Η στήλη «Δημοσιογραφικώς Ασυμμάζευτα» αυτή την εβδομάδα «φιλοξενεί» τον συνάδελφο Σπύρο Σιδέρη που ανακαλύφθηκε εσχάτως ως… το νέο θύμα των υποκλοπών. Φυσικά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Όσα μάς λέει είναι αποκαλυπτικά για πολλούς. Φυσικά μιλάμε σε πρώτο ενικό.
Συνέντευξη στον Παναγιώτη Ι. Δρίβα
-Γιατί πιστεύεις ότι σε παρακολουθούσαν και γιατί το «μικρό» IBNA; Μήπως για λόγους… εθνικής ασφάλειας (γέλια);
Στην Ελλάδα το IBNA είναι σχετικά άγνωστο, όμως το δημοσιογραφικό του αποτύπωμα είναι ισχυρό στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Διαθέτει ευρύ δίκτυο δημοσιογράφων, συνεργάζεται με ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης. Στόχος μας είναι να «εξηγούμε» τις χώρες που καλύπτουμε, ώστε να περιορίζονται τα ψευδή αφηγήματα και να έρχονται πιο κοντά οι λαοί μέσα από την καλύτερη γνώση των γειτόνων τους.
Όπως οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, δεν έχω πρόσβαση σε απόρρητες πληροφορίες εθνικού ενδιαφέροντος. Αυτό που διαθέτω είναι επαφές με αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, υπουργούς, αξιωματούχους και ειδικούς, στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής μου εργασίας.
-Πότε το ανακάλυψες;
Βρισκόμουν σε δημοσιογραφική αποστολή στον ρωσοουκρανικό πόλεμο, στο Ντονμπάς. Ήμουν από τους πρώτους δυτικούς δημοσιογράφους που επισκέφθηκαν τις ξεχασμένες ελληνικές κοινότητες της διασποράς. Εκεί δέχθηκα μήνυμα από συνάδελφο ότι το όνομά μου περιλαμβανόταν στη δεύτερη λίστα πιθανών στόχων του Predator, που δημοσίευσε το Documento. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν η έκπληξη. Ειλικρινά περίμενα ότι, λόγω του αντικειμένου μου, θα μπορούσα να αποτελέσω στόχο ξένων υπηρεσιών πληροφοριών· όχι όμως να βρεθώ σε μια υπόθεση που συνδεόταν με τις αποκαλύψεις για το Predator στην Ελλάδα.
-Ακούγεται ότι δεν έχεις καταθέσει μήνυση…
Αυτό είναι αστείο, αν όχι τραγικό. Γράφτηκε από συναδέλφους χωρίς να κάνουν το αυτονόητο: να με πάρουν ένα τηλέφωνο. Έχω, άλλωστε, ενημερώσει δημόσια μέσω των λογαριασμών μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι είχα καταθέσει μήνυση. Το παράδοξο είναι ότι η μήνυσή μου δεν έφτασε ποτέ στη Δικαιοσύνη. Η πορεία της, μέχρι σήμερα, παραμένει άγνωστη.
-Αυτό είναι εξωφρενικό… Πώς εξαφανίστηκε;
Εκείνη την περίοδο βρισκόμουν στην Καρδίτσα, έτσι κατέθεσα τη μήνυση στο Τμήμα Ασφαλείας, ύστερα από συνεννόηση με τον δικηγόρο μου, τον κ. Κεσσέ. Η μήνυση διαβιβάστηκε στο ΑΤ Παγκρατίου, λόγω της μόνιμης κατοικίας μου στην Αθήνα. Από εκεί και πέρα, η τύχη της αγνοείται. Δεν κλήθηκα ποτέ να καταθέσω και δεν συμμετείχα στη δικαστική διαδικασία, ακριβώς επειδή η μήνυση δεν έφτασε ποτέ εκεί όπου έπρεπε.
-Και μετά από τόσα χρόνια σε ανακάλυψαν τώρα. Άκουσα μάλιστα από κάποιους μεγαλοδημοσιογράφους ότι το όνομά σου ακούγεται για πρώτη φορά. Πώς το εξηγείς; Πικρία; Οργή;
Δυστυχώς, αυτό λέει πολλά για την κατάσταση ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής δημοσιογραφίας. Δεν υπήρξε ούτε μία ανακοίνωση από την Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, της οποίας ήμουν μέλος. Οι μόνοι που ασχολήθηκαν ουσιαστικά με την περίπτωσή μου ήταν οι Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα. Κανείς άλλος. Και, παραφράζοντας μια γνωστή φράση του γγ του ΚΚΕ, «αυτοί είναι».
-Πού βρίσκεται η υπόθεση;
Στις αρχές Απριλίου του 2027 έχει προσδιοριστεί η εκδίκαση της αγωγής, λίγους μήνες μετά την εκδίκαση της έφεσης των πρωτόδικα καταδικασθέντων που συνδέονται με την εταιρεία η οποία εμπορευόταν το Predator.
-Και αν έκλεινε αύριο;
Ελπίζω και εύχομαι να έκλεινε με θετικό πρόσημο. Όχι για οικονομικούς λόγους, αλλά για θεσμικούς. Για τη Δημοκρατία, το Κράτος Δικαίου και τη Δικαιοσύνη.
Η παραβίαση των αρχών του Κράτους Δικαίου δεν αφορά μόνο όσους βρέθηκαν στο στόχαστρο
-Γιατί μας αφορά τελικά όλους;
Γιατί η παραβίαση των αρχών του Κράτους Δικαίου δεν αφορά μόνο όσους βρέθηκαν στο στόχαστρο. Μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε πολίτη. Η προστασία του Κράτους Δικαίου δεν είναι υπόθεση μόνο των δικαστηρίων ή των θεσμών· είναι ευθύνη όλων μας. Και ο μόνος τρόπος να διαφυλαχθεί είναι η καθημερινή υπεράσπισή του.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 11-12 Ιουλίου 2026
