Αναδημοσίεθυση από τη σελίδα ΤΡΙΚΚΗPress
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια στιγματίστηκαν από την πανδημία και την άθλια πολιτική της κυβέρνησης ΝΔ που άφησε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, την ακρίβεια που μέρα με τη μέρα ρίχνει ακόμα περισσότερο βάρος στις πλάτες της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, το έγκλημα στα Τέμπη, που έδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο τις τραγικές επιπτώσεις των ιδιωτικοποιήσεων που όλες οι κυβερνήσεις έχουν περάσει. Μέσα σε αυτό το πολιτικό σκηνικό, έρχονται οι εκλογές της 21ης Μαΐου.
Όλο αυτό το διάστημα, όμως, το εργατικό κίνημα δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια ούτε περίμενε να «λογαριαστούμε μετά», όπως καλούσαν κάποιες δυνάμεις. Μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια, έχουμε δει τις μαζικές κινητοποιήσεις απέναντι στις απαγορεύσεις των διαδηλώσεων, τις απεργίες ενάντια στον αντεργατικό νόμο Χατζηδάκη, τον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι ντελιβεράδες της efood και της Wolt, τις απεργίες των εργατ(ρι)ων της Μαλαματίνας, με αποκορύφωμα τις μεγαλειώδεις απεργίες στις 8 και 16 Μάρτη, που σε όλη την Ελλάδα οι δρόμοι γέμισαν με εργαζόμενες/ους που διαδήλωναν ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις.
Σε όλες αυτές τις μάχες, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν και είναι ζωτικό κομμάτι. Τα αιτήματα για αυξήσεις στους μισθούς (κανένας μισθός κάτω των 1.000 ευρώ), λιγότερες ώρες δουλειάς (6ωρο/5ημερο), Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας παντού, κρατικοποιήσεις με εργατικό έλεγχο και συνολικά το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, που παλεύουμε σε κάθε περίοδο, αποτελεί ένα πολιτικό πρόγραμμα πάλης, που ανταποκρίνεται στα ζωτικά συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς, έρχεται σε ρήξη με την στρατηγική του κεφαλαίου. Γι’ αυτό η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι «χαμένη» ψήφος, αλλά είναι η πιο συνεπής αντισυστημική ψήφος. Είναι η ψήφος που δηλώνει πως η οργή μας θα γίνει δύναμη ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
