Πριν από εκατό και πλέον χρόνια, στην αυγή του περασμένου αιώνα, το 1908, έπειτα από αίτημα του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, καθιερώνεται για πρώτη φορά η κυριακάτικη αργία, αρχικά για τους καλοκαιρινούς μήνες και σύντομα για όλο το χρόνο. Η αργία αυτή υπήρξε από τις μονιμότερες σταθερές που είχε στη ζωή του ο εργαζόμενος άνθρωπος. Όσο σκληρή κι αν ήταν η εργάσιμη εβδομάδα, η προσμονή της Κυριακής, έδινε πάντα κουράγια και ελπίδα. Αυτή του ανήκε αποκλειστικά. Για να ξεκουραστεί, να διαβάσει, να διασκεδάσει, να δει την οικογένειά του, τα παιδιά του, τους φίλους του, να πάει στο γήπεδο, να βγει βόλτα και να σεργιανίσει στη γειτονιά.
Αυτά μέχρι τώρα. Γιατί η δικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με τη ρύθμιση που προώθησε, επιχειρεί να ενταφιάσει και αυτή ακόμα την αργία της Κυριακής. Υποτίθεται ότι το μέτρο είναι προαιρετικό και θα ανοίξουν μόνον όσα καταστήματα το επιθυμούν. Σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία που έχει συλλέξει η ΕΣΕΕ μόλις το ένα τρίτο των τοπικών εμπορικών συλλόγων έχουν πάρει απόφαση να ανοίξουν, ενώ και η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων έχει κηρύξει εικοστετράωρη απεργία για την Κυριακή.
Τα επιχειρήματα που προβάλλονται από την κυβερνητική πλευρά και τα τηλεοπτικά παπαγαλάκια της είναι το λιγότερο γελοία, καθώς με περισσή υποκρισία υποστηρίζεται στα σοβαρά πως το άνοιγμα των καταστημάτων κάποιες ή όλες τις Κυριακές, θα τονώσει την αγορά. Λες και αυτό που εμποδίζει τον καταναλωτή να ψωνίσει είναι ότι δεν υπάρχει ανοιχτό μαγαζί την Κυριακή ή στις τρεις τα ξημερώματα!
Οι μόνιμες και διαρκείς εκπτώσεις στους μισθούς και τα εισοδήματα είναι η αιτία. Ο κόσμος δεν έχει λεφτά για να ψωνίσει. Το αποτέλεσμα φυσικά θα είναι μέσω της διολίσθησης να κλείσουν όσα μικρομάγαζα έχουν ακόμα απομείνει ανοιχτά και να γίνει κόλαση και λάστιχο η ζωή όλων των εργαζόμενων παντού. Οι εμποροϋπάλληλοι θα είναι οι πρώτοι αλλά θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι. Αν φυσικά δεν ανατρέψουμε αυτή την ολέθρια κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου πριν προλάβει να ισοπεδώσει εντελώς τα πάντα.
