Η δολοφονική επίθεση της αστυνομίας στη συναυλία στο ΑΠΘ την Παρασκευή 16/9 και η λυσσασμένη επιδρομή των ΜΑΤ κατά της φοιτητικής διαδήλωσης την επόμενη μέρα στην Αθήνα, είχαν ανώτερη κατασταλτική ποιότητα και φανέρωσαν την κυβερνητική πρόθεση να τσακίσει το μαχητικό φοιτητικό κίνημα, που έχει τσαλακώσει την πολιτική της. Η «επιχείρηση τρόμος» δεν πέρασε, η κυβέρνηση δέχθηκε ήττα. Οι φοιτητές και φοιτήτριες του αγώνα δεν έσκυψαν το κεφάλι. Η πολύ μαζική διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη το Σάββατο (όπως και στην Πάτρα), αλλά και το αντιφασιστικό, αντικυβερνητικό, αντικαπιταλιστικό ποτάμι που ξεχύθηκε από το Κερατσίνι την Κυριακή, στην επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, δείχνουν πως η οργή και η συνείδηση της ανατροπής υπερνικά το φόβο.
Το αντιδημοκρατικό αντεργατικό πογκρόμ της κυβέρνησης, βαθιά ανάγκη του συστήματος στην εποχή των τεράτων, στράφηκε τις επόμενες μέρες κατά των απεργών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, με προσφυγή για να βγει η απεργία τους παράνομη, με απειλές κι εξαγγελία για παραπέρα αυστηροποίηση του ήδη αντιαπεργιακού δικού τους νόμου! Αλλά και κατά των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών, με το υπουργείο Παιδείας να προχωρά σε αγωγή κατά της ΔΟΕ για την απεργία-αποχή από αντιδραστικές ρυθμίσεις.
Όλα αυτά δεν αποτελούν χωριστά επεισόδια, αλλά κομμάτια ενός ενιαίου αντιδραστικού παζλ, που θέλει να θωρακίσει το σύστημα και τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που προωθεί η κυβέρνηση από τις λαϊκές αντιδράσεις, ειδικά ενόψει ενός χειμώνα φτώχειας και παγωνιάς, που μόνο οι αγώνες μπορούν να θερμάνουν.
Γι’ αυτό και πρέπει να βρουν απέναντί τους ένα μέτωπο παιδείας-εργασίας-δημοκρατίας, ένα πολιτικό κίνημα ανατροπής της πολιτικής τους. Η διαδήλωση της ερχόμενης Τρίτης, με αρχικό κάλεσμα των φοιτητικών συλλόγων και με σωματεία ήδη να συμμετέχουν, μπορεί να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση
