της Μαριάννας Τζιαντζή
Ένα φάντασμα, ένα αερικό πλανιέται πάνω από τη ζωή μας: το πρόσημο. Γι’ αυτό μιλά η αριστερή κυβέρνηση: πρόσημο «θετικό», «κοινωνικό», «ταξικό». Το ίδιο κάνει και η επίσημη αντιπολίτευση που υπερασπίζεται το καλό το πρόσημο, το μεταρρυθμιστικό, το αναπτυξιακό, σε αντίθεση με το υφεσιακό. Μην ανησυχείτε, μας διαβεβαιώνει η κυβέρνηση, το δικό μας το πρόσημο είναι ταξικό, υπέρ των ευάλωτων ομάδων, υπέρ των αδυνάτων. Εξάλλου, το «παράλληλο πρόγραμμα» με το φιλανθρωπικό του πρόσημο θα εξουδετερώσει το αρνητικό πρόσημο εκείνων των μέτρων που δε μας άρεσαν, αλλά αναγκαστήκαμε να τα δεχτούμε. Ας αφήσουμε προς το παρόν την περιπέτεια του όρου «ταξικός» που η παλιά Δεξιά ήθελε να τον καταργήσει, αλλά η μνημονιακή αριστερά τον επανέφερε για να τον εξευτελίσει.
Θεατές γίναμε στην τιτανομαχία των προσήμων καθώς το ταξικό υποτίθεται ότι παλεύει με το πρόσημο της διαφθοράς και της διαπλοκής. Ας έχουμε εμπιστοσύνη στα στιβαρά, στα ταξικά χέρια του κ. Τσακαλώτου και του κ. Φλαμπουράρη κι ας θυμηθούμε τους πρώτους κανόνες της άλγεβρας που τους μαθαίναμε στο γυμνάσιο: Πλην επί πλην = συν, δηλαδή δύο αρνητικοί αριθμοί, αν πολλαπλασιαστούν, θα δώσουν θετικό γινόμενο. Έτσι και τώρα. Μας βομβαρδίζουν με δεκάδες μέτρα με αρνητικό πρόσημο, που όμως ο περίτεχνος συνδυασμός τους θα μας οδηγήσει στο ξέφωτο.
Ένα πρόσημο αγνώστου ταυτότητας πλανιέται πάνω από τον κόσμο της αριστεράς. Ένα πρόσημο κυμαινόμενο, που ταλαντεύεται ανάμεσα στην παραίτηση και το πείσμα, στην απόγνωση και την ελπίδα.
Υπάρχει και το οργισμένο πρόσημο της υπαρκτής, της λαϊκής πλειοψηφίας. Είναι το πρόσημο το ανείπωτο, το ατραγούδιστο, το χαμένο μες στη νύχτα της πολυδιάσπασης, του εγωισμού και της ανεπάρκειας εκείνων που θα μπορούσαν να καταργήσουν όλα τα πρόσημα της αδικίας, της κοροϊδίας, της υποδούλωσης.
