Έφη Καραχάλιου
O σκηνοθέτης Τοντ Φίλιπς επιχείρησε να αφηγηθεί την ιστορία του Άρθουρ Φλεκ, ενός αποτυχημένου σταντ-απ κωμικού που δουλεύει ως κλόουν για να βιοποριστεί και κάτω από το νοσηρό, ασυγκράτητο πολλές φορές, χαμόγελό του κρύβεται ένας περιθωριακός άντρας με πολλά προβλήματα. Ούτε ένας φαντεζί κωμικός, ούτε ένας μεγαλομανής πρίγκιπας της αναρχίας και του σκότους, αλλά ένα γέννημα-θρέμμα της νιχιλιστικής, αλλοτριωμένης κοινωνίας που χάνει σταδιακά την επαφή του με την πραγματικότητα και γλιστράει στην άβυσσο της παράνοιας.
Ο χαρακτήρας του Τζόκερ έχει περάσει διάφορες φάσεις από το πρώτο τεύχος του Μπάτμαν του 1940, άλλοτε εμφανίζεται ως ψυχοπαθής δολοφόνος, άλλοτε εργάτης που έπεσε σε μεταλλαγμένα απόβλητα ή απλός εγκληματίας, ακόμα και αθάνατος γελωτοποιός ενός Φαραώ από την Αίγυπτο. Οι ίδιοι οι δημιουργοί του έχουν δηλώσει ότι σκόπευαν να δημιουργήσουν έναν κακό που θα μπορούσε να αναμετρηθεί ισάξια με τον Μπάτμαν τόσο σωματικά όσο και πνευματικά — κάτι σαν τον Μοριάρτι του Σέρλοκ Χολμς. Το παρελθόν του συγκεκριμένου χαρακτήρα παραμένει ακόμα και ως σήμερα ένα μυστήριο. Εξάλλου, όπως είχε πει και ο ίδιος ο Τζόκερ, «κάποιες φορές τα θυμάμαι έτσι και κάποιες φορές αλλιώς… αν πρέπει να έχω κάποιο παρελθόν προτιμώ να είναι πολλαπλών επιλογών». Έτσι, ο Τοντ Φίλιπς δεν ακολούθησε κάποια ιστορία από τα κόμικ, παρά επέλεξε να αφηγηθεί εκ νέου τη γέννηση του χαρακτήρα.
Ο Άρθουρ Φλεκ είναι ένας φτωχός κωμικός που ζει με την άρρωστη μητέρα του κάπου στην Γκόθαμ Σίτι. H ίδια γράφει ασταμάτητα επιστολές, ζητώντας υποστήριξη στον Τόμας Γουέιν, πατέρα του μετέπειτα Μπάτμαν, φιλάνθρωπο, ευεργέτη της πόλης και μελλοντικό δήμαρχο, για τον οποίο κάποτε εργαζόταν. Ο Άρθουρ λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή και επισκέπτεται σε εβδομαδιαία βάση μια σύμβουλο, γιατί γελάει σε άκυρες στιγμές, ειδικά όταν νιώθει άγχος ή αμηχανία. Ο ανατριχιαστικός ήχος του γέλιου του, που μοιάζει να βγαίνει από τα βάθη της κόλασης είναι μια από τις πολλές αρετές του χαρακτήρα του Xοακίν Φίνιξ, που καταφέρνει να ισορροπεί ανάμεσα στον καταθλιπτικό βιοπαλαιστή και τον ψυχικά ασθενή. Το μόνο που χρειάστηκε για να παραδοθεί στον εαυτό του ήταν ένα βίαιο γεγονός, που το έδωσε απλόχερα η καταθλιπτική μητρόπολη της Γκόθαμ. Από εκεί και έπειτα ακολουθεί μια χαοτική πορεία που κανείς δεν μπορεί να ανακόψει και χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη βία και φόνους.
Οι πράξεις του Τζόκερ μοιάζουν να εκφράζουν το συλλογικό ασυνείδητο της πόλης και μια δημόσια εμφάνισή του πυροδοτεί μια τυφλή εξέγερση, μια βίαιη εκτόνωση που σπέρνει το χάος: καμένα αμάξια, σπασμένα καταστήματα, υστερικούς κλόουν. Ο χαρακτήρας σήμερα βρίσκει αναφορές στο μισογυνικό ρεύμα των incels, χαρακτηρισμός που προκύπτει από τη φράση «involuntary celibate» (ακούσια άγαμος) και αφορά μια αυξανόμενη διαδικτυακή κοινότητα αποξενωμένων λευκών στρέιτ αντρών, οι οποίοι αντιλαμβάνονται τη γυναικεία απόρριψη ως αιτία των προσωπικών τους αποτυχιών και απορρίπτουν την κυρίαρχη κατάσταση στο όνομα της ικανοποίησης της ελευθερίας άσκησης του προνομίου τους(!). Ο Xοακίν Φίνιξ, ωστόσο, παραδίδει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς, φωτίζοντας τον άνθρωπο του περιθωρίου, που αρκεί μια κακή μέρα για να γίνει ο Ταξιτζής του Μάρτιν Σκορσέζε.
