεσε ότι «η Νέα Δημοκρατία πρέπει να διατηρήσει την επαφή με το κέντρο. Να παραμείνουμε η Κεντροδεξιά». Ο ίδιος ο Μ. Βορίδης φρόντισε να δηλώσει πως «δεν υφίσταται θέμα διαδοχής» στη Νέα Δημοκρατία, όχι όμως γιατί ο ίδιος δεν το επιθυμεί, αλλά επειδή «δεν το λέει καν το Σύνταγμα» και «δεν ανοίγει ο πρωθυπουργός το θέμα»!
Η ομιλία Βορίδη, στη συζήτηση στη Βουλή, έδωσε το στίγμα της κλίσης της ΝΔ. Μόνο το… εμφυλιοπολεμικό κλείσιμο, «έχουμε μαζί μας όλους τους καλούς Έλληνες» (προφανώς οι υπόλοιποι είναι… μιάσματα), είναι ενδεικτικό. Παράλληλα ανέπτυξε στο έπακρο τη θεωρία των δύο άκρων λέγοντας ότι «είχαμε πολιτικές δολοφονίες», αφού «τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους αφενός εξαιτίας εγκληματικών οργανώσεων που δρούσαν με τη μορφή κοινοβουλευτικού κόμματος και αφετέρου της τρομοκρατίας της άκρας Αριστεράς»! Ηταν αποκαλυπτικός για το πού στοχεύει η «θεωρία» (στην πρωτοφανή ενίσχυση του κυβερνητικού αυταρχισμού) αναφέροντας ότι, «αν δεν επενέβαινε η κυβέρνηση με αποφασιστικό τρόπο, δεν ξέραμε αυτός ο κύκλος της βίας και του μίσους πού θα μας είχε οδηγήσει».
Στην ίδια ομιλία ο Μ. Βορίδης «στόχευσε» τον πραγματικό αντίπαλο έστω και με τον παράδοξο τρόπο της απόδοσης… κομμουνιστικών χαρακτηριστικών στον ΣΥΡΙΖΑ! Αναφέρθηκε στο κείμενο της ιδρυτικής του διακήρυξης σημειώνοντας πως λέει: «“Είναι ο κόσμος που δυσκολεύεται να επικαλεστεί το ιστορικό όνομά του…” Ποιο είναι το ιστορικό του όνομα που δυσκολεύεται να επικαλεστεί; Ο κομμουνισμός. Δεν μπορούν απλώς να το πουν». Έθεσε με σαφήνεια τις διαχωριστικές πολιτικές γραμμές επισημαίνοντας ότι το θέμα είναι: «Με την επιχειρηματικότητα και την ιδιωτική επένδυση ή με την κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής;».
