του Γιάννη Φωτίου
Σαράντα χρόνια διαδροµής κλείνει φέτος το φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, η γιορτή της κοµµουνιστικής νεολαίας. Η ΚΝΕ δηλώνει πολύ ικανοποιηµένη για τη µαζικότητα των φετινών φεστιβαλικών εκδηλώσεων καυτηριάζοντας την πενιχρή προβολή τους από τα αστικά ΜΜΕ, που δεν βρήκαν σε αυτές κάτι ενδιαφέρον να γράψουν.
Ο ΓΓ του ΚΚΕ ∆ηµήτρης Κουτσούµπας στην κεντρική του οµιλία φέτος δεν ήταν φειδωλός ούτε στους εγκωµιαστικούς χαρακτηρισµούς για το κόµµα µε τα «40 χρόνια µοναδικής και ανεπανάληπτης διαδροµής και προσφοράς» ή για τη «νεολαία του ηρωικού ΚΚΕ» κ.λπ. ούτε στην καυστική κριτική απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, που στην κονιορτοποίησή του αφιέρωσε σχεδόν τη µισή οµιλία του. Ο ∆. Κουτσούµπας τόνισε ότι έχει εµπιστοσύνη στη νεολαία του κόµµατος, στα νιάτα της ΚΝΕ, στο µέλλον, που έχει συνέδριο σε λίγους µήνες. Θα περίµενε ωστόσο κανείς, πέρα από τις ενέσεις αισιοδοξίας και την τυφλή εµπιστοσύνη, «στις θέσεις µας, στο πρόγραµµά µας, την οργάνωσή µας», να υπήρχε και µια δόση σεµνότητας και αυτοκριτικής για την απελπιστική κατάσταση που αντιµετωπίζει ο κόσµος της εργασίας και τις ευθύνες της κοµµουνιστικής πρωτοπορίας την οποία αισθάνεται ότι εκφράζει ο ίδιος ο ∆. Κουτσούµπας και το κόµµα του.
Στο βιβλίο του Πόλεµος και αντιπόλεµος ο µελλοντολόγος Άλβιν Τόφλερ υποστηρίζει ότι ο χαρακτήρας του πολέµου έχει αλλάξει από την εποχή του Σουν Τσου, πως σήµερα αυτός δεν διεξάγεται τόσο στην πρώτη γραµµή αλλά ταυτόχρονα σε όλες τις γραµµές σύγκρουσης και τα κύρια πυρά πρέπει να στρέφονται κατά των εφεδρειών του αντιπάλου και δευτερευόντως στην άµεση αντίσταση κατά του εχθρικού τακτικού στρατού. Εφαρµόζοντας µε έναν ιδιαίτερο τρόπο αυτή τη θεωρία, το ΚΚΕ επικεντρώνει το ιδεολογικό του οπλοστάσιο στην «καταστροφή» της κύρια εφεδρείας και της πιο επικίνδυνης δύναµης (σύµφωνα µε τις εκτιµήσεις του) µεταξύ των δύο κύριων πόλων του συστήµατος. Η εφεδρεία αυτή, σύµφωνα µε το ΚΚΕ, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος µαζί µε «άλλα κόµµατα που σπέρνουν νέες αυταπάτες συστηµατικά βάζουν εµπόδια στη ριζοσπαστικοποίηση, στο άνοιγµα του δρόµου για πραγµατικές ριζικές αλλαγές σε όφελος του λαού».
Το ΚΚΕ µπορεί να νοµίζει ότι «σηµαδεύει το µέλλον», αστοχεί όµως στο παρόν. Είναι άδικο να πει κανείς ότι ο Κουτσούµπας αφήνει στο απυρόβλητο τη σηµερινή κυβέρνηση της Ν∆ και την παρατεταµένη επίθεση του µαύρου µετώπου στα λαϊκά στρώµατα, αλλά δεν µπορείς να µην παρατηρήσεις ότι η ανατροπή της σηµερινής µνηµονιακής πολιτικής, της σηµερινής κυβέρνησης, δεν αποτελεί κύρια προτεραιότητα για το ΚΚΕ. Το µόνο ξεκάθαρο στο µήνυµα του ∆. Κουτσούµπα είναι ότι το κίνηµα θα αναγεννηθεί και η Λαϊκή Συµµαχία θα βάλει τις ρόδες της σε ράγες µόνο µέσα από την ισχυροποίηση του ΚΚΕ, ενώ η εξασθένιση του Κόµµατος θα ζηµιώσει την εργατική τάξη και τους συµµάχους της. Το ΚΚΕ προειδοποιεί ότι ο λαός δεν έχει τίποτα να περιµένει από µια κυβέρνηση διαχείρισης του καπιταλισµού, χωρίς όµως να αντιπροτείνει ένα µαχητικό πρόγραµµα ανατροπής σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση που να επιδιώκει την πολιτικοποίηση του οικονοµικού αγώνα και όχι απλώς µια ρεφορµιστική και ηττοπαθή γραµµή στη λογική του «να σώσουµε οτιδήποτε αν σώζεται».
