Γιώργος Παυλόπουλος
Ολοένα πιο καθαρά και δυνατά ακούγονται τα τύμπανα του πολέμου στην Ελλάδα. Και μάλιστα, από διαρκώς περισσότερες πλευρές και κατευθύνσεις, γεγονός που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρερμηνείες ή για αυταπάτες.
Η εικόνα που διαμορφώνεται οδηγεί στο συμπέρασμα πως μια άμεση εμπλοκή της χώρας δεν θα συνιστά πλέον «ατύχημα». Θα είναι νομοτελειακή εξέλιξη, απότοκο της πολιτικής της κυβέρνησης και του συνόλου του αστικού πολιτικού προσωπικού. Θα είναι ο λογαριασμός που συνοδεύει την ενσωμάτωση της ελληνικής αστικής τάξης στο πλαίσιο του πολεμικού καπιταλισμού της εποχής μας.
Μόνο που, όπως συμβαίνει πάντα, θα κληθεί να τον πληρώσει όχι η ίδια, αλλά ο λαός, επαναλαμβάνοντας την ιστορία των κάθε λογής «Μεγάλων Ιδεών».
Τον πληρώνει, άλλωστε, ήδη, με την επίθεση διαρκείας στην υγεία και την παιδεία, με την αβάσταχτη ακρίβεια, με τους μισθούς και τις συντάξεις πείνας, με την ένταση της εκμετάλλευσης και τις ατελείωτες ώρες δουλειάς, με την καταστολή και τον βιασμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Η ουσία είναι πως η συνειδητή επιλογή «πλευράς της ιστορίας» από τη ΝΔ του Μητσοτάκη, από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, από την ΕΛΑΣ του Τσίπρα, από τον ΣΥΡΙΖΑ των δελφίνων και από το σύνολο σχεδόν των κομμάτων, έχει φέρει τη χώρα σε πολύ επικίνδυνο σημείο. Βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού, με το ένα πόδι να έχει πέσει κιόλας μέσα, καβάλα στα Ραφάλ και τις Μπελαρά.
Αναμενόμενη εξέλιξη
Αυτή είναι η φυσική συνέπεια της οργανικής συμμετοχής της Ελλάδας στην επίθεση που έχουν εξαπολύσει ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν και άλλων λαών της Μέσης Ανατολής. Της συνενοχής της στη συνεχιζόμενη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Της μετατροπής της σε σημαντικό κρίκο της αλυσίδας που διασφαλίζει τη συνέχιση και κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία.
Κερασάκι στην τούρτα είναι η διαφαινόμενη νέα όξυνση του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού. Ο διαγκωνισμός στην ανακήρυξη «θαλάσσιων πάρκων», τη χάραξη ΑΟΖ και τη δημιουργία τετελεσμένων από Αθήνα και Άγκυρα αυξάνει δραματικά τις πιθανότητες ενός θερμού επεισοδίου, ακόμη και μιας πολεμικής αναμέτρησης.
Πρόκειται, εξάλλου, για κάτι που δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από τη βούληση και της επιλογές των δύο κυβερνήσεων. Οι συμμαχίες που έχουν οικοδομήσει – με πιο πρόσφατη αυτή ανάμεσα σε Τουρκία, Σ. Αραβία και Πακιστάν – και η βίαιη αλλαγή του χάρτη της Μέσης Ανατολής και της ευρύτερης περιοχής δημιουργούν δυναμικές που ξεφεύγουν κατά πολύ από τα στενά όρια του Αιγαίου.
Ο χρόνος μετρά πλέον αντίστροφα και η κλεψύδρα έχει αρχίσει να αδειάζει. Ο μοναδικός δρόμος για να αποτραπεί η καταστροφή και ένα ακόμη σφαγείο είναι η σύγκρουση μέχρι τέλους με αυτούς που έχουν φέρει τη χώρα, την περιοχή και τον κόσμο σε αυτό το σημείο. Τελικά, η ανατροπή τους, με στόχο η ειρήνη των λαών να θριαμβεύσει απέναντι στους πολέμους του κεφαλαίου.
Οτιδήποτε άλλο, η άμεση ή έμμεση υποταγή στα αφηγήματα της «εθνικής ενότητας» και της μονόπλευρης «τουρκικής επιθετικότητας», δεν συνιστούν απλώς λάθος εκτίμηση. Είναι πολιτικό έγκλημα.
