Κρίκος η αποδέσμευση από ευρώ και ΕΕ
ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΡΑΓΑΝΙΓΟΣ, ΝΑΡ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
H πολιτική κατάσταση έχει µπει σε µια νέα φάση ρευστότητας µε δύο βασικά χαρακτηριστικά. Πρώτο, την τάση κατάρρευσης του παλιού πολιτικού συστήµατος, που οδήγησε τη χώρα στα µνηµόνια και την καταστροφή και, δεύτερο, τις βαθιές ανακατατάξεις στον κόσµο του κινήµατος και της Αριστεράς, της κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης που γεννήθηκε στην προηγούµενη φάση.
Κοµβικό σηµείο αυτών των εξελίξεων, που οπωσδήποτε σφραγίζονται από την πιθανή πλέον προοπτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, είναι αν το αγωνιστικό, αντιµνηµονιακό ρεύµα που έδωσε τη µάχη και η Αριστερά θα γίνουν οι αιµοδότες µιας ανανέωσης του αστικού πολιτικού συστήµατος και θα αφοµοιωθούν σε µια πολιτική διαχείρισης του καπιταλισµού και την κρίσης του ή αντίθετα αν θα γεννηθούν δυνάµεις ικανές να παλέψουν για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής κεφαλαίου-ΕΕ-∆ΝΤ, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης.
Οι απαντήσεις που δίνουν οι ρεφορµιστικές δυνάµεις της Αριστεράς κάθε άλλο παρά είναι θετικές απέναντι σε αυτό το κεντρικό ερώτηµα. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει οριστικά προσανατολιστεί στο να αποτελέσει την «εναλλακτική λύση» του αστικού πολιτικού συστήµατος, να διαχειριστεί την καπιταλιστική κρίση µέσα στα ασφυκτικά όρια της ευρωζώνης και της ΕΕ. ∆ίνει διαρκώς εγγυήσεις στην αστική τάξη, µε τελευταίο παράδειγµα τα όσα τραγικά είπε ο Σταθάκης για το χρέος. Η ηγεσία του ΚΚΕ µε την άρνησή της να υιοθετήσει ένα πολιτικό πρόγραµµα ανατροπής και να συµβάλει σε ενωτικούς αγώνες, «επικίνδυνους» για την κυρίαρχη πολιτική, παροπλίζει το δυναµικό του ΚΚΕ από τη µάχη που δίνεται.
Από τη µια λοιπόν, αναδεικνύεται ο µεγάλος κίνδυνος αγωνιστικός κόσµος να «τραβιέται» σε δεξιά, διαχειριστική λογική ακολουθώντας τη στροφή των ηγεσιών του, από την άλλη όµως οι µαχόµενες δυνάµεις του κινήµατος, οι πιο ανήσυχες δυνάµεις της βάσης της Αριστεράς δεν καλύπτονται από τις ηγεσίες τους και αναζητούν µια άλλη Αριστερά. Με άλλα λόγια η δυνατότητα µιας µετωπικής πολιτικής συµπόρευσης της αντικαπιταλιστικής, αντιιµπεριαλιστικής, αντιΕΕ και αντιδιαχειριστικής Αριστεράς τίθεται σε νέα, πολύ ανώτερη βάση.
Η «µετωπική συµπόρευση» είναι µια λογική απεύθυνσης, κοινής δράσης και κεντρικής πολιτικής συµµαχίας, αν είναι δυνατό, µε τις ποικιλόµορφες και αντιφατικές δυνάµεις, ρεύµατα και αγωνιστές που γεννιούνται από τις πολιτικές ανακατατάξεις µέσα στον µαχόµενο κόσµο και την Αριστερά. Είναι µια διαρκής διαδικασία ενωτικής απεύθυνσης, παρέµβασης και αλληλοεπηρεασµού µε δυνάµεις που κινούνται αριστερά, µέσα από τους δικούς τους δρόµους, τις δικές τους ιδεολογικές αφετηρίες και εµπειρίες.
Το πρόγραµµα πάνω στο οποίο πρέπει να συγκροτούνται οι δυνάµεις αυτές δεν είναι άλλο από το αναγκαίο για την περίοδο πρόγραµµα ανατροπής της επίθεσης. Αυτό εκφράζει τα λαϊκά συµφέροντα, έρχεται σε σύγκρουση µε τις κεντρικές επιλογές του κεφαλαίου, των δανειστών και της ΕΕ, του ίδιου του καπιταλισµού. Είναι συνεκτικό και έχει ενιαία πολιτική λογική. ∆εν είναι τυχαίο άθροισµα ξεκοµµένων µεταξύ τους στόχων.
Κρίκος του προγράµµατος είναι η πάλη για την αποδέσµευση από την ευρωζώνη και την ΕΕ, σε άρρηκτη σχέση. Όταν η ευρωζώνη και η ΕΕ µε τις δρακόντιες συνθήκες «δηµοσιονοµικής πειθαρχίας», και τους τερατώδεις µηχανισµούς ιµπεριαλιστικής επιβολής της δηµιουργούν καθεστώς µόνιµου µνηµονίου (µε ή χωρίς τρόικα), η ρήξη-αποδέσµευση από ευρωζώνη και ΕΕ είναι όρος απαράβατος για τη στοιχειώδη υπεράσπιση των λαϊκών συµφερόντων.
Αυτή η πολιτική δεν αποµακρύνει τον κόσµο που στρέφεται προς τα αριστερά. Αντίθετα η κριτική και η αντιφατική διαφοροποίηση από τον κόσµο της Αριστεράς προς τα κυρίαρχα κόµµατά της θα σταθεροποιείται και θα βαθαίνει µόνο στο βαθµό που κατακτιέται ένα τέτοιο πρόγραµµα ανατροπής. ∆εν θα κερδίσουµε κανέναν αν ταλαντευτούµε σε σχέση µε τη φυσιογνωµία µας. Στο κάτω κάτω κανείς δεν φεύγει από ένα κόµµα που διεκδικεί την κυβέρνηση για να πάει σε κάτι… παρεµφερές.
Η µετωπική συµπόρευση προϋποθέτει την πλήρη πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής Αριστεράς απέναντι σε ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ. Ειδικά µπροστά στις δηµοτικές και περιφερειακές εκλογές κάθε συµµαχία, κοινό κατέβασµα, υποχώρηση απέναντι στην προσπάθεια –ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ– να εγκολπωθεί το ριζοσπαστικό δυναµικό στη διαχειριστική του γραµµή είναι καταστροφική.
Η µετωπική συµπόρευση αποτελεί κρίσιµη επιλογή του ΝΑΡ για την Κοµµουνιστική Απελευθέρωση και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πιστεύουµε ότι όλες οι δυνάµεις και οι αγωνιστές που κινούνται σε µια τέτοια κατεύθυνση πρέπει να ξεπεράσουν αµφισηµίες και ερωτήµατα τα οποία έχουν αναδειχτεί µέχρι τώρα. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ µε το βλέµµα στο πλατύ ριζοσπαστικό δυναµικό θα τραβήξει αυτόν το δρόµο µε συνέπεια, µέχρι το τέλος. Το έχει ανάγκη το κίνηµα και ο κόσµος της Αριστεράς.
