Ρεπορτάζ: Δημήτρης Σταμούλης
Ημέρα απεργιακού αγώνα είναι η Τετάρτη 24 Ιουνίου για χιλιάδες εργαζόμενους σε τρεις κλάδους-κρίκους της εγχώριας καπιταλιστικής οικονομίας – στις κατασκευές, τον τουρισμό και επισιτισμό και τoν κλάδο βιομηχανιών τροφίμων, γάλακτος και ποτών – με αιχμές την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, τη μείωση των ωρών εργασίας, τα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, την αντίσταση στην πολεμική οικονομία, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και την περαιτέρω υποβάθμιση δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών.
Είναι ίσως η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που οι ηγεσίες των συγκεκριμένων ομοσπονδιών (Ομοσπονδία Οικοδόμων, ΠΟΕΕΤ και ΠΟΕΥΓΤΠ) αποφασίζουν κοινό ημερολογιακό απεργιακό βηματισμό για τις ΣΣΕ παρά το γεγονός ότι η επίθεση της κυβέρνηση και του κεφαλαίου εκδηλώνεται με ενιαίο τρόπο και απαιτεί πανεργατικό συντονισμό και κλιμάκωση σε μορφές αγώνα και περιεχόμενο για να ανατραπεί.
Στις κατασκευές, οι μισθοί παραμένουν ουσιαστικά καθηλωμένοι και οι συνθήκες εργασίας σε εργοτάξια, γιαπιά και μελετητικά γραφεία επιδεινώνονται με ραγδαίους ρυθμούς. Δεν είναι τυχαίο ότι από τους 74 θανάτους εργαζομένων στην Ελλάδα το πρώτο πεντάμηνο του 2026 (στοιχεία ΟΣΕΤΕΕ), οι 11 σημειώθηκαν στον κατασκευαστικό τομέα, που παραμένει διαχρονικά ο πιο θανατηφόρος. Την ίδια ώρα, ο κατασκευαστικός κλάδος διανύει μια περίοδο εκτίναξης σε τζίρους και κέρδη, καθώς έχει φτάσει σε ιστορικό ρεκόρ ανεκτέλεστου έργων που αγγίζει τα 18,5 δισ. ευρώ. Δεκάδες είναι τα εκατ. κερδών για μεγάλους ομίλους όπως ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, AKTOR, ΑΒΑΞ και Metlen (πρώην Μυτιληναίος).
Μιλώντας στο Πριν ο Αντώνης, οικοδόμος, τόνισε ότι δεν αρκεί μια 24ωρη απεργία αλλά «απαιτείται μάχη με σχέδιο, οργάνωση και συνέχεια» και ότι «η πλειοψηφία του συνδικάτου οικοδόμων δεν βγαίνει με τέτοιον στόχο». Επίσης 48ωρη απεργία έχει ανακοινωθεί μόνο για το εργοτάξιο του Ελληνικού.
Σχολίασε τέλος ότι σε αυτές τις απεργίες, «τα εργοτάξια κλείνουν αλλά παραμένει χαμηλή η συμμετοχή στις απεργιακές συγκεντρώσεις», καθώς «δε γίνονται συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, ούτε καν στο ίδιο το συνδικάτο» και ότι «η απεργία θα έπρεπε να είναι σύγκρουση με τους εργοδότες και υπόθεση των ίδιων των εργατών».
Στο θέμα των μεταναστών εργατών αναφέρθηκε ο Ρ., μετανάστης οικοδόμος που εργάζεται στο εργοτάξιο του Ελληνικού. «Ως μετανάστες και πρόσφυγες εργαζόμενοι, βιώνουμε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους για κάθε εργαζόμενο στην Ελλάδα. Ήρθαμε εδώ πιστεύοντας ότι είναι μια δημοκρατική χώρα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τώρα όμως ζούμε σε μια σύγχρονη μορφή δουλείας προς όφελος όλων των καπιταλιστικών εταιρειών και της κυβέρνησης. Το σύστημα έχει πλέον σχεδιαστεί για να αποκομίζει το μέγιστο όφελος από εμάς, ενώ εμείς, σε αντάλλαγμα, παραμένουμε αόρατοι άνθρωποι για αυτή την κυβέρνηση, χωρίς δικαιώματα». Αναφερόμενος στις συνθήκες εργασίας στα εργοτάξια τόνισε: «Η ζωή μας τώρα είναι μια φυλακή: δουλεύουμε πάνω από 10 ώρες και μετά γυρνάμε κρυφά στα σπίτια μας. Φοβούμενοι την παρενόχληση της αστυνομίας, που μπορεί να συλλάβει οποιονδήποτε από εμάς οπουδήποτε και οποτεδήποτε φυλακίζουμε τους εαυτούς μας στα σπίτια μας, όπου μένουμε 6-9 άτομα σε ένα μικρό διαμέρισμα. Και όλα αυτά εξαιτίας του προβλήματος της απουσίας εγγράφων». Ο Ρ. έθεσε μάλιστα και το πλαίσιο αιτημάτων των μεταναστών εργατών, όπως νομιμοποίηση για όλους τους μετανάστες εργαζόμενους χωρίς έγγραφα, αύξηση του κατώτατου μισθού, όριο εργασίας οχτώ ωρών, τερματισμό του ρατσισμού στους χώρους εργασίας.
Η Ιωάννα Τσιαμούρα, μέλος του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, τόνισε ότι «η απεργία στις 24/6 βρίσκει τον κλάδο των κατασκευών σε μια περίοδο συνεχιζόμενης άνθισης ως προς την οικοδομική δραστηριότητα, εικόνα σε πλήρη αντίφαση με την καθημερινότητα που βιώνουμε οι εργαζόμενοι στον κλάδο: μισθοί που παραμένουν αναντίστοιχα χαμηλοί, δουλειά και τις Κυριακές, εντατικοποίηση και υπερωρίες για να βγουν τα έργα σε απάνθρωπα deadlines, που αποδεικνύονται θανατηφόρα σε μια σειρά εργατικών δυστυχημάτων». Αναφερόμενη στην προετοιμασία της απεργίας από τις δυνάμεις της Αριστερής Πρωτοβουλίας Τεχνικών (ΑΠΤ), κάλεσε τους συναδέλφους/ισσες «να μπουν ενεργά στον αγώνα για να πάρουμε από τα κέρδη τους. Ο αγώνας αυτός έχει στο κέντρο του τη διεκδίκηση υπογραφής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στον κλάδο, που θα εξασφαλίζει την κάλυψη των εργαζομένων με δελτίο παροχής υπηρεσιών, μισθούς στο ύψος των σημερινών αναγκών, ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, μέτρα ασφαλείας, ουσιαστική βελτίωση των όρων εργασίας».
Η Ιωάννα αναφέρθηκε και στην αδιαλλαξία των εργοδοτικών ενώσεων καθώς όπως είπε, «αρνούνται να συζητήσουν ουσιαστικά», προσθέτοντας ότι «αυτό πρέπει να σπάσει στον δρόμο και μέσα στους χώρους δουλειάς». Είπε χαρακτηριστικά: «Δε θα μείνουμε στο “ευχαριστώ” που έχουμε δουλειά, υπό τον φόβο της επίπτωσης των πολεμικών εξελίξεων, τη στιγμή που τα κέρδη των μεγάλων ομίλων συνεχίζουν την ανοδική πορεία τους. Με το ΣΜΤ, σε συντονισμό με τα συνδικάτα του κλάδου και με διακλαδικό αγώνα όλων των σωματείων που παλεύουν για υπογραφή ΣΣΕ, έχουμε τη δύναμη να κλιμακώσουμε με νέες μαχητικές κινητοποιήσεις και μαζικές απεργίες το επόμενο διάστημα, πιέζοντας την εργοδοσία να κάνει πίσω για να πάρουν χώρο οι διεκδικήσεις μας».
Τουρισμός – Επισιτισμός: «Βαριά βιομηχανία», σκληρή εκμετάλλευση
Η Λάντζα ανοίγει και το ζήτημα του πολέμου και της εισόδου ισραηλινών συμφερόντων στον κλάδο
Σε 24ωρη απεργία κατέρχονται οι εργαζόμενοι σε έναν κλάδο σκληρής εκμετάλλευσης, τη λεγόμενη δήθεν «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού και επισιτισμού, όπου κυριαρχούν οι χαμηλοί μισθοί και οι άγριες συνθήκες εργασίας, με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια εργοδοτικά εγκλήματα με νεκρούς. Μιλώντας στο Πριν ο Δημήτρης Παπαντζίκος, μέλος του ΔΣ του Συνδικάτου Επισιτισμού Τουρισμού Ξενοδοχείων Αττικής, παρουσίασε τη δράση της αγωνιστικής εργατικής συσπείρωσης Λάντζας με εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς όπως στη λέσχη σίτισης του ΕΜΠ με αφορμή το δεύτερο εργατικό «ατύχημα» στην εταιρεία Γευσήνους.
Η Λάντζα ανοίγει και το ζήτημα του πολέμου καθώς ο κλάδος τουρισμού και ο «εξευγενισμός» ολόκληρων περιοχών συνδέονται άρρηκτα με την πολεμική μηχανή. «Η κυβέρνηση, πιστό σκυλί των ΝΑΤΟ – ΗΠΑ, που κάνουν τις μεγαλύτερες πλάτες στο κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, προωθούν τα ισραηλινά συμφέροντα στο real estate, μοιράζοντας φιλέτα που γίνονται ξενοδοχεία, για να φιλοξενήσουν τους δολοφόνους του IDF»,είπε ο Δημήτρης, υπογραμμίζοντας ότι «η αναγκαιότητα πλάι στην αντιπολεμική πάλη να υπάρχει και η ουσιαστική πλευρά των εργατικών διεκδικήσεων είναι αναπόσπαστη».
Αναφερόμενος στην προοπτική του αγώνα και στους τρεις κλάδους που απεργούν, τόνισε πως «δεν έγινε η ΠΑΣΚΕ αγωνιστική, ούτε μια απεργία τριών κλάδων με μεγάλη σημασία για την οικονομία θα παραλύσει το σύμπαν. Ούτε με ένα πλάνο που λέει πως θα κλιμακώσουμε στη ΔΕΘ, όπως διατείνεται το ΠΑΜΕ». «Δεν χρειαζόμαστε βαλβίδες εκτόνωσης, αλλά παράλληλη οικοδόμηση και όξυνση ενός μάχιμου μαζικού και πολιτικού εργατικού συνδικαλισμού», υπογράμμισε. Ειδικά για την ΠΟΕΕΤ, υπογράμμισε ότι «η ΠΑΣΚΕ θέλει να δείξει πως είναι η εγγυήτρια δύναμη της ενσωμάτωσης του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, για αυτό και στο κλάδο που υπεγράφη η πρώτη ΣΣΕ στο πλαίσιο της Κοινωνικής Συμφωνίας, προκηρύσσει απεργία». Πρότεινε δε την ανάγκη συντονισμένου αγώνα των ταξικά προσανατολισμένων σωματείων σε μια κατεύθυνση που και μέσα στο καλοκαίρι θα δώσει μάχες για τα εργατικά αιτήματα κόντρα σε ένα κλίμα αναμονής.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν που κυκλοφόρησε στις 20-21 Ιουνίου 2026
