Δυο ηχηρά χαστούκια δέχτηκε αυτή την εβδομάδα η ελληνική κοινωνία: Την αθόρυβη ψήφιση των πιο ανελέητων φοροεισπρακτικών μέτρων στα μεταπολεμικά χρονικά και την πανευρωπαϊκή πρωτιά της Ελλάδας στην ανεργία.
Ωστόσο, όλες οι δυνάμεις του κατεστημένου κάνουν ό,τι μπορούν για να μας πείσουν ότι ποτέ άλλοτε ο Αντώνης Σαμαράς δεν ήταν τόσο δυνατός, τόσο δημοφιλής, τόσο λατρεμένος εντός κι εκτός της Ελλάδας! Τον περασμένο Οκτώβριο η επίσημη ανεργία έφτασε το 26,8%, έναντι 19,7% που ήταν τον ίδιο μήνα του 2011. Μια ημέρα πριν, η δημοσκόπηση της Public Issue έδινε προβάδισμα μισής εκατοστιαίας μονάδας στη Νέα Δημοκρατία, γεγονός που παρουσιάστηκε με θριαμβευτικούς τόνους σε αρκετά ΜΜΕ.
«Ο λαός τραγούδι θέλει», έλεγε ο μακαρίτης ο Διονυσίου. Σήμερα όμως πρέπει υποχρεωτικά να πιστέψουμε ότι «ο λαός φόρους θέλει». Θέλει Αντώνη και Φώτη, θέλει φόρους, ανεργία και …αιθαλομίχλη, η οποία αντιπροχθές έπνιξε την Αττική, καθώς τα αιωρούμενα μικροσωματίδια μετρήθηκαν και βρέθηκαν δύο και τρεις φορές πιο πάνω από το ανώτατο αποδεκτό όριο! Τα άδεια μπουκάλια της μπίρας, οι αντιασφυξιογόνες μάσκες και η μία (1) σφεντόνα, που βρέθηκε στο κτίριο της Πατησίων-Σκαραμαγκά παρουσιάστηκαν από την αστυνομία και τα κανάλια σαν να ήταν ο βαρύς οπλισμός κάποιας τρομοκρατικής οργάνωσης, ενώ οι αλλοδαποί μικροπωλητές χαρακτηρίστηκαν η μεγάλη πληγή του κατά τα άλλα υγιούς ελληνικού εμπορίου.
Πολύ καιρό είχε να ξεδιπλωθεί μια τόσο εκτεταμένη και ξεδιάντροπη επιχείρηση παραπλάνησης και αποπροσανατολισμού του λαού σαν και αυτήν που είδαμε αυτή την εβδομάδα. Μια επιχείρηση στην οποία χρησιμοποιούνται εργαλεία που ανασύρθηκαν από την εποχή της Ελληνικής Χωροφυλακής, τα οποία δεν στρέφονται μόνο κατά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενάντια σε ό,τι μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Δεν είναι τυχαίο που η Χρυσή Αυγή βρέθηκε τις τελευταίες μέρες στο περιθώριο, αφού τη φρασεολογία και την πρακτική της την υιοθετεί η ίδια η κυβέρνηση, που υποτίθεται ότι «καθαρίζει τον τόπο», τρομοκρατώντας, γονατίζοντας και εξοντώνοντας τους ανθρώπους αυτού του τόπου.
