του Γιώργου Δελαστίκ
Σοσιαλιστής είναι ο µέχρι τη ∆ευτέρα υπουργός Οικονοµικών της Γαλλίας Αρνό Μοντεµπούρ. «Γερµανοτσολιάς» όµως δεν είναι –µέχρι τώρα τουλάχιστον!– γι’ αυτό και µόλις είδε τον αρχηγό του κόµµατός του και πρόεδρο της Γαλλικής ∆ηµοκρατίας Φρανσουά Ολάντ να γίνεται πολιτικά απεχθής σαν τον παρ’ ηµίν Ευάγγελο Βενιζέλο εξερράγη µε τη γερµανοδουλία του γάλλου προέδρου. Κατάλαβε ότι δεν πάει άλλο. Κάλεσε στο γραφείο του τρεις δηµοσιογράφους της εφηµερίδας Λε Μοντ και τους έδωσε µια συνέντευξη καταπέλτη, η οποία δηµοσιεύθηκε στο φύλλο της περασµένης Κυριακής.
Τη ∆ευτέρα το υπουργικό κεφάλι του Μοντεµπούρ κυλούσε στα σκαλοπάτια του Μεγάρου των Ηλυσίων. Ο Φρανσουά Ολάντ τον καρατόµησε, όπως και όλους ανεξαιρέτως τους υπουργούς της αριστερής πτέρυγας του κόµµατός του. Ο «νέος Πετέν», όπως αποκαλούν τον Ολάντ οι Γάλλοι, µια αναφορά στο συνεργάτη των ναζί στρατάρχη Ανρί Φιλίπ Πετέν κατά τη διάρκεια της γερµανικής κατοχής της Γαλλίας από το 1940 ως το 1944, ήταν αδύνατον να δεχτεί να προσβάλουν τη Γερµανία! Η αλήθεια είναι ότι ο Αρνό Μοντεµπούρ δεν µάσησε τα λόγια του. «Τι πρέπει να κάνουµε µε τη Γερµανία;» τον ρωτούν οι δηµοσιογράφοι της Μοντ. «Πρέπει να υψώσουµε τους τόνους. Η Γερµανία έχει πιαστεί στην παγίδα της πολιτικής λιτότητας που έχει επιβάλει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όταν λέω Γερµανία, εννοώ τη γερµανική ∆εξιά που στηρίζει την Άνγκελα Μέρκελ» απαντά ο Μοντεµπούρ και συνεχίζει ακάθεκτος: «Η Γαλλία δεν έχει κλίση να ευθυγραµµίζεται µε τα ιδεολογικά αξιώµατα της γερµανικής ∆εξιάς […] Αν έπρεπε να ευθυγραµµιζόµαστε µε την πιο εξτρεµιστική ορθοδοξία της γερµανικής ∆εξιάς, αυτό θα σήµαινε στην πράξη ότι η ψήφος των Γάλλων δεν έχει καµιά νοµιµότητα και ότι δεν µετρούν πλέον οι εναλλακτικές λύσεις. Αυτό θα σήµαινε ότι ακόµη και όταν οι Γάλλοι ψηφίζουν υπέρ της γαλλικής Αριστεράς, στην πραγµατικότητα θα ψήφιζαν υπέρ της εφαρµογής του προγράµµατος της γερµανικής ∆εξιιάς! Αυτό δεν µπορούµε να το δεχτούµε!».
Ο τέως υπουργός Οικονοµικών της Γαλλίας προσπαθεί να επιχειρηµατολογήσει και να πείσει ότι η ασκούµενη πολιτική της Γερµανίας σε όλη την Ευρώπη θα έχει καταστροφικά αποτελέσµατα: «Η µοναδική καφκική νησίδα σε ένα πλαίσιο ανάκαµψης είναι η ευρωζώνη, όπου οι ηγέτες των χωρών-µελών της επιµένουν να ασκούν πολιτικές που µπλοκάρουν την ανάπτυξη και εµποδίζουν να πέσει η ανεργία» υπογραµµίζει ο Μοντεµπούρ. «Πρέπει να περάσει σε δεύτερη µοίρα η δογµατική µείωση των ελλειµµάτων που µας οδηγεί στη λιτότητα και στη συνεχή αύξηση της ανεργίας» προσθέτει. «Η κοινωνία είναι εξοργισµένη. Πρέπει να την ακούσουµε, να την κατανοήσουµε και να απαντήσουµε στις απαιτήσεις της. Ελπίζει να αντιδράσουµε» προειδοποιεί. ∆εν διστάζει και να υπενθυµίσει ότι «τα µαθήµατα της δεκαετίας του 1930 θα έπρεπε να µας κάνουν να καταλάβουµε πως η ανεργία είναι αυτή που προκαλεί σκλήρυνση και αύξηση της βίας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες». Ακόµη πιο σηµαντικό, ο Μοντεµπούρ συνδέει ευθέως και χωρίς περιστροφές τη γερµανική πολιτική λιτότητας που έχει επιβληθεί σε όλη την ΕΕ µε την άνοδο της φασιστικής, της ναζιστικής και της πάσης φύσεως Ακροδεξιάς σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, συµπεριλαµβανοµένης και της Γαλλίας. «Είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους έχουµε άνοδο του Εθνικού Μετώπου» τονίζει. Ευνόητο είναι ότι οι Γερµανοί κατέστησαν σαφές πως ένας υπουργός µε τόσο αντιγερµανικές θέσεις δεν µπορεί να παραµείνει στη γαλλική κυβέρνηση και ο Ολάντ έσπευσε φυσικά να τους προσφέρει το κεφάλι του Αρνό Μοντεµπούρ σε ασηµένιο δίσκο.
Λίγο προτού τον καρατοµήσει ο Ολάντ, στο τελευταίο υπουργικό µήνυµά του που µεταδόθηκε και τηλεοπτικά, ο Μοντεµπούρ είπε µεταξύ άλλων απευθυνόµενος προς τον γαλλικό λαό: «Όλος ο κόσµος µας ζητάει να βάλουµε τέλος σε αυτές τις παράλογες πολιτικές λιτότητας που θάβουν την ευρωζώνη βαθύτερα και βαθύτερα στην ύφεση […] Πρέπει να έχουµε το διανοητικό και πολιτικό θάρρος να αναγνωρίσουµε ότι οι πολιτικές λιτότητας κάνουν χειρότερα τα ελλείµµατα αντί να τα µειώνουν». Όπως αντιλαµβανόµαστε, το ζήτηµα δεν είναι οι προσωπικές θέσεις του Αρνό Μοντεµπούρ. Όταν ένας υπουργός Οικονοµικών χαρακτηρίζει «παράλογες» τις πολιτικές επιλογές του ηγέτη του κόµµατός του, αυτό αντανακλά τις απόψεις όχι µόνο σοβαρού πλειοψηφικού τµήµατος του γαλλικού λαού αλλά και τις απόψεις τµήµατος της γαλλικής οικονοµικής ελίτ! Με τον ανασχηµατισµό που έκανε, ο Φρανσουά Ολάντ έκανε πλήρως γερµανόδουλη τη γαλλική κυβέρνηση, κάτι σαν την κυβέρνηση Σαµαρά-Βενιζέλου. Μεγάλο µέρος της γαλλικής αστικής τάξης έχει συνηθίσει να παρασιτεί αποµυζώντας τη Γερµανία εδώ και 70 σχεδόν χρόνια, από το τέλος περίπου του Β΄ Παγκόσµιου Πολέµου. Αυτοί δεν θέλουν να προβάλουν αντίσταση στους Γερµανούς, έστω κι αν επιδεινώνονται οι όροι της υποταγής τους στο Βερολίνο. Είναι προφανές όµως ότι υπάρχει πλέον κι άλλο κοµµάτι γάλλων αστών το οποίο διαφωνεί ριζικά µε τη δουλική υποταγή της Γαλλίας στη Γερµανία, µε εκπρόσωπό της να την προωθεί τον κατάπτυστο «γερµανοτσολία» Φρανσουά Ολάντ, που σίγουρα θα εκδιωχθεί κλοτσηδόν από την εξουσία αµέσως µόλις γίνουν εκλογές.
Ο παράγοντας που θα κρίνει ποιο από τα δύο αστικά στρατόπεδα θα επικρατήσει είναι ο γαλλικός λαός. Θα αντισταθούν οι Γάλλοι στον σοσιαλιστή γερµανόδουλο «νέο Πετέν»; Όσο κι αν το επιθυµεί και το εύχεται κανείς, τέτοια κορυφαία ζητήµατα λύνονται µόνο από τη ζωή, στην πράξη. Όσο για την εναλλακτική προς τα αστικά στρατόπεδα λύση που θα εκπροσωπούσε η γαλλική Αριστερά, αυτή δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα: κι αυτό διότι η ίδια η γαλλική Αριστερά είναι σχεδόν ανύπαρκτη πολιτικά. ∆υστυχώς.
