του Μιχάλη Ψύλου
Η αλαζονεία του Τέταρτου Ράιχ έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο. Το Βερολίνο δεν διστάζει να επιβάλει ακόμη πιο σκληρή λιτότητα και στο άλλο σκέλος του γερμανικού άξονα, τη Γαλλία. Την περασμένη εβδομάδα, η κυβέρνηση Ολάντ ζήτησε από τις Βρυξέλλες να δώσουν στη Γαλλία ένα επιπλέον έτος για να μειώσει το έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ, καθώς οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έδειξαν ότι η βαθύτερη ύφεση της γαλλικής οικονομίας θα οδηγήσει σε μεγαλύτερο έλλειμμα (3,7% του ΑΕΠ). Ο Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν, τόλμησε να υπαινιχτεί ότι είναι διατεθειμένος να δώσει επιπλέον χρόνο στη Γαλλία. Τι το ήθελε… Ο πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ, Γενς Βάιντμαν, παρενέβη αμέσως και αξίωσε από τη γαλλική κυβέρνηση να τηρήσει τις δεσμεύσεις της.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προειδοποίησε το Παρίσι ότι «η εμμονή στους κανόνες είναι σημαντική». Για να μην υπάρχει η παραμικρή παρεξήγηση, η γερμανική εφημερίδα Τάγκες Αντσάιγκερ κατέστησε σαφές ότι η Γαλλία δεν μπορεί πλέον να είναι ισότιμος εταίρος της Γερμανίας. «Η κρίση βάθυνε το χάσμα μεταξύ των πρωτοπυγμάχων του ευρώ – της Γερμανίας και της Γαλλίας … Η Γαλλία καθίσταται ένα νέο πρόβλημα στην ευρωζώνη ενώ η Γερμανία παραμένει ένα φωτεινό σημείο και η ατμομηχανή της Ευρώπης», έγραψε κυνικά η γερμανική εφημερίδα.
Τι αξιώνει το Βερολίνο από το Παρίσι; Όπως έγραψε η γαλλική εφημερίδα Ουμανιτέ, «η ΕΕ αξίωσε από τη γαλλική κυβέρνηση να περικόψει ακόμη πιο ειλικρινά στις δημόσιες δαπάνες, να απελευθερώσει πολύ περισσότερο την αγορά εργασίας και να καταβάλει 20 δισεκατομμύρια ευρώ στις γαλλικές επιχειρήσεις, όπως προβλέπει το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας».
Και καλά η Γερμανία. Ποια ήταν η απάντηση της σοσιαλιστικής κυβέρνησης της Γαλλίας, που φιλοδοξεί να γίνει «φάρος ελπίδας» για όλους τους χειμαζόμενους από τη λιτότητα λαούς της Ευρώπης; Ο υπουργός Οικονομικών Πιέρ Μοσκοβισί έσπευσε να χαρακτηρίσει «εξαιρετικά ευφυή» και «ισορροπημένη» την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής… Το «γαλλικό κανίς» αν μη τι άλλο διακρίνεται για την ευγένειά του.
Αλλά για να σοβαρευτούμε: Αν κάποιοι ήλπιζαν ότι η κυβέρνηση του σοσιαλιστή Ολάντ θα άλλαζε τους συσχετισμούς στην Ευρώπη, μάλλον πρέπει να αλλάξουν γνώμη. Η γαλλική ελίτ δεν φαίνεται διατεθειμένη να αντισταθεί στην πράξη στην πολιτική του Βερολίνου. Ο συσχετισμός δυνάμεων μεταξύ των χωρών της Ευρώπης αλλάζει διαρκώς προς όφελος της Γερμανίας. Οι ρυθμοί μάλιστα αυτής της αλλαγής επιταχύνονται ραγδαία τα τελευταία τρία χρόνια της κρίσης, ιδίως από τότε που άρχισε η ιστορία με τα μνημόνια.
Αν και οι Γάλλοι υποκύψουν πλήρως και υποταχθούν στην πολιτική των Γερμανών, θα βουλιάξουν και όποια σχέδια για μια συμμαχία του νότου της ευρωζώνης. Εκτός κι αν η γειτονική μας Ιταλία μετά τις εκλογές «θέσει εν αμφιβόλω την ευρωπαϊκή λιτότητα», όπως γράφει η Λιμπερασιόν.
Ο Γάλλος δημοσιογράφος Ροντόλφ Πουρόν σε ανάλυσή του στην ιστοσελίδα mediapart προειδοποιεί ότι η πολιτική της λιτότητας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την Ευρώπη σε κοινωνικό πόλεμο. «Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες οδηγούν την ήπειρο σε ένα άλμα στην …άβυσσο. Οι πολίτες δεν λαμβάνονται υπόψη και δεν έχουν άλλη επιλογή από την κοινωνική έκρηξη», γράφει. Επιφανείς αναλυτές δείχνουν ως υπεύθυνη τη Γερμανία για το χάος. «Οι Γερμανοί πολιτικοί φαίνονται αποφασισμένοι να αποδείξουν τη δύναμή τους, επιβάλλοντας πόνο και βάσανα – και οι πολιτικοί όλου του κόσμου ακολουθούν τη γερμανική ηγεσία», προειδοποιεί ο νομπελίστας Αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν: «Θα υπάρξει φυσικά τίμημα για αυτή τη στάση ισχύος των Γερμανών. Μόνο ένα τμήμα αυτού του αντιτίμου θα πέσει και στη Γερμανία».
