Γιάννης Ελαφρός
Το κράτος του Ισραήλ κλιμάκωσε την καταστολή, το κίνημα;
Η επίθεση και η γενικευμένη καταστολή του κράτους του Ισραήλ απέναντι στον Στόλο για τη Γάζα και τους διεθνιστές/στριες που ταξίδευσαν το προηγούμενο διάστημα σηματοδοτεί μια μεγάλη κλιμάκωση της σιωνιστικής αντίδρασης. Η πειρατεία του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού στη μέση στη Μεσογείου, μεταξύ Κρήτης και Πελοποννήσου, με την καταστροφή 20 περίπου σκαφών, την απαγωγή 180 μελών του Global Sumud Flotilla και την παράνομη μεταφορά και κράτηση των Τιάγκο Άβιλα και Σαΐφ Αμπουκεσέκ στο Ισραήλ ήταν η πρώτη ενέργεια που έδειξε τις προθέσεις του. Η δεύτερη επιδρομή, στα ανοικτά της Κύπρου, εκατοντάδες μίλια μακριά από τις ακτές της Γάζας, η απαγωγή 430 διεθνιστών, η κακοποίηση και ο συστηματικός βασανισμός τους, ανέβασε το επίπεδο της καταστολής σε βάρος τους διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης σε άλλα επίπεδα. Οφείλουμε να υπογραμμίσουμε πως όλα αυτά συνέβησαν επειδή υπήρξε η συνεργασία του ελληνικού και κυπριακού κράτους και των κυβερνήσεων με το Ισραήλ, επειδή η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη μέλη της έκαναν πως δεν έβλεπαν τις τρομερές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε πολίτες τους, ή περιορίστηκαν σε χλιαρές διαμαρτυρίες για να βγουν από την υποχρέωση.
Η κλιμάκωση αυτή του τρομο-κράτους του Ισραήλ αποτελεί μια έκφραση της πολύ μεγαλύτερης επιθετικότητας και βαρβαρότητας απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό και στους λαούς της περιοχής. Το σιωνιστικό κράτος συνεχίζει τη γενοκτονία στη Γάζα έχοντας επιβάλλει αποκλεισμό και λιμό διαρκείας, επιχειρεί εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη και στην Ιερουσαλήμ με επέκταση των εποικισμών, δολοφονίες, βιαιοπραγίες και τρομοκρατία και προσπαθεί να μετατρέψει τον νότιο Λίβανο σε ισοπεδωμένη no man’s land, όπως στη Γάζα, για να αντιμετωπίσει την αντίσταση και να την προσαρτήσει σε επόμενο χρόνο. Παρά την έκρηξη της επιθετικότητάς του, το κράτος του Ισραήλ βρίσκεται σε μια καμπή, όπου τακτικά μοιάζει ασταμάτητο, ωστόσο σε βάθος χρόνου βλέπει να αναπτύσσονται οι όροι ανατροπής του, με πρώτο και κύριο τη βαθιά απονομιμοποίησή του και το αυξανόμενο μίσος των λαών απέναντί του.
Σε αυτές τις συνθήκες και καθώς η συμμαχία με το Ισραήλ αποτελεί θεμέλιο της εξωτερικής πολιτικής του κεφαλαίου στην Ελλάδα και των κυβερνήσεων, από τον Γ. Παπανδρέου, τον Α. Σαμαρά, τον Α. Τσίπρα έως τον Κ. Μητσοτάκη, πρέπει και το κίνημα να κλιμακώσει την πάλη του. Ο αγώνας για τη διάρρηξη κάθε είδους σχέσης με το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ, το οποίο σκοτώνει Παλαιστινίους, Λιβανέζους και Ιρανούς και βασάνισε εκατοντάδες διεθνιστές/στριες μεταξύ αυτών και 19 αγωνιστές/στριες από την Ελλάδα, για την κατάργηση του επιθετικού άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, για την απελευθέρωση της Παλαστίνης αποτελεί βασική και διαρκή πλευρά της παρέμβασης του κινήματος και της αντικαπιταλιστικής και ανατρεπτικής Αριστεράς. Αποτελεί και στοιχείο φυσιογνωμίας και αξιακής τοποθέτησης απέναντι στον κυνισμό και τη βαρβαρότητα της αστικής πολιτικής και του ιμπεριαλισμού, αλλά και οδηγός για πολιτικούς στόχους και διαρκή κινηματική δράση.
Δεν μπορεί να υπάρχουν υπεκφυγές και μισές «αλήθειες». Κάθε πολιτική δύναμη πρέπει να τοποθετηθεί με σαφήνεια και στην πράξη, με απολογισμό και της πρακτικής της μέχρι τώρα: Είναι υπέρ ή κατά της διακοπής κάθε σχέσης με το κράτος του Ισραήλ και τους θεσμούς που στηρίζουν την κατοχή, το απαρτχάιντ, την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων; Είναι υπέρ ή κατά της κατάργησης του άξονα με το Ισραήλ; Είναι υπέρ ή κατά της αναγνώρισης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης;
Σε επίπεδο μαζικής δράσης, το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, το αντιπολεμικό, εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα πρέπει να κινηθούν με λογική «Ούτε γη, ούτε νερό» στους σιωνιστές φονιάδες των λαών και στους ιμπεριαλιστές που τους στηρίζουν και φέρνουν τον πόλεμο στην περιοχή μας, κάτω οι κυβερνήσεις που συμμαχούν μαζί τους. Πέρα από τη στρατιωτική συνεργασία, το Ισραήλ επιχειρεί να διεισδύσει παντού: Οικονομία, τουρισμό, εκπαίδευση, έρευνα, πολιτισμό. Τίποτα απ’ αυτά δεν μπορεί να είναι ανεκτό, γιατί αποτελούν τα πλοκάμια της κρατικής οντότητας και του συστήματος της γενοκτονίας, που επιχειρούν να προσδέσουν με πολλούς τρόπους (κυρίως οικονομικούς) την Ελλάδα σε buffer zone της πολεμικής τους μηχανής. Κάτι τέτοιο, εκτός από πολλαπλά ανήθικο και πολιτικά αντιδραστικό είναι και πολύ επικίνδυνο να σύρει τη χώρα μας σε πολεμικές περιπέτειες. Γι’ αυτό τα πλοκάμια του Ισραήλ πρέπει να κοπούν. Δολοφονείτε Παλαιστίνιους, βασανίσατε τους συντρόφους μας, δεν σας χωράει ο τόπος!
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 30-31 Μαΐου 2026
