του Γιώργου Λαουτάρη
Ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, ένας αόριστος διεθνισμός, μια χαλαρή συναισθηματικού τύπου ενότητα και βέβαια η αποσιώπηση των σύγχρονων θεμάτων που αποκαλύπτουν τις βαθιές αντιθέσεις χαρακτήρισε τη 19η Διεθνή συνάντηση των κομμουνιστικών κι εργατικών κομμάτων. Το ΚΚΕ έλαβε μέρος διά του γενικού γραμματέα του, Δημήτρη Κουτσούμπα, και μάλιστα κατάφερε να φέρει την επόμενη διοργάνωση, την 20ή, στην Αθήνα, με αφορμή τα 100 χρόνια του ελληνικού κόμματος.
«Με τον τρόπο αυτό αναγνωρίστηκε για άλλη μια φορά η συμβολή του ΚΚΕ στην υπόθεση της ανασυγκρότησης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, εκτιμώντας ιδιαίτερα το ρόλο του ΚΚΕ στην έναρξη και καθιέρωση αυτών των συναντήσεων, που ξεκίνησαν από την Αθήνα και πραγματοποιήθηκαν για αρκετά χρόνια στην Ελλάδα», σημειώνεται στη σχετική ανακοίνωση. Ενδεικτικό όμως της ματιάς με την οποία το ΚΚΕ αντιμετωπίζει τη διοργάνωση είναι ότι στις ανακοινώσεις του για την τελευταία συνάντηση (2-4 Νοεμβρίου) αναφέρει ως τόπο των εργασιών το «Λένινγκραντ», σαν οι τεκτονικές καταρρεύσεις του 1991, που έφεραν και τη μετονομασία της πόλης σε «Αγία Πετρούπολη», να μη συνέβησαν ποτέ. Η ρομαντική αυτή διάθεση και η κατά βάση απονευρωμένη αντιμετώπιση του ένδοξου παρελθόντος, μπορεί να «ατσαλώνει» τα μέλη του κόμματος δίνοντας ενέσεις αυτοπεποίθησης, ωστόσο την ίδια στιγμή αποξενώνει τους εργαζόμενους από την πολιτική δύναμη των ιδεών που γέννησαν την Οκτωβριανή επανάσταση.
Εκτός από τις γραφικότητες, όπως η παρασημοφόρηση του Δημήτρη Κουτσούμπα «με αναμνηστικό μετάλλιο για τα 100χρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης», όπως διαβάζουμε στη σχετική ανακοίνωση, είναι και η ζώσα πολιτική πραγματικότητα που γεννά ερωτήματα, στα οποία κανείς δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια, όπως κάνει το ΚΚΕ. Η χαιρετιστήρια επιστολή του Βλαντίμιρ Πούτιν, που διαβάστηκε στην έναρξη των εργασιών όπως μεταφέρει το ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη, δεν ήταν μόνο τυπική.
Αποτυπώνει την αγαστή συνεργασία στα μείζονα ζητήματα που έχει σε κοινοβουλευτικό επίπεδο το κυβερνητικό κόμμα Ενωμένη Ρωσία με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ) του Γκενάντι Ζιουγκάνοφ, που φιλοξένησε τη διοργάνωση. Το δε μωσαϊκό των κομμάτων που συμμετέχουν δείχνει ότι η μοναδική σύμπτωση των 103 αντιπροσωπειών που συμμετείχαν είναι στα σύμβολα.
Τα φιλο-ΕΕ κόμματα συνεταίροι του ΣΥΡΙΖΑ στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας και το συμμαχικό του σχήμα Ενωμένη Αριστερά Ισπανίας ή η Κομμουνιστική Επανίδρυση Ιταλίας συγκαταλέγονται στις πολιτικές δυνάμεις με τις οποίες το ΚΚΕ θεωρητικά βρίσκεται σε πολιτική ρήξη. Το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας της πιο βάρβαρης καπιταλιστικής χώρας, τα Νοτιοαφρικάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα, Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και Κομμουνιστικό Κόμμα Χιλής που συμμετέχουν σε προοδευτικές κυβερνήσεις, τις οποίες καταδικάζει το ΚΚΕ ήταν μεταξύ των συνδαιτυμόνων. Αλλά και το Ουγγρικό Κόμμα Εργατών που στο δημοψήφισμα για το αν πρέπει η χώρα να δεχτεί πρόσφυγες τάχθηκε με το «Όχι», όπως και ο συντηρητικός Ούγγρος πρωθυπουργός Βικτόρ Ορμπάν.
