της Μαριάννας Τζιαντζή
Μετά τα «χειρουργικά» χτυπήματα, μετά τις «έξυπνες βόμβες», έρχεται ο πόλεμος που δεν θα είναι πόλεμος, αλλά η τιμωρία που αξίζει στον σύρο ηγέτη.
Μακριά από τα καταραμένα χώματα: «Ούτε ένας αμερικανός στρατιώτης δεν θα πατήσει το πόδι του στη Συρία», διαβεβαιώνει ο αμερικανός αντιπρόεδρος. Αυτή τη φορά οι Αμερικανοί δεν θα υποδέχονται φέρετρα τυλιγμένα με την αστερόεσσα. Οι κηδείες θα γίνονται αλλού. Στο νου μου έρχεται το χίτικο τραγούδι που ακούγεται στο Θίασο του Αγγελόπουλου:
Με τα όπλα δεν θα χύσουμε
ούτε μια σταγόνα αίμα ελληνικό
μόνο το άτιμο και το προδοτικό
των ανταρτών και των κομμουνιστών
για να ’βρει η Ελλάδα λυτρωμό.
Με το αίμα των άλλων παίζουν και ρητορεύουν εκ του ασφαλούς οι εγχώριοι βοηθοί του παγκόσμιου χωροφύλακα, που προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι καθολικότεροι του πάπα, ο οποίος τάχθηκε καθαρά κατά της στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία.
Η Ελλάδα διευκολύνει, δεν συμμετέχει. Σαν βοηθός θυρωρού σε μπορντέλο.
Δεν παίρνει μίζα από τις εισπράξεις. Απλώς θέλει να τα ‘χει καλά με τους συμμάχους, με τους πολυεθνικούς νταβατζήδες.
Γλοιώδη και δουλοπρεπή κείμενα δημοσιεύονται στον φιλοκυβερνητικό τύπο. Γνωστός αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η Ελλάδα πρέπει να σταθεί αταλάντευτα στο πλευρό των συμμάχων της, ότι δεν πρέπει να λείψει από το το κοινό μέτωπο ΗΠΑ-Γαλλίας και Ισραήλ.
Άλλος χαρακτηρίζει γραφικούς έως ύποπτους όσους εναντιώνονται στον πολεμο, ενώ κανένα από τα ελληνικά γεράκια ή μάλλον τις κότες του πολέμου δεν αναρωτιέται αν ο πόλεμος αυτός είναι δίκαιος ή άδικος, σύντομος ή παρατεταμένος, αν θα είναι τοπικός ή θα εξαπλωθεί.
Μετά τον «προληπτικό» βομβαρδισμό, λοιπόν, έρχεται ο σωφρονιστικός βομβαρδισμός.
Ημέρες ντροπής ξημερώνουν.
Και ο μεγάλος φόβος δεν είναι μόνο για τους αυριανούς νεκρούς.
Ο κίνδυνος είναι να μην μπορούμε πια να ντραπούμε.
