Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Σφόδρα δυσαρεστημένες και αντίθετες με την εκλογή Κασσελάκη εμφανίζονται οι εξ αριστερών ομαδοποιήσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Παρ’ όλα αυτά, έχουν σοβαρές πολιτικές ευθύνες για την αστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, επιτομή της οποίας αποτελεί η εκλογή ενός «κεντρώου» προέδρου.
Η ανάρρηση του «ουρανοκατέβατου» Στέφανου Κασσελάκη στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ δρομολογεί ένα ανώτερο επίπεδο αστικοποίησης, που δεν αποτελεί ασφαλώς κεραυνό εν αιθρία, αλλά βαθύτερη και καθοριστική φάση μιας μακρόχρονης εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ. Η αριστερή τάση του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελεί τον ιστορικό ηγετικό πυρήνα από την ίδρυσή του, από ό,τι φαίνεται θα υποβαθμιστεί από την κεντρώα νέα ηγεσία που περιβάλλει τον Κασσελάκη, ενώ κορυφαία στελέχη της θα ωθηθούν στην αποχώρηση ή την αδρανοποίηση, ώστε να μην αποτελέσουν εμπόδιο στη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς το αστικό κέντρο. Ήδη η νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δίνει δείγματα των προθέσεων και της αποφασιστικότητάς της, απομακρύνοντας αντιπάλους της από νευραλγικές θέσεις χωρίς τις απαιτούμενες καταστατικές διαδικασίες. Ενώ δυσανεξία εκδηλώνεται από πρωταγωνιστικά στελέχη της για τον φθοροποιό ρόλο των τάσεων στο κόμμα –όπως η Ομπρέλα– που καλούνται από τους Ηρακλειδείς του αρχηγού να αποδεχτούν τη νέα κατάσταση ή να αποχωρήσουν…
Η αστικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ αναβαθμίζει και ολοκληρώνει τον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό του συστήματος, αφού και τα τρία κόμματα που πλέον νέμονται την κυβερνητική εξουσία, κατά μόνας ή με συμμαχίες, έχουν αμβλύνει όχι μόνον τις πολιτικές αλλά και τις ιδεολογικές διαφοροποιήσεις τους. Με τις όποιες διαφορές τους συνεργούν στη συντηρητικοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών. Η ενσωμάτωση και του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό πολιτικό σύστημα συμβάλλει στη θωράκισή του, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, όταν αποτυγχάνει η διαχείριση του συστήματος από το κύριο κόμμα της οικονομικής ολιγαρχίας, τη ΝΔ, θα αποτελούν την ακίνδυνη εναλλακτική λύση και τον κυματοθραύστη που θα αποτρέπει ή θα περιορίζει αποτελεσματικά την είσπραξη της δυσαρέσκειας των μαζών από ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις…
Επιπλέον, διευκολύνεται η επίτευξη ισχυρής διακυβέρνησης σε περιόδους έξαρσης των κρισιακών φαινομένων του συστήματος, αφού η κυβερνητική συνεργασία, με διάφορες παραλλαγές των αστικών κομμάτων, θα αμβλύνει και θα αποτρέπει τις κυβερνητικές κρίσεις και θα παρακωλύει την επικίνδυνη ενίσχυση των ριζοσπαστικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Διασφαλίζεται έτσι η αναγκαιότητα ενός πολυκομματικού συστήματος διακυβέρνησης με εναλλαγή κυβερνητικών αστικών κομμάτων, χωρίς τη δυσκαμψία όμως των αντιθέσεών τους, που θα έχουν αμβλυνθεί. Κομβική επιτυχία για το σύστημα αποτέλεσε η ένταξη και του ΣΥΡΙΖΑ στις κυβερνώσες δυνάμεις σε περίοδο κρίσης, έστω και αν δεν είχε ολοκληρωθεί η ένταξή του στο αστικό σύστημα, πρακτική που το κεφάλαιο δεν αποκλείει σε περιόδους κρίσης. Η πλειοψηφία της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ εθίστηκε στην άποψη ότι είναι δυνατή στο σύστημα μια πιο ήπια μορφή αστικής διαχείρισης και εύλογα προτίμησε τον Κασσελάκη που εκφράζει αυτό το πνεύμα και όχι τη θεωρούμενη παρωχημένη αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, που άνοιξε αυτόν τον δρόμο, πληρώνοντας έτσι τα επίχειρα της ήττας της.
Οι έμπειρες ηγεσίες των χωρών της ΕΕ είχαν στόχευαν να πιάσουν «μ’ ένα σμπάρο δύο τρυγόνια»: Η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο να μην αντιδράσει στο μνημόνιο, αλλά και να συμβάλει ενεργά στην υλοποίησή του και στην προσπάθεια χειραγώγησης των μαζών με αυταπάτες, ώστε να μην αντιδρούν στην υλοποίησή του… Το αριστερό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας το μνημόνιο αναγκαίο κακό, συμφώνησε στην αποδοχή του. Μάλιστα, μετά την παραίτηση Βαρουφάκη, τις τελικές διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους της ΕΕ ανέλαβε ο εκ των ηγετών της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, Ε. Τσακαλώτος! Αν και η αριστερή τάση του ΣΥΡΙΖΑ διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για την εκλογή Κασσελάκη, δεν δικαιούται να ελεεινολογεί και να θρηνεί για τη νίκη της αστικής τάσης, διότι η αριστερή πτέρυγα του κόμματος προσέφερε γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές της ΕΕ.
Τα πολιτικά εγκλήματα της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ κορυφώθηκαν με την προδοσία της αρνητικής λαϊκής ετυμηγορίας στο δημοψήφισμα και την υιοθέτηση του υπεραντιδραστικού τρίτου μνημονίου, επεκτείνοντας μάλιστα τις οδυνηρές επιπτώσεις τους μέχρι το 2060. Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την προσφυγή σε κάποιες αριστερές κορώνες και το παραμύθι του «παράλληλου προγράμματος», που δήθεν θα εξουδετέρωνε τις επιπτώσεις του μνημονίου, εξοικείωσε τον λαό με την αντιλαϊκή πολιτική της λιτότητας με κάποια μικροδωράκια που ελάχιστα αμβλύνουν την παρατεινόμενη μνημονιακή πολιτική.
Η αντιλαϊκή λαίλαπα του μνημονίου άνοιξε τον δρόμο στη Νέα Δημοκρατία, η οποία αξιοποίησε το γεγονός πως ένα μεγάλο μέρος του λαού πείστηκε ότι πρόκειται για μονόδρομο και ότι μόνο μία πολιτική ηπιότερης λιτότητας είναι δυνατή, με πιο υπεύθυνο εκφραστή τη ΝΔ. Η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί δήθεν να ελαφρύνει το βάρος της μνημονιακής πολιτικής με κάποια μικροδωράκια (επιδόματα και μικροαυξήσεις), τα οποία όμως καθόλου δεν ανατρέπουν τα βάρη της αντιλαϊκής πολιτικής που διευρύνονται. Η φαινομενικά πιο ήπια λιτότητα της ΝΔ έπεισε όμως ευρύτερες μάζες να την προτιμήσουν και να απομακρυνθούν από τον ΣΥΡΙΖΑ της τρίτης και οδυνηρότερης μνημονιακής περιόδου.\
Η πλειοψηφία της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ εθίστηκε στην άποψη ότι είναι δυνατή μια πιο ήπια μορφή αστικής διαχείρισης του συστήματος και εύλογα προτίμησε τον Κασσελάκη
Η αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, που διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για την κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και ομνύει μάλιστα στον σοσιαλισμό κατακεραυνώνοντας τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση του Μητσοτάκη και την εκτίναξη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενός θιασώτη της κεντρώας πολιτικής (κατά δήλωσή του), του Στέφανου Κασσελάκη, κακώς διαμαρτύρεται και δεν πείθει. Έχει τη βασική ευθύνη για την έλευση στην κυβερνητική εξουσία της Νέας Δημοκρατίας αλλά και για την αρχηγοποίηση του κεντρώου Κασσελάκη, που τον αγκαλιάζει τώρα ως σωτήρα η απογοητευμένη κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ και ιδίως τα μεσαία στρώματα, τα οποία ικανοποιούνται με επιμέρους βελτιώσεις κι επιμέρους επιλεκτικές παρεμβάσεις σύμφωνα με τον νεοφιλελεύθερο δικαιωματισμό…
Η αριστερή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μάταια χύνει κροκοδείλια δάκρυα για την κυριαρχία του Μητσοτάκη και για την εκλογή του «κεντρώου» Κασσελάκη, αφού με την άνευ όρων υποταγή της στην αστική πολιτική άνοιξε τον δρόμο για την ολοκληρωτική κυριαρχία της σε διάφορες εκδοχές της, μία από τις οποίες είναι και η πολιτική πρόταση μιας συστημικής σοσιαλδημοκρατίας τύπου Κασσελάκη ή τύπου Ανδρουλάκη ή και των δύο μαζί…
