του Γιώργου Κρεασίδη
Στη συνάντηση με την αντιπροσωπεία του ΝΑΡ το ΕΜΕΡ υπογράμμισε πως ιεραρχεί ψηλά την αλληλεγγύη στον αγώνα των Κούρδων στο Κομπάνι. Όσο καταπιέζονται οι Κούρδοι, δεν υπάρχει ελπίδα εκδημοκρατισμού. Ο αγώνας αυτός είναι πηγή ελπίδας για τους λαούς της Μέσης Ανατολής που υποφέρουν από τον ιμπεριαλισμό, τα αυταρχικά καθεστώτα και τον θρησκευτικό φανατισμό, τους πυλώνες στήριξης της φτώχειας και της εκμετάλλευσης.
Το ΕΜΕΡ συμμετείχε στο κύμα αλληλεγγύης στον αγώνα του Κομπάνι που αντιμετωπίστηκε με άγρια καταστολή από αστυνομία, στρατό και παρακρατικούς ισλαμιστές δολοφόνους αγωνιστών με κρατική ανοχή. Καταγγέλλει επίσης τη στήριξη της κυβέρνησης Ερντογάν-Νταβούτογλου στο ISIS, που αποκάλυψε η εφημερίδα του κόμματος Εβρενσέλ.
Η πολιτική Ερντογάν σηματοδοτεί, κατά το ΕΜΕΡ, μια ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση στους εργαζόμενους. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον τελευταίο χρόνο οι νεκροί από εργατικά ατυχήματα υπολογίζονται στους 1.500. Η πολιτική αυτή πλήττει τις γυναίκες και τις μειονότητες, ειδικά τους Κούρδους.
Σε μια εποχή χαμηλής συμμετοχής στα συνδικάτα δεν λείπουν εργατικοί αγώνες και μικρές νίκες που είναι στοιχεία ελπίδας. Η δουλειά στους εργαζόμενους και τα σωματεία είναι βασική προτεραιότητα για το ΕΜΕΡ, ώστε να γίνει «η εργατική τάξη πολιτική δύναμη», όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά τα στελέχη του.
Κρίσιμη είναι η μάχη της ιδεολογικής ηγεμονίας, καθώς η εργατική συνείδηση στην Τουρκία επηρεάζεται έντονα από αντιδραστικά και θρησκευτικά ιδεολογήματα που επιτρέπουν την πολιτική κυριαρχία του Ερντογάν που εμφανίζεται ως μετριοπαθής ισλαμιστής. Το ΕΜΕΡ σε αυτή τη μάχη, πέρα από τη συμβολή της αξιόλογης εφημερίδας του Εβρενσέλ, παλεύει με περιοδικά για τη θεωρία και τον πολιτισμό, καθώς και με ένα δραστήριο εκδοτικό οίκο που προσφέρει πολιτικό και μαρξιστικό βιβλίο, λογοτεχνία κ.ά.
Ο φόβος της κοινωνικής αφύπνισης που αντανακλούσε η εξέγερση στο πάρκο Γκεζί, αλλά και ο κουρδικός αγώνας που μεταξύ άλλων αμφισβητεί τα σχέδια για το ρόλο της τοπικής υπερδύναμης που έχει η αστική τάξη, κάνουν τον Ερντογάν να στρέφεται προς τον αυταρχισμό και τον εθνικισμό. Παρ’ όλα αυτά και παράλληλα με τα φαινόμενα διαφθοράς κατάφερε να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές καθώς μοιάζει να λείπει η εναλλακτική λύση.
Σε αυτό το επίπεδο το ΕΜΕΡ προτείνει ένα δημοκρατικό μέτωπο και με αυτή τη λογική στηρίζει το Δημοκρατικό Κογκρέσο του Λαού, εκτιμώντας ότι το αναγκαίο πολιτικό και προγραμματικό του βάθεμα θα έρθει από την πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης.
Ένα στιγμιότυπο της δουλειάς και του εργατικού προσανατολισμού του ΕΜΕΡ είδε η αντιπροσωπεία του ΝΑΡ και της νΚΑ στο εργοστάσιο της Ούλκερ. Σε ένα εργασιακό χώρο δύσκολο, καθώς η 24ωρη λειτουργία του βασίζεται σε δυο βάρδιες των 12 ωρών και με έντονη την παρουσία του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού, οι εργαζόμενοι που είναι προσανατολισμένοι στην αγωνιστική DISK παλεύουν για δικαιώματα με την ολόθερμη και πολύπλευρη στήριξη των μελών του ΕΜΕΡ.
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ήταν η συζήτηση με τον Χ. Οζέβ της Egitim-Sen που περιέγραψε τα κρίσιμα προβλήματα στην εκπαίδευση στην Τουρκία. Δεσπόζει η υποχρηματοδότηση, η ταξική διαφοροποίηση στα σχολεία, η εξώθηση της νεολαίας στην εγκατάλειψη του σχολείου και την πρόωρη εργασία, ο αντιδραστικός χαρακτήρας της παρεχόμενης εκπαίδευσης λόγω εθνικισμού και θρησκευτικού σκοταδισμού. Και φυσικά η μεγάλη πολύπλευρη πίεση στους εκπαιδευτικούς.
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επίσης ήταν η επαφή της αντιπροσωπείας του ΝΑΡ και της νΚΑ με το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Βόλτα (PCRV), που δρα στην Μπουρκίνα Φάσο παράνομα από το 1978, έτος ίδρυσής του. Το PCRV εκτιμά πως είναι πραξικοπηματική η στρατιωτική κυβέρνηση που ακολούθησε τη λαϊκή εξέγερση του Οκτώβρη και την ανατροπή του αυταρχικού καθεστώτος του Μπλεζ Καμπαορέ και ότι οι υποσχέσεις για εκλογές σε ένα χρόνο δεν αποτελούν διέξοδο. Η εξέγερση πάλεψε για ελευθερίες και αξιοπρέπεια, ενάντια στη φτώχεια από την οποία υποφέρει η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Υπάρχει πρόβλημα διατροφής, πρόσβασης σε υγεία και εκπαίδευση. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει και τη ρήξη με τους ιμπεριαλιστές. Η πολιτική παρουσία των ιμπεριαλιστών της Γαλλίας και των ΗΠΑ εγγυάται την κοινωνική οπισθοδρόμηση.
Το PCRV αναπτύσσει τη δράση του στο μαζικό κίνημα. Συμβάλλει στο δυνάμωμα των συνδικάτων της μικρής αλλά σχετικά οργανωμένης εργατικής τάξης στη βιομηχανία και τα ορυχεία και τον δημόσιο τομέα, κυρίως την υγεία και την παιδεία. Έχει δυνάμεις και στους μαθητές και τους φοιτητές. Οι συσχετισμοί είναι πιο δυσμενείς στον αγροτικό κόσμο, όπου οι παλιοί μικροϊδιοκτήτες έγιναν βορά των πολυεθνικών. Κρίσιμος για το PCRV είναι επίσης ο αγώνας για τη γυναικεία χειραφέτηση. Ανεξάρτητα από τη δυναμική τους εκτιμά πως οι κοινωνικές οργανώσεις ήταν το πολιτικό σχολείο που γέννησε τη λαϊκή εξέγερση. Ο διεθνισμός είναι για το PCRV αναγκαία διάσταση της πάλης, με την επίγνωση ότι η εξέλιξη της λαϊκής εξέγερσης θα επηρεάσει άμεσα τις γειτονικές χώρες της Δυτικής Αφρικής. Σε αυτό το πνεύμα απευθύνει θερμό μήνυμα αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο λαό στην Ελλάδα, με την πεποίθηση ότι είναι κοινός ο αγώνας.
