της Αφροδίτης Τζιαντζή
(φωτό Μενέλαος Μυρίλλας)/ SOOC_
Οποια γνώμη και αν έχει κανείς για επετείους όπως η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, το σίγουρο είναι ότι ο τρόπος που γιορτάζονται ή δεν γιορτάζονται, ο τρόπος που γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης, αφορμή διεκδίκησης ή τυλίγονται στη λήθη, έχει πολλά περισσότερα να πει από την ίδια την προέλευση της καθιέρωσης άλλης μιας παγκόσμιας ημέρας.
Το να δούμε ποια κομμάτια της κοινωνίας επιμένουν να μνημονεύουν τις 8 του Μάρτη, με ποιο τρόπο και σε ποια μέρη του πλανήτη, είναι πολύ πιο ενδιαφέρον από το ανατρέξουμε άλλη μια φορά στις ιστορικές ρίζες της επετείου. Οι εγκυκλοπαιδικές αναφορές θέλουν την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας να θεσμοθετείται το 1910, στη δεύτερη σύνοδο σοσιαλιστριών γυναικών στην Κοπεγχάγη, με πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν και να τιμάται για πρώτη φορά το 1911, με τις «διαδηλώσεις του ενός εκατομμυρίου γυναικών» σε δεκάδες πόλεις της Ευρώπης. Οσοι επιμένουν να τονίζουν την καθαρά εργατική προέλευση της ημέρας επιλέγουν να θυμηθούν ως προπομπούς της 8 Μάρτη τις πρώτες απεργίες και διαμαρτυρίες των εργατριών στην στα εργοστάσια της Νέας Υόρκης το 1908 και 1909. Αρκετοί παραπέμπουν στις 8 Μάρτη του 1857 ως την πρώτη εξέγερση υφαντουργών εργατριών της Νέας Υόρκης που πνίγηκε στο αίμα – μια ημερομηνία ωστόσο που αμφισβητήθηκε από νεότερους ιστορικούς.
Η Ημέρα της Γυναίκας απέκτησε φέτος νέα χαρακτηριστικά, με δημόσιες εκκλήσεις να «επαναπολιτικοποιήσουμε τις 8 Μάρτη», με βασικότερο εκφραστή το κίνημα της «Παγκόσμιας Απεργίας των Γυναικών» που ξεκίνησε στις ΗΠΑ.
Είναι λογικό μετά τις μαζικές και δυναμικές πορείες των Γυναικών στην Ουάσιγκτον και δεκάδες άλλες πόλεις των ΗΠΑ την ημέρα της ορκωμοσίας του Τραμπ, οι προσδοκίες για αντίσταση στο νεοφιλελεύθερο σκοταδισμό που εκφράζει η εκλογή του μισογύνη εκατομμυριούχου, να πέφτουν στις γυναίκες. Ελπιδοφόρες, όσο και αντιφατικες αντιστάσεις, που συνενώνουν από το ριζοσπαστικό κίνημα εναντίον των φυλετικών διακρίσεων «black lives matter», τους αγώνες για καθιέρωση κατώτατου ωρομίσθιου 15 δολαρίων, τις κινητοποιήσεις των αυτόχθονων πληθυσμών της Βόρειας Ντακότα να μην περάσει o καταστροφικός αγωγός πετρελαίου από την κοινότητά τους, τα κινήματα ενάντια στις απελάσεις μεταναστών, την ξενοφορία, το κλείσιμο των συνόρων, όλα αυτά και πολλά άλλα επιχειρείται να βρουν κοινό βηματισμό με ενποιητικό άξονα το γυναικείο ζήτημα.
Επιχειρούν οι εξίσου πολεμοκάπηλες, νεοσυντηρητικές και νεοφιλελεύθερες ελίτ που στήριξαν τη Χίλαρυ Κλίντον να ενσωματώσουν αυτές τις αντιστάσεις σε μια εργαλειακή πολιτική ορθότητα, που θα στηρίζει ένα καπιταλισμό με πολύχρωμο πρόσωπο, που θα βομβαρδίζει στο όνομα της ισότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ καλεί στο Λευκό Οικο ακτιβίστριες τύπου Pussy Riot; Σαφώς το επιχειρούν. Είναι αυτός λόγος να μας αφήνουν αδιάφορους όσα συνέβησαν φέτος στις ΗΠΑ όπως και σε άλλα μέρη του πλανήτη στις 8 Μάρτη; Κατηγορηματικά όχι,.
Οι εκμεταλευόμενες, άνεργες και εργαζόμενες γυναίκες, οι μετανάστριες και οι πρόσφυγες παραμένουν της Γης οι κολασμένοι. Οι απλήρωτες οικιακά εργαζόμενες που αναλαμβάνουν το έργο της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης στο επίπεδο της οικογένειας – μιας οικογένειας που στα συντρίμμια του κράτους πρόνοιας φορτώνει τα βάρη της φροντίδας των εξαρτημένων μελών, παιδιά, ηλικιωμένοι, ανεργοι, ασθενείς, αποκλειστικά σε γυναικείες πλάτες, ακόμα και αν έχουν απορίες για το ποιό ακριβώς είναι το νόημα του φεμινισμού σήμερα, γνωρίζουν ενστικτωδώς ότι όχι μόνο δεν υπάρχει ισοτητα των φύλων, αλλά και ότι δεν πρόκειται να κατακτηθεί ποτέ, χωρίς κατάργηση των τάξεων, κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο
