Μια διευρυμένη δραματική εμπειρία στη θέση της κλασικής μονοσήμαντης θεατρικής σχέσης ηθοποιών-θεατών επεξεργάστηκε και παρουσιάζει για δεύτερη σεζόν η Ομάδα Αμάγαλμα της Μαρίας Γοργία, ανεβάζοντας το έργο Το μονόπετρο του Πύργου από 29 Σεπτεμβρίου, στο χώρο της (Μενάνδρου 47),+ στο κέντρο της Αθήνας.
του Γιώργου Λαουτάρη
Κεντρικό θέμα του έργου είναι το ασφυκτικό πλαίσιο που ορίζει η κοινωνία μας στην ατομική ελευθερία. Η ανάγκη του «ανήκειν» που έχει κατακυριεύσει τη συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου και η διαρκής επινόηση νέων ταυτοτήτων να τον ορίζουν είναι οι σκέψεις πίσω από τη σκηνοθεσία, τη σκηνογραφία και κυρίως τη χορογραφία της Μαρίας Γοργία, η οποία έδεσε τους προβληματισμούς αυτούς με το κατεξοχήν κλασικό έργο για το δεσποτισμό και τη σύνθλιψη του «εγώ», τον Πύργο του Φραντς Κάφκα.
Τα σχόλια για τις έμφυλες ταυτότητες είναι κεντρικά στη σύλληψη του έργου. Στη διασκευή των διαλόγων του Πύργου τα φύλα αντιστρέφονται (π.χ. αναφέρεται η Χωρομέτρης), ενώ και οι ηθοποιοί καλούνται σε συγκεκριμένες σκηνές να αποδώσουν διαλόγους που …φυσιολογικά θα αναμέναμε από το αντίθετο φύλο. Η τυποποιημένη κοινωνική συμπεριφορά, η κατανάλωση, οι καταπιεστικές προσωπικές σχέσεις και η υποκρισία στις φιλικές σχέσεις μπαίνουν στο μικροσκόπιο και μεγεθύνονται δραματικά. Ο χορός είναι το κύριο συστατικό της παράστασης. Κανείς όμως δεν χορεύει. Τα σώματα δονούνται στο ρυθμό της μηχανής σε κάποιες σκηνές που θυμίζουν τους Μοντέρνους Καιρούς του Τσάρλι Τσάπλιν, χωρίς όμως το γκροτέσκο στοιχείο του Αμερικανού δημιουργού. Οι δύο πρωταγωνίστριες αποδίδουν σωματικά το άγχος και την ψυχολογική σύνθλιψη των μονολόγων τους. Το καφκικό στοιχείο, ο ψυχαναγκασμός, ο υποβιβασμός του ατόμου, το δέος που υποβάλλει ο Πύργος, δραματοποιείται στην κίνηση κι αυτό κάνει την παράσταση μοναδική και πρωτότυπη.
Το έργο όμως δεν μένει εκεί. Ανατρέπει το συμβατικό ρόλο των θεατών και με κάποιες συμμετοχικές σκηνές (αν όχι από την αρχή της παράστασης) εισάγει όλους τους παριστάμενους στο χώρο σε ένα ρόλο. Το σχόλιο είναι σαφές. Εκόντες άκοντες, με αμηχανία ή με χάρη, με επαγγελματισμό ή ερασιτεχνισμό, κάνουμε αυτό που μας λένε. Μπαίνουμε σε κοινωνικούς ρόλους, στραπατσάρουμε την όποια αυθεντικότητά μας στις δοσμένες νόρμες, στριμώχνουμε ψυχολογικά και σωματικά την ατομική βούληση σε κουτάκια που έχει κατασκευάσει και μας έχει επιβάλει μια «αόρατος χειρ» της κοινωνίας. Κάθε θεατής παίρνει έναν «καθρέφτη» και αντικρίζει φευγαλέα το είδωλο της συμβατικότητας μέσα στην οποία ζει. Η λύτρωση δεν βρίσκεται στο δωμάτιο.
Ο θίασος αποτελείται από δύο επαγγελματίες ηθοποιούς χορεύτριες και τρεις μη επαγγελματίες. Θα συμμετάσχει επίσης και ένας άνδρας (4-60+ ετών) σε κάθε παράσταση χωρίς πρόβα. Ο χώρος της Μενάνδρου 47, στον 5ο όροφο, όπου φτάνει κανείς μπαίνοντας σε ένα παρακμιακό ασανσέρ, δεν θυμίζει σε τίποτα ένα συμβατικό θέατρο αλλά περισσότερο μία δημόσια υπηρεσία, επιλογή καθόλου τυχαία με το περιεχόμενο της παράστασης. Οι παραστάσεις θα δοθούν από 29 Σεπτεμβρίου μέχρι και 14 Οκτωβρίου, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή με ώρα έναρξης 9.15 μ.μ. Η είσοδος είναι ελεύθερη με προαιρετική οικονομική συνεισφορά και απαραίτητη τηλεφωνική κράτηση (6944 686 991), καθώς ο χώρος υποδέχεται αυστηρά έως 45 άτομα.
