Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης θα μείνει στην ιστορία. Όχι για το έργο του, αλλά για την άρνησή του να εκδοθεί ψήφισμα από το δημοτικό συμβούλιο για τη σφαγή στη Γάζα – την ίδια στιγμή που όλη η ανθρωπότητα φρίττει μπροστά στα εγκλήματα των Ισραηλινών. Στη Μαύρη Βίβλο της ιστορίας θα μείνουν τα θλιβερά του επιχειρήματα, όπως έχει μείνει η δικαιολογία του Χριστόδουλου ότι δεν είχε καταλάβει την ύπαρξη της δικτατορίας επειδή τότε διάβαζε – κι όπως έχει μείνει η κατοχική φράση «ημέτεραι απώλειαι Γερμανός εις».
Το θέμα έθεσε στη συνεδρίαση της Τρίτης o N. Σοφιανός, εκ μέρους της Λαϊκής Συσπείρωσης, όμως ο Γ. Καμίνης υποστήριξε ότι ο δήμος δεν μπορεί να βγάζει ψηφίσματα για το παραμικρό και προσπάθησε να μην τεθεί καν σε ψηφοφορία η έκδοση ψηφίσματος. Υιοθέτησε πλήρως τη λογική των ίσων αποστάσεων, λέγοντας ότι «είτε ανατινάζεις ένα λεωφορείο με δέκα ανθρώπους είτε ρίχνεις πυραύλους είναι το ίδιο καταδικαστέο».
Κανείς δεν έχει ψευδαισθήσεις γύρω από το πολιτικό στίγμα του Γ. Καμίνη και της παράταξής του. Αλλά το θέμα της συμπαράστασης στον παλαιστινιακό λαό υπερβαίνει τις κομματικές γραμμές: είναι ζήτημα στοιχειώδους ανθρωπισμού. Επιπλέον, η σφαγή στη Γάζα συντελείται στη γειτονιά μας και όχι σε κάποια μακρινή περιοχή του πλανήτη. Ο δήμος της Αθήνας θα μπορούσε όχι μόνο να ασκήσει πίεση στο δολοφονικό κράτος του Ισραήλ, αλλά και να οργανώσει τη συμπαράστασή των πολιτών σε έναν δοκιμαζόμενο λαό (π.χ. συγκέντρωση και αποστολή ιατροφαρμακευτικού υλικού).
Όλα αυτά «μυρίζουν» πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, μυρίζουν Μεταπολίτευση και προφανώς θεωρούνται καταδικαστέα από τον Γ. Καμίνη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ που τάχθηκαν κατά της έκδοσης ψηφίσματος. Στη νέα εποχή ο καθένας πρέπει να σκύβει το κεφάλι και να διαχειρίζεται, όσο μπορεί καλύτερα, τη φτώχεια του και την κακομοιριά του.
Εκατοντάδες παίδες εν καμίνω, όμως ο Καμίνης κοιτάζει τη δουλειά του. Και ο συνειρμός είναι αναπόφευκτος: Ημέτεραι απώλειαι Ισραηλινός εις. Υμέτεραι απώλειαι Παλαιστίνιοι 900.
