Ιωάννα Καρδάρα
(φωτό Μενέλαος Μυρίλλας)/ SOOC_
Ήταν 8 Μαρτίου του 1857, όταν οι γυναίκες της κλωστοϋφαντουργίας και του ιματισμού κατέβηκαν σε μαζική διαδήλωση στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας ίσες αμοιβές με τους άνδρες και καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Η διαδήλωση πνίγηκε στο αίμα από την αστυνομία και αποτέλεσε σταθμό στην πάλη των εργατριών γυναικών και αφορμή η 8η Μάρτη να καθιερωθεί από το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα σαν Μέρα της Γυναίκας.
160 χρόνια μετά, η πλατεία Κλαυθμώνος κατακλύστηκε την Τετάρτη 8/3 από πολιτικές συλλογικότητες που συγκεντρώθηκαν για να στείλουν ηχηρό μήνυμα ενάντια «στην πατριαρχία, τον ρατσισμό τον σεξισμό, την καταπίεση και την κουλτούρα του βιασμού», απαιτώντας ισότητα σε όλα τα επίπεδα.
Στην συγκέντρωση συμμετείχαν η ομάδα γυναικών και LGBTQI της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η «Attack», η «Εργατική Αλληλεγγύη», η αναρχοσυνδικαλιστική πρωτοβουλία «Ροσινάντε», η «Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή», το «Μωβ», η ομάδα «Καμία Ανοχή», το ΕΕΚ, η ΟΚΔΕ Σπάρτακος και το ΣΕΚ. Το «παρών» έδωσε και αντιπροσωπεία γυναικών προσφύγων από την κατάληψη στέγης City Plaza κρατώντας πανό που έγραφε: «Αν οι γυναίκες δεν είναι ελεύθερες, κανένας άνθρωπος δεν είναι».
Οι διαδηλώτριες/διαδηλωτές φώναξαν αντιρατσιστικά και αντισεξιστικά συνθήματα και όπως δήλωσαν: «Βγαίνουμε στους δρόμους για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, από τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και την κατακραυγή της ανδρικής βίας, μέχρι την εναντίωση στην επισφάλεια και το περιορισμό των κοινωνικών παροχών. Βγαίνουμε στους δρόμους ενάντια στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και τον ρατσισμό… Θα ενώσουμε τις φωνές μας με κάθε αγωνιζόμενη γυναίκα… Μέχρι την ημέρα που θα γιορτάσουμε τη νίκη μας». Υπήρχαν, βεβαίως, και τα καθαρά εργατικά αιτήματα, όπως των καθαριστριών από τα λεωφορεία, οι οποίες ζητούν συλλογικές συμβάσεις και καταβολή των δεδουλευμένων τους από την ΟΣΥ.
Η πορεία, παρά τις ψιχάλες που είχαν κάνει την εμφάνισή τους, κατευθύνθηκε προς τη Βουλή και ολοκληρώθηκε στα Προπύλαια με εντυπωσιακή συμμετοχή συγκριτικά με άλλες χρονιές και άλλα παρόμοια εγχειρήματα. Όπως μας δήλωσε διαδηλώτρια, «οι γυναίκες μπορούν να μη το βάλουν κάτω, να αντισταθούν στο κατεστημένο που θέλει να γυρίσει στο μεσαίωνα τα δικαιώματα όλων. Μαζί με τους άνδρες να βρεθούν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την ειρήνη, το δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, στη ζωή, για μια κοινωνία της εργατικής χειραφέτησης και της κοινωνικής απελευθέρωσης, των ίσων δικαιωμάτων αντρών και γυναικών».
