της Μαριάννας Τζιαντζή
Εδώ και χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται στην εντατική, στη ΜΕΘ, ενός μεγάλου νοσοκομείου ευρωπαϊκών (κυρίως γερμανικών) και αμερικανικών συμφερόντων και κρατιέται στη ζωή χάρη στην ακριβοπληρωμένη μηχανική υποστήριξη.
Εδώ και καιρό οι τοκογλύφοι γιατροί, οι ντόπιοι και ξένοι μεγαλομέτοχοι, οι θεσμοί, απειλούν να βγάλουν τον άρρωστο από τα μηχανήματα, να κόψουν τα ευρωσωληνάκια. Και καθώς εκείνος έχει πειστεί ότι δεν μπορεί ούτε ν’ ανασάνει, ούτε να πιει νερό, ούτε να περπατήσει δίχως βοήθεια, δίχως δεσμοφύλακα, εκλιπαρεί για μια συμφωνία, για ένα νέο μνημόνιο παράτασης της νοσηλείας, παζαρεύει το ρυθμό της πληρωμής.
Όπως αναφέρει ο Μάικ Ντέιβις στον Πλανήτη των σλαμ, πάμπολλοι είναι οι κατεστραμμένοι αγρότες που εγκατέλειψαν την ύπαιθρο κι εγκαταστάθηκαν στις παραγκουπόλεις των μεγαλουπόλεων εξαιτίας των «ιατρικών χρεών». Οι ιδιωτικές κλινικές του ΔΝΤ χρεώνουν στο λογαριασμό των πραγματικών ή κατά φαντασίαν ασθενών τα πάντα, ακόμα και το πρώτο κλάμα ενός μωρού που έρχεται στον κόσμο. Ο ασθενής πληρώνει αδιάκοπα και αν αποδημήσει, θα εξακολουθήσουν να πληρώνουν οι απόγονοί του. Φυσικά οι μεγαλογιατροί δεν είναι σαδιστές, δεν ζήλεψαν τα κάλλη και το σφρίγος του δεσμώτη δούλου και πελάτη τους: το ήδη καταπατημένο οικόπεδό του τους ενδιαφέρει, τους τίτλους ιδιοκτησίας θέλουν εσαεί να κατοχυρώσουν.
Κυρίως όμως ο άρρωστος πρέπει να πειστεί ότι δεν υπάρχει ζωή έξω από τη ΜΕΘ. Στο μεταξύ, καθώς παραμένει κλινήρης, οριζόντιος, οι μύες του ατροφούν, το μυαλό του νερουλιάζει καθώς δεν έχει πού αλλού να κοιτάξει παρά μόνο στο ταβάνι του, η σκέψη του ναρκώνεται, το ίδιο και η διάθεσή του για ελευθερία. Η απραξία τον μετατρέπει σε σκιά του εαυτού του, ενώ τα πιο ζωντανά κύτταρά του φεύγουν στο εξωτερικό.
Μόνο που η Ελλάδα δεν είναι, ποτέ δεν ήταν πραγματικά άρρωστη. Άρρωστο ήταν και είναι το σύστημα που την έφερε ως εδώ. Η γη, ο ήλιος, η θάλασσα, το μυαλό και τα χέρια των ανθρώπων της, μπορούν να την κρατήσουν στη ζωή. Όμως το κακό είναι ότι στα μάτια των πολλών η αληθινή ζωή μοιάζει με ξαφνικό θάνατο, ενώ ο αργός και ακριβοπληρωμένος θάνατος γίνεται υποκατάστατο ζωής.
