Ο πολυμήχανος Οδυσσέας για να δραπετεύσει από το νησί της Θρινακίας έπρεπε να επιστρατεύσει τη φαντασία του και να θέσει σε δράση ένα μηχανισμό εξαπάτησης, ώστε να τυφλώσει τον Κύκλωπα Πολύφημο. Η επινοητικότητα και γνώση της κατάλληλης στιγμής αποδείχτηκαν σωτήρια για τον ομηρικό ήρωα και τους συντρόφους του. Αυτά στον μυθολογικό κόσμο. Στον πιο πεζό κόσμο της πολιτικής και πιο συγκεκριμένα, του κοινοβουλευτικού βίου, μπορεί άραγε ο Πολύφημος να πέσει θύμα εξαπάτησης;
του Γιώργου Λαουτάρη
Αυτή η σκέψη πέρασε από το νου των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, όταν νωρίς την Τετάρτη έθεσαν ζήτημα για την αντισυνταγματικότητα του πολυνομοσχεδίου που θα ψηφιζόταν λίγες ώρες αργότερα. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέπτυξε τους λόγους για τους οποίους παραβιάζονται πληθώρα άρθρων του Συντάγματος. «Αποτελεί προσβολή μέχρι του βαθμού καταλύσεως του δημοκρατικού πολιτεύματος», είπε σε αυστηρό τόνο. Τα κυβερνητικά έδρανα ήταν λόγω ώρας αραιά ως άδεια, ενώ η αντιπολίτευση γέμιζε ασφυκτικά τα δικά της καθίσματα και τη συγκεκριμένη στιγμή έμοιαζε παιχνιδάκι να «πάρει» κάνεις την ψηφοφορία, όπως λένε στα φοιτητικά αμφιθέατρα. Προς στιγμήν λοιπόν, φάνηκε η πιθανότητα να αδράξει η αξιωματική αντιπολίτευση την ευκαιρία και να βγάλει διαμιάς τα μέτρα αντισυνταγματικά, αξιοποιώντας την απουσία του αντιπάλου. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης όμως στο προεδρείο της Βουλής είχε επαρκή εγρήγορση, ώστε αξιοποιώντας τη θέση του να ζητήσει ονομαστική ψηφοφορία και να σταματήσει τη διά της έγερσης ψήφο που ζητούσε επίμονα ο ΣΥΡΙΖΑ, διακόπτοντας επιπλέον τη συνεδρίαση για μία ώρα, μέχρι να …αφυπνισθούν οι κυβερνητικοί βουλευτές και να πάνε να πράξουν το καθήκον τους.
Λίγες ώρες κατόπιν, το «σύνδρομο του Πολύφημου» επανήλθε στα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι υπάλληλοι της Βουλής είχαν μόλις αποχωρήσει διαμαρτυρόμενοι από τις θέσεις εργασίας τους και είχε έρθει η ώρα της ψηφοφορίας επί των μέτρων. Με «επί της διαδικασίας» παρεμβάσεις οι βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης ζήτησαν επίμονα να μη γίνει η ψηφοφορία, αφού κανείς δεν κρατούσε τα …πρακτικά. Και σε αυτή την περίπτωση όμως τα αντανακλαστικά της κυβερνητικής πλειοψηφίας λειτούργησαν ώστε να μην πέσει στην παγίδα.
Δεν ήταν βέβαια από μεριάς ΣΥΡΙΖΑ αυτή η κύρια αντιπολιτευτική τακτική. Ωστόσο, η πολιτική καταγγελία του Β. Μεϊμαράκη για παραβίαση του κανονισμού της Βουλής και το σχετικό ολοσέλιδο ρεπορτάζ στην Αυγή της Πέμπτης φανερώνουν ότι η θεσμική αντίληψη για την πολιτική αλλαγή βρίσκεται ακόμα αρκετά ψηλά στο σκεπτικό του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την ανατροπή της μνημονιακής ατζέντας. Είναι μήπως υποτίμηση ενός αντιπάλου που δεν πιάνεται εύκολα στον ύπνο; Είναι μια έξαρση των κοινοβουλευτικών αυταπατών ότι με κινήσεις κορυφής θα αλλάξει το τοπίο; Ή μήπως μια σαφής υπόμνηση ότι τα αντιλαϊκά μέτρα για να περάσουν χρειάζονται διαρκή μικρά «πραξικοπήματα» με κοινοβουλευτικό μανδύα; Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι με αφορμή τις διαδικαστικές αυτές ενστάσεις, η συζήτηση της επόμενης μέρας αφιερώθηκε στους υπαλλήλους της Βουλής και τα «προνόμιά» τους αντί για την ουσία των μέτρων, οφείλει να προβληματίσει την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.
