του Θανάση Σκαμνάκη
Το κυρίαρχο σύστημα, παρά την κρίση του, ορίζει το παιχνίδι, πρωτίστως στο κρίσιμο μέτωπο της πληροφορίας και της διαμόρφωσης της κοινής συνείδησης και του τρόπου ζωής. Η απόπειρα του πάλαι ποτέ «υπαρκτού σοσιαλισμού» ηττήθηκε κατά κράτος, ειδικά σε αυτό το σημείο και το κομμουνιστικό κίνημα ακόμα προσπαθεί να συνέλθει από τα πολλαπλά κατάγματα. Έτσι λοιπόν, το να αναζητείς την υπέρβαση και τη διατύπωση μιας άλλης, ανατρεπτικής στο σύνολό της, αντίληψης εξελίσσεται σήμερα σε μια εξαιρετικά ριψοκίνδυνη επιχείρηση, η οποία κινδυνεύει να σε οδηγήσει στη γραφικότητα αν και δεν το αξίζει. Και από την άλλη, το να ακολουθείς το ρεύμα και να επιδιώκεις να μιλήσεις «ρεαλιστικά» στο πνεύμα των συνηθειών είναι υποταγή και ευτελισμός. Αυτό συνιστά μια ακόμη μεγάλη δυσκολία του καιρού μας, όπου οι συζητήσεις δεν έχουν θέμα ημερήσιας διάταξης τα επαναστατικά καθήκοντα του προλεταριάτου και όπου ο ριζοσπαστισμός εξαντλείται (και αφομοιώνεται) στις ενδιαφέρουσες, χρήσιμες αλλά και χειρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις, σε επιμέρους αντιθέσεις, ακόμα και ποδοσφαιρικές ή σε συμπεριφορές των αστέρων τύπου Αντζελίνα Τζολί. Από το τελευταίο πήρα αφορμή και από το πώς η ενδιαφέρουσα παρέμβαση κάποιων κομμουνιστών, οι οποίοι επεδίωξαν να ανατρέψουν τα δεδομένα, οδήγησε σε μια ακρότητα που δείχνει γραφική. Από πολλές απόψεις θα άξιζε να συζητήσουμε για το όλο θέμα. Γιατί η Τζολί προβάλλει μια πράξη που είναι γενναία καθαυτή αλλά και λόγω του προσώπου που την προβάλλει, γιατί είναι χρήσιμη για τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο, γιατί το σύστημα των μέσων προβολής την κάνει θεαματική πρώτη είδηση και την εντάσσει στο παιχνίδι του σταρ σύστεμ, γιατί το να καταγγείλεις την πράξη και τους χειρισμούς κινδυνεύει και σε κάνει εν τέλει, εμμονικό ακόμα και εκεί που χρειάζεται μεγαλύτερη διείσδυση στην ουσία και λεπτότερος χειρισμός στη μορφή. Αλλά αυτά απαιτούν μια ανώτερη ποιότητα σκέψης, βάθος και έκταση, επαφή με την πραγματικότητα και τις υστερήσεις της.
Το σχόλιο περί της υπόθεσης Τζολί έχει πολλές εφαρμογές. Αν το δεις έξω από το πρόσωπο και εστιάσεις στην ουσιαστική του πλευρά, αποτελεί το βασικό πρόβλημα στις πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις ενός καιρού που έχει τους γνωστούς νοτιάδες. Το πώς να διεισδύσεις στην ουσία και να ανακαλύψεις τη μορφή που θα την κάνεις κατανοητή και αποδεκτή. Γίνονται στις τάξεις μας πολλές προσπάθειες, προτάσεις που αγγίζουν την υπέρβαση αλλά απογειώνονται από την πραγματικότητα και άλλες που προσπαθούν να αγγίξουν την πραγματικότητα αλλά αποσπώνται από την υπέρβαση, ιδέες που θέλουν να αναστατώσουν τον κόσμο αλλά βρίσκουν αποδέκτες μόνο στο μικρόκοσμό μας, αντιπαραθέσεις (γόνιμες ασφαλώς «σε τελευταία ανάλυση» ) που πολλές φορές γίνονται άνευ ουσιαστικού αντικρίσματος και κυρίως άνευ αποτελέσματος, έριδες και υπονομεύσεις, προσωπικές στρατηγικές και ιδιοκτησιακές σχέσεις. Στις ημέρες μας είναι πυκνά αυτά τα φαινόμενα που αυξάνουν τις απογοητεύεις ακόμα και στον κόσμο των μυημένων. Κι ωστόσο, με αυτά τα πολλαπλά άλματα στο κενό θα γίνει εν τέλει το άλμα της υπέρβασης. Ακόμα κι αν, εν τω μεταξύ, έχουν χαθεί πολύτιμες ζωές και σκέψεις.
Δυστυχώς, η Ιστορία δεν έχει συναισθήματα.
