Log in

Registration

Για να γίνει το βήμα άλμα!

Posted: March 12, 2016 / in: 3η Συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Αφιέρωμα, Πολιτικη / Comments Off on Για να γίνει το βήμα άλμα!

Σπύρος Χαϊκάλης

Η 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ολοκληρώθηκε το προηγούμενο Σαββατοκύριακό στο ΣΕΦ ήταν αναμφίβολα ένα ουσιαστικό βήμα στην συγκρότηση της ίδιας και κατ’επέκταση βήμα στη διαρκή προσπάθεια συγκρότησης του 3ου πόλου της αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής σύγχρονα κομμουνιστικής αριστεράς στην Ελλάδα.

Το ζητούμενο της επόμενης μέρας είναι η αξιοποίηση των αποφάσεων της συνδιάσκεψης και του πλούσιου διαλόγου και προβληματισμού που αναπτύχθηκε τόσο στον προσυνδιασκεψιακό διάλογο όσο και στην ίδια την συνδιάσκεψη. Για να μην μείνει το βήμα μετέωρο και πολύ περισσότερο να αναβαθμιστεί σε άλμα της αντικαπιταλιστικής πολιτικής πρότασης και της ηγεμονίας των επαναστατικών ιδεών στη πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Στο διάλογό μας εντός του αντικαπιταλιστικού δυναμικού συνηθίζουμε ανεξαρτήτως προθέσεων να στοιχιζόμαστε πίσω απο αντιλήψεις τις οποίες τις θεωρούμε ως μόνες πραγματικές προτάσεις και όλα τα ενδιάμεσα τα αντιμετωπίζουμε ως παλάντζο ή ως παιχνίδι ισσοροπιών. Ο Λένιν έλεγε για την εσωκομματική αντιπαράθεση πως σε αυτή αναπαράγονται πάντα τέσσερις γραμμές, χοντρά δύο που η μία είναι στον αντίποδα της άλλης, μια που επιδιώκει την μηχανιστική συνθεσή τους και μια τέταρτη που επιδιώκει την διαλεκτική σύνθεσή τους σε ανώτερο επίπεδο.

Ζητούμενο λοιπόν δεν θα πρέπει να είναι οι ισσοροπίες του ακροβάτη, αλλά μια ουσιαστική επανταστατική ανώτερη σύνθεση των κατατεθειμένων απόψεων.

Πρώτη προϋπόθεση για να πετύχουμε όμως να συνθέσουμε τις αντιλήψεις είναι να αναγωρίσουμε την αλήθεια που αυτές εκφράζουν και να την αξιοποιήσουμε.

Δευτερη προϋπόθεση είναι να είμαστε χρήσιμοι ως αντικαπιταλιστική αριστερά στο δοκιμαζόμενο λαό και τη νεολαία. Αυτό σημαίνει η διαρκής προσπάθειά μας η αντικαπιταλιστική αριστερά να έχει τον πρωταρχικό ρόλο στην ανάπτυξη της πολιτικής – οικονομικής – ιδεολογικής πάλης του κινήματος.

Τρίτη προϋπόθεση η ειλικρινής παραδοχή της μερικότητας που εκφράζει ο καθ’ένας μας ατομικά η συλλογικά και άρα η ανάγκη υπέρβασης της μερικότητάς μας μέσα απο τη συλλογική συζήτηση και αντιπαράθεση.

Σε αυτά τα πλαίσια ας εξετάσουμε με προσοχή και χωρις κυνήγι μαγισσών τις διαφορετικές απόψεις που κατατέθηκαν στη συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με ειλικρινή συντροφικό τρόπο, επιδιώκοντας αφ’ενός να τις κατανοήσουμε και αφ’ ετέρου να τις αξιοποιήσουμε στη συλλογική προσπάθεια συνθεσης σε ανώτερο επίπεδο και ηγεμονίας της επαναστατικής αντίληψης.

Απο την μία, εκκινόντας απο την εκτίμηση ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι το τέλος του δρόμου και ότι απο μόνη της δεν αρκεί, εκφράστηκε η άποψη των συντρόφων-ισσών της ΕΠΠΔ η οποία υπερασπιζόταν την ανάγκη πολιτικής συνεργασίας και συμμαχίας των αντικαπιταλιστικών – επαναστατικών δυνάμεων με ρεφορμιστικές για την συγκρότηση ενός κοινωνικοπολιτικού μπλοκ της ρήξης που θα διεκδικήσει τη κυβέρνηση και την εξουσία. Η άποψη αυτή συνεχίζει προτείνοντας τολμηρές – όπως τις ονομάζει –  πρωτοβουλίες στο διάλογο της αριστεράς και συσπείρωση δυνάμεων στη πλευρά της ρήξης με σπάσιμο δυνάμεων απο τη ΛΑ.Ε και συμμαχία με τμήματά της. Σε αυτά τα πλαίσια προτείνεται να απευθύνουμε κάλεσμα πολιτικής συνεργασίας στη ΛΑ.Ε ως μοχλό πίεσης και προς τα τμήματα αυτά.

Απο την άλλη εκκινώντας απο την εκτίμηση ότι έχει υποτιμηθεί η παρέμβαση στο κίνημα, εκφράστηκε απο τους-ις συντρόφους-ισσες του ΣΕΚ και της πρωτοβουλίας για μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντικαπιταλιστική και επαναστατική η άποψη της ανάγκης ισχυροποίησης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με παρέμβασή της απ’ευθείας στο κίνημα και τους αγώνες που ξεσπούν. Με εμπιστοσύνη στο πρόγραμμά μας και την επάρκειά του. Στο κίνημα – υποστηρίζουν οι σύντροφοι-ισσες – θα καταφέρνουμε να κερδίζουμε διαρκώς δυνάμεις. Γι’αυτό και το κίνημα θα πρέπει να είναι πλατύ και εκεί θα μπορούσαμε να δούμε ενα ενιαίο μέτωπο με όλους – ακόμη και με τις συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ – . Ενώ στα πλαίσια του ενιαίου μετώπου στο εργατικό κίνημα θα πρέπει να παρεμβαίνουμε στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ.

Και οι δύο αυτές αντιλήψεις εχουν στο εσωτερικό τους μερίδα αλήθειας η οποία όμως επειδή είναι μερική και όχι ολοκληρωμένη καταλήγει τελικά να είναι ως σύνολο λάθος.  Και εξηγούμαστε.

Η αλήθεια που εκφράζεται απο την πρώτη αντίληψη είναι ότι όντως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι το τέλος του δρόμου. Δεν θα μπορούσε άλλωστε. Απο την αρχή της συγκρότησης της αντιμετωπίστηκε ως ένα πρώτο ελπιδοφόρο βήμα προς τη συγκρότηση του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Σε αυτή τη κατεύθυνση είναι απαραίτητος όρος η ευρύτερη συσπείρωση δυνάμεων. Συσπείρωση όμως με ποιους, ως προς τι και για ποιο σκοπό;

Συσπείρωση, κατα τη γνώμη μας, ως προς την ανάγκη υπαρξης και ενίσχυσης μιας άλλης αριστεράς πέρα απο τους αδιέξοδους δρομους του ρεφορμισμού και της υποταγής. Με σκοπό την μέγιστη συσπείρωση δυνάμεων για την αντιπαράθεση, σύγκρουση και τελικά αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης και των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Για τον κλονισμό της αστικής κυριαρχία, για να αλλάξει χέρια η εξουσία.

Άρα καλούμε το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων που είτε υιοθετούν το πλαίσιο αντικαπιταλιστικών στόχων (πχ ΕΕΚ) , είτε βρίσκονται σε αντικαπιταλιστική αναζήτηση (πχ ΟΝΡΑ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ), είτε προσεγγίζουν το αναγκαίο πλαίσιο στόχων απο άλλες αφετηρίες (πχ. ένωση των Δικάιων) σε πολιτική συνεργασία. Πολιτική συνεργασία για την συμβολή στο άλμα του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Σε σχέση με το σπάσιμο των τμημάτων της ΛΑ.Ε και της συνεργασίας μαζί τους. Αναμφίβολα επιδιώξη όλων μας είναι η αποδέσμευση ταξικών ριζοσπαστικών δυνάμεων που εγκλωβίζονται σε ρεφορμιστικά πολιτικά σχέδια. Εδώ όμως ας δούμε ειλικρινώς το δάσος και ας σταματήσουμε κοντόφθαλμα να κοιτάζουμε το δεντρο. Το πραγματικό ερώτημα το οποίο θα πρέπει να μας ταλανίσει είναι: οι χιλιάδες εργαζομένων και νεολαίας που ένα προηγούμενο διάστημα στήριζαν το ΣΥΡΙΖΑ και το πολτικό του σχέδιο σήμερα ποιος πολιτικός σχηματισμός τους εντάσει; Η απαντηση είναι μάλλον «ομηρική»: ο ΚΑΝΕΝΑΣ. Αντι λοιπόν να εξαντλούμε την δημιουργική φαντασία μας στο πόσες προτάσεις πολιτικής συνεργασίας θα απευθύνουμε στην ηγεσία της ΛΑ.Ε μάλλον θα πρέπει να κάνουμε την πιο επίπονη προσπάθεια να επικοινωνήσουμε με αυτό το δυναμικό που σήμερα δεν εκπροσωπείται.

Η αλήθεια που εκφράζεται απο την δεύτερη άποψη είναι πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην 9χρονη πορεία της αρκετές φορές υποτίμησε την ενιαία και με πολιτική στόχευση  παρέμβαση της στο κίνημα και την εννίσχυσή της απο το μειοψηφικό μεν αλλα πρωτοπόρο δυναμικό που αναδεικνύεται στους αγώνες. Εδώ βρίσκεται και ο δεύτερος – ισοδύναμος με τον προηγούμενο – απαραίτητος όρος συγκρότησης του πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Πλευρά που δείνει νέα πνοή στο εγχειρήμα και ενισχύει τους δεσμούς της με την πρωτόλεια αυθόρμητη αγωνιστική διάθεση των εργατικών και νεολαιίστικων μαζων ενισχύοντάς τες προς πιο συνειδητή επαναστατική κατεύθυνση.

Τέτοια φιλοδοξία είχε η παρέμβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ( ή τμηματός της για να είμαστε πιο ακριβείς) στο πρόσφατο ηρωικό αγώνα των 5μηνιτών. Παρέμβαση που μας έδωσε τη χαρά ανάμεσα στους αντιπροσώπους της συνδιάσκεψης να βλέπουμε καινούργια πρόσωπα που εντάχθηκαν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ επειδή αποτέλεσε το πολιτικό στήριγμα της πάλης τους.

Άρα και εδώ απαιτείται σχέδιο και πολιτικός προσανατολισμός. Πάλι να μην εξαντλήσουμε την δημιουργική φαντασία μας στην αναζήτηση ενιαίων μετώπων με τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και με την συνδικαλιστική έκφραση αστικών κομμάτων. Μιας ΓΣΕΕ που δεν μπορεί να συσπειρώσει παραπάνω απο το 7% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Που πολιτικά υπηρετεί καθημερινά τα αστικά συμφέροντα, απο το δημοψήφισμα μέχρι τη τρέχουσα μάχη του ασφαλιστικού.

Αντι να αναζητούμε τα ενιαία μέτωπα σε συνομοσπονδίες τέτοιας χαμηλής συνδικαλιστική πυκνότητας ας προσπαθήσουμε να κάνουμε την πιο επίπονη δουλειά. Να βρεί συνδικαλιστική και πολιτική έκφραση το 93% που δεν έχει φωνή έκφρασης σήμερα και ειδικά η νέα βάρδια των εργαζομένων. Με ταυτόχρονη επιδίωξη στα υπάρχοντα σωματεία μέσα απο τις γενικές τους συνελεύσεις και την ευρύτερη ανασυγκρότησή τους να ηγεμονεύσει η αγωνιστική αντικαπιταλιστική πτέρυγα έναντι της υποταγμένης. Με δημιουργία νέων σωματείων σε κλάδους και επιχειρήσεις που δεν υπάρχουν ή που η συνδικαλιστική έκφραση περιορίζεται σε διαταξικά επιμελητήρια και συλλόγους.

Ανεξάρτητο κέντρο αγώνα εντός του εργατικού και του νεολαιίστικου κινήματος που θα επιδιώκει να φτάνει την σύγκρουση με το μαύρο μέτωπο μέχρι τέλους, που θα συνδέει την άμεση οικονομική μάχη με τη πολιτική και θα απαντάει στου εκβιασμούς κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Με σχέδιο συνολικής ανασυγκρότησης του κινήματος σε ταξίκη βάση και περιεχόμενο. Συντονισμός των αγωνιστικών εργατικών σωματείων για να ηττηθεί το μαύρο μέτωπο κυβερνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. Για να χάσει πλούτο και εξουσία το κεφάλαιο.

Τέλος ουσιαστική πλευρά της συγκρότησης σε κοινωνικό επίπεδο ενος αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής είναι η κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων. Κοινη δράση όμως απο την πλευρά της προώθησης αγωνιστικού σχεδιασμού εντος του κινήματος. Άρα κοινή δράση πάνω στο αναγκαίο πολιτικό πλάισιο που μπορεί να αποτελέσει νικηφόρο οδηγό των μαχών που έχουμε να δώσουμε και με μορφές πάλης που θα εκβιάζουν τους εκβιαστές του αστικού μπλοκ εξουσίας.

Εν κατακλέιδι, και επειδη η γραμμή αν θέλει να είναι τέτοια θα πρέπει να γράφεται σε δυο προτάσεις: Πόλος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που θα αλληλοτροφοδοτείται απο τους αγώνες του λαού και της νεολαίας και που θα συσπειρώνει ημισυνειδητές και ταλαντευόμενες πολιτικές δυνάμεις. Διαρκής προσπάθεια για να μεταβεί η συνείδηση του αυθόρμητου, ημισυνειδητού, ταλαντευόμενου δυναμικού σε εργατική επανατατική αντικαπιταλιστική σύγχρονα κομμουνιστική κατεύθυνση.

Για να γίνουν όμως όλα τα παραπάνω απαραίτητη προϋπόθεση είναι με σαφήνεια να γνωρίζουμε τι θέλουμε να κάνουμε και που θέλουμε να πάμε. Γιατι αν δεν κοιτάς που θες να πάς τοτε θα πας εκεί που κοιτάς, όπως λέει και ο σοφός λαός.

Επιδίωξή μας είναι η συγκρότηση ΜΑΖΙΚΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ρεύματος στη κοινωνία που θα τσακίσει τον παλιο κόσμο της εκμετάλευσης και θα χτίσει τον νεό της απελευθέρωσης. Για να περάσουμε απο το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας.

Σε αυτή τη προσπάθεια θα πρέπει να σταθούμε απέναντι στην ιστορία με διπλό τρόπο. Απο την μια να διδαχθούμε απο αυτήν και απο την άλλη να τη διδάξουμε!

Κανένα επαναστατικό ρεύμα στην ιστορία, απο την εξέγερση των σκάβων στην εποχή του Σπάρτακου στις προκαπιταλιστικές κοινωνίες μέχρι την γαλλική επανάσταση και την ανολοκλήρωτη έφοδο του Οχτώβρη, δεν έγινε μαζικό καλώντας τον λαό να δώσει τη ζωή του για κάτι που ήδη έχει γνωρίσει και δοκιμάσει η ανθρωπότητα. Πάντα οι «απο κάτω» δίναν την ζωή να χτίσουν ένα νέο κόσμο διαφορετικό απο αυτόν που ζούσαν.

Αυτός είναι ο λόγος που το ΚΚΕ όσο και να βελτιώσει την τακτική του δεν θα μπορέσει πότε να γίνει μαζικό κόμμα, εφόσον παραμένει κολλημένο στη στρατηγική του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Όσο καλεί το λαό να χτίσει μια νεα καλύτερη ΕΣΣΔ δεν θα μπορέσει ποτε να συγκινήσει ευρύτερες μάζες εργαζομένων και νεολάιας. Το ίδιο ισχύει και για την ΛΑΕ, όσο και να βελτιωθεί τακτικά δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει μαζικό ρεύμα εφόσον η στρατηγική της επιδιώξη είναι μια νεά καλύτερη αντιμνημονιακή κυβέρνηση, ένα πολιτικό σχέδιο δηλαδή που το δοκίμασε ο λαός και του αποδείχθηκε αποτυχημένο.

Άρα αν θέλουμε όντως να αποτελέσουμε και μαζικό και επαναστατικό ρεύμα εκεί που απαιτείται να δώσουμε το βάρος της σκέψης μας δεν είναι στο να ξαναζεστάνουμε μισοτελειωμένες σούπες – είτε φιλοσοβιετικές είτε φιλοκυβερνητικές – αλλά με θαρετό τρόπο να περιγράψουμε την δική μας ρεαλιστική ουτοπία, που δεν έχει βρει ακόμα τόπο αλλά που είναι ανάγκη να βρει. Για να σταματήσει να ζει το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού εις βάρος του υπολοίπου 99%, για να σταματήσει να γεμίζει το Αιγαίο απο νεκρά πτώματα προσφυγόπουλων που μπηκάν στη θάλασσα για να γλυτώσουν τις βόμβες στη στεριά, για να σταματήσουν οι ουρές τις ντροπής στα συσσίτια.

Για μια τέτοια ρεαλιστική ουτοπία θα αξίζει να δώσουμε και τη ζωή μας! Για να σταματήσει η εκμετάλευση ανθρώπου απο άνθρωπο. Για την κομμουνιστική απελευθέρωση.

 

 

© Some rights reserved 2017 - ΠΡΙΝ Παλιά μορφή και προηγούμενα άρθρα