του Κώστα Τριχιά
Ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία ο πρώτος κύκλος του φεστιβάλ Αναιρέσεις. Οι συζητήσεις, οι συναυλίες και οι ευρύτερες δραστηριότητες του φεστιβάλ σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα, πλημμύρισαν από νέους όλων των ηλικιών, και έδωσαν τη σκυτάλη για τη συνέχεια του φεστιβάλ σε Γιάννενα, Λάρισα και Βόλο, ενώ όπως πάντα το ερχόμενο φθινόπωρο, οι Αναιρέσεις θα ανοίξουν τις πύλες τους σε Χανιά και Ηράκλειο. Το φεστιβάλ των Αναιρέσεων καθιερώνεται πλέον ως ένας μαζικός πόλος νεανικής συνάντησης και ψυχαγωγίας, ως μια πραγματική εαρινή γιορτή της νεολαίας. Εδραιώνεται, παράλληλα, ως πλατύ πεδίο ανταλλαγής απόψεων και ιδεών, ιδεολογικής και πολιτιστικής αναζήτησης για τη νεολαία που δεν «χωράει στα καλούπια τους», σημείο αναφοράς για την εκτός των τειχών Αντικαπιταλιστική και Κομμουνιστική Αριστερά και την αλληλεπίδρασή της με πλατιά τμήματα της νεολαίας.
Σε ένα σκηνικό όπου οι αντιστάσεις «επιστρέφουν» αλλά παραμένουν ακόμα κάτω των περιστάσεων, σε μια περίοδο όπου η απογοήτευση και το «δεν υπάρχει εναλλακτική» συνυπάρχει με την πεισματάρικη άρνηση αποδοχής της κυρίαρχης επιχειρηματολογίας περί «εθνικής συναίνεσης» και δήθεν επιστροφής στον «ενάρετο κύκλο» της ανάπτυξης, η πλατιά απήχηση των Αναιρέσεων αναδεικνύει την δυνατότητα του αντικαπιταλιστικού-ριζοσπαστικού ρεύματος να είναι μαζικό, να προσελκύει ευρύτερες μάζες, να ψηλαφεί σύγχρονες ανατρεπτικές απαντήσεις αλλά και να σφραγίζει με τη φυσιογνωμία του τις εξελίξεις. Υπογραμμίζει παράλληλα πως η αντίσταση, η ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής και ακόμα περισσότερο η επαναστατική και κομμουνιστική προοπτική, περνούν και μέσα από ένα νέο ρεύμα μόρφωσης, πολιτιστικής και ιδεολογικής αντεπίθεσης και αξιακής αναμέτρησης, ιδιαίτερα στη νέα γενιά. Η επαφή και ο μετασχηματισμός των πολύπλοκων και πολυεπίπεδων διαθέσεων της νεολαίας που δεν πείθεται και δεν «ησυχάζει» από την κυρίαρχη προπαγάνδα, απαιτεί αναμέτρηση με την κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής, στον ελεύθερο χρόνο, στον πολιτισμό, ακτινοβολώντας μια πρόταση άλλου αξιακού και ηθικού διαμετρήματος.
Η δυνατότητα των Αναιρέσεων να λειτουργούν ως πόλος συσπείρωσης ευρύτερου δυναμικού, δείχνει δρόμους για μια ποιοτική στροφή στο κίνημα και στην οργάνωση της νεολαίας, η οποία μπορεί να επιδράσει πολλαπλασιαστικά στον γενικότερο συσχετισμό δύναμης. Τέτοιου τύπου μαζικές συγκεντρώσεις της ανυπόταχτης νεολαίας δείχνουν πως οι συσχετισμοί δεν είναι παγιωμένοι και απροσπέλαστοι, αλλά οι συλλογικές αξίες και οι τάσεις χειραφέτησης μπορούν να παίρνουν κεφάλι έναντι των τάσεων υποταγής. Δείχνουν πως υπάρχει αγωνιστικό δυναμικό ικανό να πρωταγωνιστεί στην αναγκαία ριζοσπαστική ανασυγκρότηση του νεολαιίστικου κινήματος και στις μεγάλες αναμετρήσεις της εποχής. Πολύ περισσότερο, αναδεικνύνει πως εντός ενός ευρύτερου δυναμικού εξακολουθεί να διεξάγεται βαθιά διαπάλη για τα ιστορικά διλήμματα της εποχής μας. Πίσω από την ευρύτερη αμηχανία αχνοφαίνονται τα σύννεφα νέων κοινωνικών θυελλών που συγκεντρώνονται, η λαϊκή οργή που συσσωρεύεται και η αναζήτηση βαθύτερων απαντήσεων από μειοψηφικά, αλλά κρίσιμα για την προσπάθεια ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς τμήματα. Οι ελπιδοφόρες τάσεις της προηγούμενης περιόδου δεν «εξαϋλώθηκαν» ως δια μαγείας, μπορεί να υποχώρησαν, ή να τροποποιήθηκαν, κατά βάση όμως παραμένουν «ενεργές δυνατότητες» που πρέπει να αξιοποιηθούν και να γονιμοποιηθούν.
Η ύπαρξη ενός πλατιού δυναμικού που αναζητεί και ψάχνει προς την αντικαπιταλιστική αριστερά, αποτελεί την πρώτη μαγιά για την αναγκαία ανασυγκρότηση της επαναστατικής πρωτοπορίας του 21ου αιώνα. Η σημερινή νεολαία των κακοπληρωμένων και περιστασιακών δουλειών, της στραγγαλισμένης παιδείας και της σύγχρονης μετανάστευσης, αποτελεί εκείνη την εύφλεκτη ύλη, όπου αντί να καταβαραθρώνεται μέσα στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και της κρίσης του, μπορεί να αποτελέσει κινητήρια δύναμη για την συγκρότηση μαζικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς με πρωταγωνιστικό τον ρόλο της νεολαίας, αλλά και για την υπόθεση μιας νεας κομμουνιστικής πρότασης και στράτευσης, που θα μπορεί να μιλήσει στην καρδιά και στις ανάγκες της σύγχρονης νεολαίας και θα έχει βαθιά πεποίθηση πως ο πρωταγωνιστικός ρόλος δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση των ίδιων των αγωνιστών, καταστάλαγμα των εμπειριών και της ωριμότητάς τους και όχι στενή υπόθεση κάποιων κομματικών επιτελείων.
Οι δυνατότητες για αλλαγή σελίδας στο κίνημα της νεολαίας θέτουν νέα και αναβαθμισμένα καθήκοντα στη νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση αλλά και συνολικά στην ανατρεπτική και αντικαπιταλιστική αριστερά. Με πεποίθηση πως στις νέες αυτές συγκρούσεις «για να κάνουμε την ανάγκη ιστορία» δεν αρκούν τα παλιά καύσιμα του ρηχού αντιμνημονιακού αγώνα με στόχο μια κυβερνητική αλλαγή εντός της ΕΕ και του συστήματος, δεν φτάνουν οι χιλιομπαλωμένες σημαίες του παλιού φθαρμένου κινήματος και οι ιδέες μιας ηττημένης Αριστεράς της διαχείρισης ή της διαμαρτυρίας, που έχουν δείξει τα όριά τους.
