Την περασμένη Πέμπτη δυο νέες γυναίκες αυτοκτονούν στην Αθήνα: η πρώτη πέφτει από τον 7ο όροφο μιας πολυκατοικίας στο Παγκράτι, η δεύτερη αυτοπυρπολείται πίσω από το νοσοκομείο Αμαλία Φλέμινγκ στα Μελίσσια. Η μία ήταν μόλις 20 ετών. Η μια ήταν απολυμένη, η άλλη ίσως να μην είχε προλάβει να εργαστεί.
Όλοι θα θέλαμε αυτή η μαύρη είδηση, που μεταδόθηκε ταχύτατα μέσω διαδίκτυου αλλά και στόμα με στόμα, να μην είναι αληθινή, να πρόκειται για μια νοσηρή φάρσα. Δυστυχώς, δεν διαψεύστηκε.
Εύκολα οι αυτόχειρες μπορούν να γίνουν αντικείμενο μικροκομματικής καπηλείας. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για λογαριασμό τους και να υπολογίσει σε ποιο ποσοστό συνέβαλε στη μοιραία απόφασή τους το προσωπικό τους πρόβλημα και σε ποιο ποσοστό το γενικό γκρίζο κλίμα που γεννούν οι δουλικές μνημονιακές κυβερνήσεις των τελευταίων 3,5 χρόνων. Όταν όμως οι αυτόχειρες στην Ελλάδα και στις χώρες – γουρούνια (PIGS) του Νότου πολλαπλασιάζονται με ιλιγγιώδη ρυθμό, δεν μπορούμε πια να μιλάμε για αυτοκτονία, αλλά για έγκλημα.
Έγκλημα εν ψυχρώ και προμελετημένο αφού η εξαθλίωση του λαού οδηγεί και σ’ αυτό τον αδιέξοδο δρόμο. Ωστόσο, δεν πρέπει να υποκύψουμε στην εύκολη χαιρεκακία του εντοπισμού των ενόχων, αλλά να προλάβουμε τα επόμενα εγκλήματα. Η μνημονιακή τρικολόρε κυβέρνηση δεν θα καταρρεύσει αυτόματα κάτω από το βάρος των εγκλημάτων. Μόνο η λαϊκή εργατική ενότητα και πάλη θα κλονίσει την εύθραυστη αλλά πεισματωμένη εξουσία της.
Οι δυνάστες μας θέλουν ένα λαό διαιρεμένο, παραιτημένο, μοιρολατρικό και απελπισμένο. Ας μην τους κάνουμε το χατίρι. Οι χαμένες ζωές δεν μπορούν να γίνουν το λάβαρο αγώνων μας. Εξάλλου, οι στατιστικές δείχνουν ότι το κύμα των αυτοκτονιών είναι μεταδοτικό.
«Όχι άλλα δάκρυα, κλείσαν οι τάφοι, λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί. Απάντηση θα πάρουν ενότητα κι αγώνα…». Οι στίχοι αυτοί του Αλέκου Παναγούλη από τα Τραγούδια του αγώνα του Μίκη Θεοδωράκη είναι τραγικά επίκαιροι. Ενότητα και αγώνα, αλλά μέσα σε ένα σύγχρονο εργατικό και πολιτικό πολιτισμό που δεν θα έχει διώξει τη λέξη «χαρά» από το λεξιλόγιό του.
