Μπάμπης Συριόπουλος
Η πρόσφατη απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας της ΛΑΕ – Ανυπότακτη Αριστερά έχει τίτλο «Για την πολιτική συγκυρία και την ανάγκη εκλογικής συνεργασίας των δυνάμεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς». Όπως είναι φανερό η ΛΑΕ επιδιώκει να τοποθετηθεί στο σημερινό ρευστό πολιτικό σκηνικό της κοινωνικής δυσαρέσκειας με το βλέμμα στις επόμενες εκλογές. Η απόφαση υπογραμμίζει ότι η ΕΛΑΣ του Τσίπρα «αποτελεί μία μορφή ‘’κεντροαριστεράς’’», «μετατοπισμένη πιο δεξιά και από τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ», «ένα προσωποπαγή πολιτικό φορέα».
Η ΛΑΕ-ΑΑ θεωρεί «ότι είναι όσο ποτέ αναγκαία η πλατιά ενότητα και κοινή δράση της αριστεράς» που «θα πρέπει να περιλαμβάνει το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς». Ταυτόχρονα πρέπει να διερευνηθεί η «δυνατότητα μίας πλατιάς εκλογικής συμμαχίας, στη βάση κοινών προγραμματικών σημείων». Στην πολιτική αυτή πρόταση συνεργασίας αναφέρονται συγκεκριμένα το ΚΚΕ, το ΜέΡΑ25 – Ενωτική Αριστερά, μέχρι και η ΝΕΑΡ. Δεν γίνεται κριτική στις θέσεις του ΚΚΕ πέρα από το ότι «αρνείται κάθε συνεργασία», ούτε στη ΝΕΑΡ εκτός από το ότι έχει «μέχρι στιγμής ασάφεια ως προς τις πολιτικές θέσεις και την κατεύθυνση».
Κριτική στο ΜέΡΑ25 για «προσωποκεντρισμό» και… θολή αντιιμπεριαλιστική θέση
Πιο συγκεκριμένη κριτική κάνει στο ΜέΡΑ25 για τη «διακοπή της συνεργασίας του με τη ΛΑΕ-ΑΑ», την «αντιενωτική πολιτική» του, τον προσωποκεντρικό του χαρακτήρα και την «θολή και ασαφή» θέση του «στα ζητήματα που αφορούν μία αντιιμπεριαλιστική τοποθέτηση». Το ερώτημα που τίθεται είναι πότε το ΜέΡΑ25 έγινε προσωποκεντρικό (ήταν ποτέ κάτι άλλο;), και πότε θόλωσε η «αντιιμπεριαλιστική» του τοποθέτηση;
Το προγραμματικό πλαίσιο της συνεργασίας περιλαμβάνει στόχους που εμφανίζονται συχνά σε δυνάμεις αριστερού προσανατολισμού, όπως «αύξηση μισθών και συντάξεων», «ενίσχυση της δημόσιας παιδείας», μαζί με «την ανάκτηση της δημόσιας περιουσίας και την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των στρατηγικών επιχειρήσεων που έχουν ξεπουληθεί» και «την έξοδο από το ΝΑΤΟ και το κλείσιμο των νατοϊκών βάσεων». Το κοινωνικό πλαίσιο για την πραγματοποίηση των παραπάνω είναι η «ανάπτυξη ενός νέου, ριζικά διαφορετικού, παραγωγικού υποδείγματος» και η «σύγκρουση με την Ευρωζώνη και την ΕΕ, στο βαθμό που, στο εσωτερικό τους, δεν μπορεί να υλοποιηθεί καμία φιλολαϊκή πολιτική».
Η υποτιθέμενη σαφής θέση της ΛΑΕ ενάντια στον «ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό» δεν περιλαμβάνει εξαρχής μείωση των στρατιωτικών δαπανών και αντίθεση με το πρόγραμμα ReArm Europe. Έντεκα χρόνια μετά το 2015 η ΛΑΕ ψάχνει το «βαθμό που μπορεί να υλοποιηθεί» μια φιλολαϊκή πολιτική μέσα στην Ευρωζώνη και την ΕΕ, ακριβώς όπως ο «κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ». Σαν να μην πέρασε μια μέρα…
