Μοιάζει ειρωνία, αλλά είναι αληθινό. Ο πρωθυπουργός «μας», μπροστά στη δυσκολία που αντιμετωπίζουν τα κόμματα της Γερμανίας να σχηματίσουν κυβέρνηση, έσπευσε να τους δώσει χείρα βοηθείας. Επικοινώνησε, έτσι, με τον επικεφαλής των σοσιαλδημοκρατών Σουλτς και του συνέστησε να ξεχάσει ό,τι έλεγε μέχρι προχθές και να συμμετάσχει σε μια νέα κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού» με τη Μέρκελ και τους χριστιανοδημοκράτες — έστω κι αν αυτό ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία.
«Η πραγματικά αριστερή και προοδευτική στάση δεν είναι να διατηρείς την καθαρότητα των θέσεών σου, αλλά να δίνεις μάχες για εφικτές αλλαγές, προς όφελος των πολλών. Αν τώρα μπορείς να το πετύχεις, είναι ίσως μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί», φέρεται να είπε στον συνομιλητή του ο Τσίπρας. Μέσα στα λίγα αυτά λόγια δε, επιχείρησε να μεταλαμπαδεύσει τη σοφία και την εμπειρία που έχει αποκομίσει τα τρία σχεδόν χρόνια που βρίσκεται στην κυβέρνηση και, κυρίως, την άνεση με την οποία μετέτρεψε το «όχι» του δημοψηφίσματος σε «ναι», ως ένας αληθινά …αριστερός και προοδευτικός ηγέτης.
Άλλωστε, απέκτησε το δικαίωμα να το κάνει από τη στιγμή που εκείνοι με τους οποίους συναναστρέφεται όχι απλώς αναγνωρίζουν το επίτευγμά του αλλά τον βραβεύουν κιόλας, όπως έγινε και την Παρασκευή στο Παρίσι. Βλέπετε, οι αστικές τάξεις της Ευρώπης έχουν την ικανότητα να τιμούν τα δικά τους παιδιά, ενώ είναι επαρκώς μεγαλόψυχες, ώστε να ξεχάσουν κάτι παιδιάστικα «γκόου μπακ» που είχε ξεστομίσει ο Τσίπρας πριν κάτσει στην καρέκλα του πρωθυπουργού. Διότι αυτό που μετράει είναι ποιος καταφέρνει να αναδιανείμει πιο γρήγορα και αποτελεσματικά τον πλούτο υπέρ του κεφαλαίου, τσακίζοντας παράλληλα τη ραχοκοκαλιά των εργατικών κατακτήσεων και των δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Και σε αυτά, πράγματι, ο Τσίπρας είναι πρωτοπόρος.
