Log in

Registration

Αλοζανφάν, μόνο οι Γερμανοί θα φάν;

Posted: September 10, 2017 / in: Πρινίσματα Εποχής / Comments Off on Αλοζανφάν, μόνο οι Γερμανοί θα φάν;

του Διονύση Ελευθεράτου

Ο Μακρόν «σύμμαχος», ο Μακρόν πλασιέ και το νερό που κυλάει αλλιώς…

Έλα μωρέ, μικροπράγματα… Εντά­ξει, απαγορεύθηκαν οι διαδηλώ­σεις κατά την επίσκεψη του προ­έδρου της χώρας, η οποία φημί­ζεται για την πίστη της στις αρ­χές του κράτους δικαίου (Γαλλία), στη χώρα που διαφημίζεται ως λίκνο της δημοκρατίας (Ελλάδα). Πάρετέ το απόφαση: Πολλές δε­καετίες κράτησε το λίκνισμα, λογικό είναι να πέσουν κάποια στιγμή από την κούνια και τα αστικοδημοκρατικά δικαιώματα. Να ’ταν Βε­νεζουέλα να γίνει θέμα, μέγα. Αλλά εδώ; Δεν τα είπαμε; Όταν λικνίζεται η δημοκρα­τία ζαλίζονται οι αγορές. Με δραμαμί­νες θα δουλεύουν;

Στο κάτω-κάτω αξίζει να διακοπεί για λίγο το λίκνισμα, προς τιμήν του Εμ. Μακρόν. Του «θαυματοποιού» που, ναι μεν στο εσωτερικό της χώ­ρας του βλέπει νωρίς-νωρίς τη δημο­τικότητά του να καταβαραθρώνεται και τη «μεταρρύθμισή» του στα εργασια­κά να απορρίπτεται με «σκορ» 58%- 42% (έρευνα του ινστιτούτου Harris Interactive), αλλά, όλα κι όλα, ένωσε το ελληνικό πολιτικό σύστημα!

Δεν είδατε ενθουσιασμό που προ­κάλεσε και μόνο η αναγγελία της επίσκεψής του και στα «βοθρο-ΜΜΕ της διαπλοκής», όπως θα έλεγε κι ο Πολάκης; Γιατί άραγε χά­ρηκαν τόσο, μολονότι γνώριζαν ότι η κυβέρνη­ση θα πρόβαλε την επίσκεψή του ως «σινιάλο εμπιστοσύνης»; Ε, το κατάλαβε καλά όποιος παρακολούθησε π.χ. την αρθρογραφία της Κα­θημερινής, κατά το τελευταίο χρονικό διάστη­μα. Άλλο αν κινδύνευε να την μπερδέψει με τα ενθουσιώδη σχόλια του Πιερ Γκατάζ, προέ­δρου της Ένωσης Γάλλων Βιομηχάνων Medef, ο οποίος προσφάτως δήλωνε πως το «σινάφι» του περίμενε επί δεκαετίες τις τομές που προ­ωθεί ο Μακρόν στα εργασιακά.

Ο Μακρόν κατέφθασε στην Ελλάδα, αφε­νός έχοντας πάρει θέση μάχης εναντίον του κόσμου της εργασίας στη Γαλλία κι αφετέ­ρου έχοντας ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ της «ευ­ρωπαϊκής ολοκλήρωσης» των πολλών «ταχυ­τήτων». Χρησιμοποίησε μάλιστα για αυτό, το δεύτερο, ορολογία που θυμίζει Τζορτζ Μπους Τζούνιορ πριν από την επιδρομή στο Ιράκ — αν αυτό έχει κάποια σημειολογική σημασία: για «πρωτοπορία προθύμων» μίλησε ο Γάλ­λος πρόεδρος.

Εν πάση περιπτώσει, δεν θα αναμείνουμε απάντηση στο ερώτημα ποιο από τα δυο «δόγ­ματα» Μακρόν μπορεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ να εκλάβει ως θετικό. Ο χρόνος κύλη­σε, η επίσκεψη ολοκληρώθηκε, ας θέσουμε λοιπόν άλλο ερώτημα. Το αναπόφευκτο: Ποια ακριβώς αποστροφή του Γάλλου προέδρου τον καθιστά «σύμμαχο» στην όποια προσπά­θεια (;) απαλλαγής από τη λιτότητα, η οποία άλλωστε θα διαρκέσει έως το 2060, σύμφωνα με τη γνωστή κυβερνητική δέσμευση;

Ο Μακρόν μας είπε «μπράβο» που εφαρ­μόζουμε, σαν καλά παιδιά, τις ολέθριες για το βιοτικό μας επίπεδο «μεταρρυθμίσεις». Δή­λωσε και κατανόηση για την οδύνη μας. Αυτό όμως μας το λέει συχνά και το άλλο «Μ» της επίσημης Γαλλίας, ο Μοσκοβισί — που «κλαί­ει» και πειστικότερα.

Εδώ και καιρό, ακόμη και Γερμανοί παρά­γοντες αναγνωρίζουν ότι έχει «παραγίνει το κακό» με τη λιτότητα στην Ελλάδα. Ενδεικτι­κά υπενθυμίζουμε τις δηλώσεις του επιτρό­που Γκίντερ Έτινγκερ και του Πέτερ Μπό­φινγκερ, μέλους της «επιτροπής σοφών» της γερμανικής κυβέρνησης. Οι παραδοχές αυ­τές, αποδεικνύονται καθαρά ακαδημαϊκές και πλήρως ανέξοδες. Στο «δια ταύτα» οι δανει­στές, ως γνωστόν, ζητούν διαρκώς περισσότε­ρες περικοπές. Και «ο Τσίπρας ανταποκρίνε­ται εντέλει πάντα», όπως έγραφε προσφάτως η Süddeutsche Zeitung, εντυπωσιασμένη από τούτη την …ωρίμανση. Εν κατακλείδι, αν «με­τρούσαν» οι δηλώσεις «πόνου» για τον πόνο μας, εκείνες του Μοσκοβισί θα αρκούσαν για να έχουμε, τώρα, κατώτατο μισθό 1.200 ευρώ. Έτσι, για να αναπληρώσουμε…

Τι άλλο μας είπε ο Μακρόν; Ότι η ελλη­νική κρίση είναι «αποτυχία της Ευρώπης». Συνταρακτικό; Μάλλον όχι, καθώς παραμέ­νει αναλλοίωτο το «δια ταύτα» των περικο­πών, των εξωφρενικών πρωτογενών πλεονα­σμάτων, σε βάρος μιας κοινωνίας ρημαγμέ­νης. Δεν θυμάστε, άλλωστε, πόση αυτοκριτική για τη σημερινή «Ευρώπη» (όρος που τεχνη­έντως ταυτίζεται με την ευρωπαϊκή ολοκλή­ρωση) έχει ρίξει ο Γιούνκερ; Κερδίσαμε κάτι;

Τι ακριβώς μας είπε ο Μακρόν για την πε­ρίφημη, όσο και νεφελώδη, αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους; «Ελπίζω να βρεθεί τρόπος να ενισχυθούν οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλά­δα, κάτι που θα οδηγήσει στην ελάφρυνση του ελληνικού χρέους». Συγγνώμη, επί της ουσίας τι διαφορετικό έχει πει το Βερολίνο;

Α, κάτι ακόμη: Ο Μακρόν ξεκαθάρισε ότι δεν θέλει το ΔΝΤ σε ευρωπαϊκές υποθέσεις. Αλλά την ημέρα που θα δημιουργηθεί –αν τε­λικά γίνει– το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Τα­μείο, μπροστά στο οποίο, όπως προειδοποι­εί και η Handelsblatt, η Κομισιόν θα φαντάζει ένας κοινωνικά-πολιτικά «υπερ-ευαίσθητος» φορέας …άμεσης δημοκρατίας, ο Σόιμπλε με παραπλήσια λόγια ενδέχεται να αποχαιρετά το ΔΝΤ. Διότι και οι χρήσιμες συνεργασίες- αναμείξεις κάποτε τελειώνουν… Αυτά, για τη …μυστηριώδη ιδιότητα του Μακρόν, ως «συμ­μάχου» στο οικονομικό-ευρωπαϊκό πεδίο. Για την αναμφισβήτητη ιδιότητά του ως μεγαλο- πλασιέ γαλλικών επιχειρηματικών συμφερό­ντων, παραπέμπουμε στο editorial του, ουδό­λως εχθρικού προς την κυβέρνηση, TVXS: «Ο Γάλλος πρόεδρος συνοδεύεται από ισχυρούς επιχειρηματίες γιατί πιστεύει ότι η χώρα του, αντίθετα με τη Γερμανία, δεν εκμεταλλεύθηκε επαρκώς τις ευκαιρίες από τις φτηνές ιδιωτι­κοποιήσεις που προσφέρει η σημερινή, αδυ­νατισμένη ελληνική οικονομία».

Εμ, λογικό δεν ήταν; Πήραν οι Γερμανοί «κοψοχρονιά» τα αεροδρόμια, πή­ραν κι άλλα που συζητήθηκαν λιγό­τερο (π.χ. την κερδοφόρα Αγροτική Ασφαλιστική) και τώρα που η στραγ­γαλισμένη Ελλάδα ξεπουλιέται όσο- όσο θα μείνει πίσω κοτζάμ Γαλλία; Ποια; Η χώρα που θριάμβευε με συμ­βάσεις τύπου ΠΕΣΙΝΕ, τότε που το ελληνικό ΑΕΠ ανέβαινε σαν ασαν­σέρ, ασχέτως αν ο μισός οικονομικά ενεργός ελληνικός πληθυσμός με­τανάστευε στο εξωτερικό; Η Γαλλία τέτοιων επιτυχημένων παραδόσεων θα καθίσει τώρα στη γωνία, να βλέ­πει τους «μοναχοφάηδες» τους Γερ­μανούς, που στο κάτω-κάτω, όπως έγραψε και η Liberation, έχουν κερδίσει 1,34 δισε­κατομμύρια ευρώ από τα ελληνικά μνημόνια; Να βλέπει και τους Κινέζους κοντά στο αργυ­ρό μετάλλιο; Ζαμέ, ζαμέ, αλοζανφάν, μόνο οι Φρίτσηδες θα φαν; Αλέ λε μπλε, εμπρός γε­ρά, πάμε σ’ ενέργεια και νερά…

Ποια συζήτηση να κάνει, τώρα, κανείς πχ για το πόση «προστιθέμενη αξία» θα αποκο­μίσει από «επενδυτικές» αρπαγές η χώρα του «πάρτε όσο-όσο»; Όμως το γαλλικό ενδιαφέ­ρον ειδικά για την ιδιωτικοποίηση της ύδρευ­σης παράγει και ισχυρό ειρωνικό συμβολισμό. Γιατί; Διότι στην Ελλάδα το κίνημα υπεράσπι­σης του νερού, ως δημόσιου αγαθού, άντλη­σε ακαταμάχητα επιχειρήματα από τη …Γαλ­λία. Και δη το Παρίσι.

Θυμάστε; Το 2009 η διαχείριση του νερού πέρασε στο δήμο του Παρισιού και τερματί­στηκε το πείραμα της ιδιωτικοποίησης, που κρίθηκε πλήρως αποτυχημένο και ασύμφο­ρο. Θυμάστε; Λίγα χρόνια αργότερα ήλθε στην Ελλάδα η Αν Λε Στρατ, πρόεδρος της δημοτι­κής επιχείρησης ύδρευσης-αποχέτευσης Eau de Paris. Θυμάστε; Η γυναίκα εξήγησε αναλυ­τικά τα πάντα: Πώς και γιατί μέσα στο πρώτο έτος από την υπαγωγή του νερού στο δήμο εξοικονομήθηκαν 30 εκατ. ευρώ. Πώς μειώ­θηκε το τιμολόγιο, πώς εξοικονομήθηκε πόσι­μο νερό για δεκαετίες, κλπ.

«Το Παρίσι δείχνει το δρόμο του νερού», έλεγαν τότε –έχοντας απόλυτο δίκιο– και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρουμε τι θα πουν αν, στο εγγύς μέλλον, το νερό ιδιωτικοποιη­θεί αλά γαλλικά, μολονότι στα προηγούμε­να χρόνια η ιδιωτικοποίησή του ξεφτιλίστηκε αλά γαλλικά. «C’est la vie», που τραγουδού­σε ο Τσακ Μπέρι, που θυμήθηκε κι ο Μαχαι­ρίτσας, που λένε και οι Γάλλοι…

Tags:

Similar posts

© Some rights reserved 2017 - ΠΡΙΝ Παλιά μορφή και προηγούμενα άρθρα