Κωνσταντίνα Γκόντρα-Νέα εργαζόμενη, μισθωτή τεχνικός
Σύμφωνα με το Ελληνικό Τμήμα του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τη Γυναικοκτονία ο αριθμός των γυναικοκτονιών έφτασε τις 30.
Στις «επίσημες» καταγραφές των καθεστωτικών ΜΜΕ, ωστόσο καταγράφηκαν 17. Μόνο το 2021 στη γραμμή SOS 15900 (γραμμή υποστήριξης για τη Βία Κατά των Γυναικών) έγιναν 7.809 κλήσεις, από τις οποίες οι 3.812 ήταν για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, οι 124 κλήσεις για σεξουαλική παρενόχληση και οι 67 κλήσεις για βιασμό, ενώ παράλληλα ο νυν ή πρώην σύντροφος κατονομάστηκε ως ο δράστης από 2.699 γυναίκες.
Παράλληλα, η ΕΛΑΣ κατέγραψε 19 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ανά μέρα για το 2021, ενώ η πολιτική διαχείριση της πανδημίας από την πλευρά της κυβέρνησης με τα απανωτά lockdown έφερε μαζί με τη συνολικότερη αντεργατική επίθεση και την αύξηση των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας, καθώς άτομα που κακοποιούνταν αναγκαζόταν να παραμένουν χωρίς διέξοδο εγκλωβισμένα στο σπίτι (εάν υπήρχε) με τον κακοποιητή τους.
Στα στοιχεία αυτά αξίζει να συνυπολογίσουμε την υποκαταγραφή που υπάρχει σε περιστατικά που αφορούν άτομα με αναπηρία, μετανάστριες ή ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα που βιώνουν ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις. Αυτά τα κομμάτια της εργατικής τάξης έχουν ελάχιστη πρόσβαση αρχικά στην πληροφόρηση για τις «επιλογές» τους σε περιπτώσεις έμφυλης βίας, αλλά και σχεδόν καμία υποστήριξη (οικονομική, νομική, ψυχολογική) από το κράτος. Ακόμη ιδιαίτερα για τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα είναι ακόμη πιο δύσκολο να καταγγείλουν περιστατικά βίας που αφορούν τη σεξουαλικότητα ή την ταυτότητα φύλου τους. Ειδικά για τα τρανς άτομα οι επιθέσεις (λεκτικές ή σωματικές) είναι κανόνας, ενώ βιώνουν φοβερές διακρίσεις σε όλα τα πεδία της καθημερινότητας (εργασία, εκπαίδευση, δυσκολία απόκτησης ταυτότητας, απεύθυνση σε διαφορετικό γένος κ.ά.)
Την ίδια στιγμή ακόμη κι όταν μια υπόθεση φτάνει στην αστική δικαιοσύνη, το θύμα είναι αυτό που «δικάζεται», με την κουλτούρα του βιασμού να υπαγορεύει ερωτήσεις όπως «τι φορούσε;», «γιατί δεν έφευγε;», «μήπως είχε πιει πολύ;». Από την άλλη οι ίδιες οι κυβερνήσεις διεξάγουν ένα τεράστιο πόλεμο απέναντι στα σώματά μας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε κάνει την κατάπτυστη προσπάθεια για αλλαγή του ορισμού του βιασμού στον Νέο Ποινικό Κώδικα του 2019 και τελικά μετά το ξέπασμα των φεμινιστικών κινητοποιήσεων, αναδιπλώθηκε αλλά έδωσε ένα «παραθυράκι» στους βιαστές, διαχωρίζοντας τις ποινές ανάλογα με το αν υπήρξε βία κατά τον βιασμό ή όχι, καταργώντας επί της ουσίας τη διεκδίκηση του φεμινιστικού κινήματος «χωρίς συναίνεση είναι βιασμός».
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σήμερα, συνδέεται με τη συγκάλυψη ολόκληρων κυκλωμάτων βιαστών και παιδεραστίας με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα του επιχειρηματικού κόσμου και της πολιτικής να εμπλέκονται. Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις Λιγνάδη, όπως και εκείνη της Γεωργίας. Ο Λιγνάδης, μάλιστα διετέλεσε σε υψηλή θέση ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου και ως «εκλεκτός» της κυβέρνησης. Επίσης, η ΝΔ βρίσκεται σε επαφή με σκοταδιστικές αντιλήψεις για το γυναικείο σώμα και τη σεξουαλικότητα (βλ. προσπάθεια Κεραμέως για ένταξη της «Προγεννητικής Αγωγής» στα σχολεία).
Παρόλο το σκοτάδι όμως ξεπροβάλλει που και που το φως και η δυνατότητα αυτός ο κόσμος να αλλάξει. Οι δυναμικές και μαζικές πορείες με αφορμή την υπόθεση trafficking στην Ηλιούπολη το καλοκαίρι, τις γυναικοκτονίες (Καρολάιν, Τζεβριέ) και οι πιο πρόσφατες ενάντια στην κυβερνητική συγκάλυψη των κυκλωμάτων βιαστών, μαστροπείας και παιδοβιαστών ανέδειξαν την οργή, αλλά και το πείσμα για αγώνα ενάντια στην υπάρχουσα κατάσταση.
Με τις δίκες για τη δολοφονία της Zackie-oh και για την υπόθεση Λιγνάδη να μαίνονται, με τις καθημερινές κακοποιήσεις να μην μπορούν πλέον να μείνουν στην αφάνεια, οφείλουμε να υψώσουμε τις γροθιές μας, να διεκδικήσουμε δικαιοσύνη και να παλέψουμε ενάντια σε καπιταλισμό και πατριαρχία
8 Μάρτη: Φεμινιστική Απεργία για ζωή χωρίς ανισότητες και διακρίσεις
8 Μάρτη: Κάλεσμα αγώνα ΑΤΕ-ΕΚΑ για ισότητα στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο!
8η Μάρτη – Εργατικό κίνημα: Μάχη για τα δικαιώματα στη δουλειά
