Γιώργος Παυλόπουλος
Από τη Μιανμάρ ως την Παραγουάη, από την Ινδία ως το Μεξικό και από τον Λίβανο ως την Ελλάδα, οι κοινωνίες –και ειδικά οι νέοι άνθρωποι– μοιάζουν με ένα καζάνι που κυριολεκτικά είναι έτοιμο να εκραγεί
Οι σχεδόν καθημερινές και μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που σημειώνονται το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα, στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις, μπορεί να μην είναι ο κανόνας σε όλο τον κόσμο, δεν αποτελούν όμως και την εξαίρεση. Ο ένας και πλέον χρόνος της πανδημίας και των εκατομμυρίων θανάτων, η απειλή της νόσησης σε μια στιγμή που πολλά συστήματα υγείας καταρρέουν ή έχουν φτάσει στα όριά τους, τα ταξικά και αδιέξοδα lockdown, η ανεργία και η φτώχεια που σαρώνουν, τα ψυχολογικά προβλήματα που σωρεύονται από την πρωτοφανή πίεση την οποία δέχεται η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων και κυρίως των νέων, συγκροτούν ένα εκρηκτικό μείγμα πολλών μεγατόνων, σε δεκάδες χώρες.
Σε αυτό το φόντο, μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι οι εστίες εμφανίζονται η μία μετά την άλλη, με την πρώτη ευκαιρία, έστω κι αν φαινομενικά αυτό συμβαίνει ξαφνικά και για ασήμαντες αφορμές. Για όλα αυτά, φυσικά, μαθαίνουμε μάλλον ελάχιστα από τα συστημικά ΜΜΕ, τα οποία έχουν σοβαρότερα πράγματα να ασχοληθούν και οφείλουν να ανταποκριθούν στο μερίδιο της προπαγάνδας που τους αναλογεί, με βάση τη διαπλοκή και τα χρήματα που έχουν πάρει. Για να εξασφαλιστεί, δε, ένα λεπτό δημοσιότητας ή μια θέση στα πρωτοσέλιδα αναφορικά με τα όσα συμβαίνουν, πρέπει είτε να έχουν σκοτωθεί δεκάδες άνθρωποι (όπως συμβαίνει στη Μιανμάρ) είτε να εξυπηρετούνται τα ψυχροπολεμικά σχέδια των «συμμάχων» (όπως γίνεται με τη Ρωσία και το Χονγκ Κονγκ).
Κι όμως, την ίδια στιγμή, ο κόσμος κυριολεκτικά βράζει σε πολλές «γωνιές». Τόσο που ακόμη και ορισμένες από τις συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν στις 8 Μαρτίου για την Ημέρα της Γυναίκας έλαβαν βίαιη τροπή. Όπως συνέβη στην Πόλη του Μεξικό, δηλαδή, όπου χιλιάδες γυναίκες, «οπλισμένες» με σφυριά και καυστήρες από γκαζάκια, πολιόρκησαν την οικία του «αριστερού» προέδρου Ομπράδο (ο οποίος έχει στηρίξει ένα πολιτικό ο οποίος κατηγορείται για αρκετούς βιασμούς), απαιτώντας να πάρει μέτρα εδώ και τώρα για την αντιμετώπιση του ιδιαιτέρως οξυμένου στη χώρα προβλήματος της ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας — ειδάλλως να παραιτηθεί.
Την ίδια στιγμή, σε μια άλλη ήπειρο και στην Ινδία των 1,3 δισεκ. κατοίκων, δεκάδες χιλιάδες γυναίκες εκμεταλλεύτηκαν τη «γιορτή» τους για να βρεθούν στο πλευρό των αγροτών, οι οποίοι συμπλήρωσαν 100 ημέρες πολιορκίας του Νέου Δελχί. Αποδεικνύοντας, έτσι, ότι ο αγώνας για ισότητα όχι απλώς δεν είναι ανταγωνιστικός, αλλά συμβαδίζει με τη μάχη για να αποκτήσει αξία η δουλειά και τα προϊόντα των παραγωγών, τα οποία καταληστεύουν οι πολυεθνικές με τη βοήθεια του κράτους.
Τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά ούτε στον ταλαιπωρημένο και ματωμένο Λίβανο. Εκεί όπου τα οδοφράγματα των οργισμένων νέων είχαν μπλοκάρει και πάλι τις κεντρικές αρτηρίες μέσα και γύρω από τη Βηρυτό, αναγκάζοντας τον πρόεδρο να ζητήσει από τον στρατό να παρέμβει για να αποκαταστήσει την κυκλοφορία και την τάξη — μέχρι τον επόμενο γύρο, που θα έρθει πολύ σύντομα. Άλλωστε, μέχρι και ο μαρονίτης πατριάρχης της χώρας, Μπεχάρα Μπούτρος αλ-Ράι, παραδέχθηκε ότι με την κατάσταση που βιώνει ο λαός, το περίεργο θα ήταν να μην αντιδρά και να μην επαναστατεί, εναντίον όλων των κυβερνώντων, ανεξαρτήτως θρησκείας και κόμματος.
Η πανδημία, η φτώχεια και η ανεργία, η ψυχολογική πίεση και η καταστολή συνθέτουν ένα περιβάλλον ασφυκτικό
Πίσω στη Λατινική Αμερική και αρκετά νοτιότερα από την πρωτεύουσα του Μεξικό, στην Ασουνσιόν της Παραγουάης, κυριαρχεί αυτές τις ημέρες ένα σύνθημα, που αποτυπώνει την άθλια κατάσταση η οποία επικρατεί στα νοσοκομεία σε μια στιγμή που η πανδημία θεριεύει: «Δεν έχουμε σύριγγες, δεν έχουμε κρεβάτια». «Que se vayan todos!» (να φύγουν όλοι) φωνάζουν επίσης χιλιάδες στις συγκεντρώσεις, απαιτώντας να εκδιωχθεί μετά από πρόταση μομφής ο πρόεδρος της χώρας, Μάριο Άμπντο. Ανάλογο είναι και το αίτημα των φοιτητών στην Ταϊλάνδη οι οποίοι, εκτός από την αλληλεγγύη τους προς τον αγωνιζόμενο λαό της Μιανμάρ, απαιτούν και την παραίτηση της δικής τους κυβέρνησης, τολμώντας να αμφισβητήσουν και το «τοτέμ» της βασιλείας.
Αν μπορούσε κανείς να παρατηρήσει από απόσταση και αντικειμενικά τα γεγονότα, θα έλεγε πως δεν λείπουν πολλά για να φτάσουμε στο σημείο… βρασμού. Απλώς το αφήγημα και η γραμμή.
