Οι 800 μετανάστες που πνίγηκαν στη Μεσόγειο «αλλάζουν το παιχνίδι». Αυτή η τραγωδία είναι «game changer», δήλωσε ο πρωθυπουργός της Μάλτας Τζόζεφ Μάσκατ. Αυτοί οι άνθρωποι, που πνίγηκαν μαζεμένοι, αποτέλεσαν την «κρίσιμη μάζα» που κινητοποίησε τους ηγέτες της ΕΕ. Αν πνίγονταν σκόρπιοι, δέκα-δέκα ή πενήντα-πενήντα, όπως συμβαίνει χρόνια τώρα, η συγκίνηση των «επωνύμων» δεν θα ήταν της ίδιας υψηλής ποιότητας και έντασης.
Οι αποφάσεις της έκτακτης συνόδου της ΕΕ για το μεταναστευτικό ξεχειλίζουν από υποκρισία και γραφειοκρατικό κυνισμό και τις σχολιάζουμε σε άλλη στήλη της εφημερίδας. Σημασία όμως έχει ότι μια «συγκέντρωση» νεκρών, στο χώρο και στο χρόνο, έκανε το μεταναστευτικό πρωτοσέλιδο, «έκανε τη διαφορά» στο παιχνίδι της επικοινωνίας αλλά όχι της ουσίας. Οι άνθρωποι που πεθαίνουν λίγο λίγο και λίγοι λίγοι περνούν απαρατήρητοι όμως οι εκατόμβες των νεκρών όχι. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, όπως γράφει η Μοντ, κάθε δύο ώρες ένας πρόσφυγας θαλασσοπνίγεται, ενώ 500.000 μετανάστες υπολογίζεται ότι θα επιχειρήσουν να διασχίσουν τη Mεσόγειο φέτος το καλοκαίρι. Και αντί η Ευρώπη να αντιμετωπίσει τα αίτια του ξεριζωμού μυριάδων ανθρώπων από τη γενέθλια γη τους κηρύσσει πόλεμο κατά των διακινητών και των πλοιαρίων, σαν τον Ξέρξη που έβαλε τους στρατιώτες του να μαστιγώσουν τον Ελλήσποντο…
Στην εποχή της κατρακύλας του ελληνικού χρηματιστηρίου, πολλοί μιλούσαν για το «ψυχολογικό όριο» των χιλίων μονάδων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θέτει «ψυχολογικό όριο», δεν αναγνωρίζει «game changer» ούτε για τις απολύσεις ούτε για την ανεργία ούτε για τις λεηλατημένες ζωές των νέων, των εργαζομένων, των χαμηλοσυνταξιούχων, ούτε βεβαίως για τις αυτοκτονίες. Αυτό το θανάσιμο «παιχνίδι» δεν αλλάζει από τα πάνω, από όσους μοιράζουν την τράπουλα, που απλώς δηλώνουν «συγκλονισμένοι» και συνεχίζουν την ίδια, και ακόμα πιο σκληρή πολιτική.
Μόνο τα νυν και τα μελλοντικά θύματα μπορούν να το αλλάξουν, όχι όμως με το χαμό τους αλλά με τον συντονισμένο αγώνα τους.
