Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Εδώ και 67 χρόνια οι ΗΠΑ πολεμούν την κουβανέζικη επανάσταση. Με μέτρα οικονομικού αποκλεισμού, στρατιωτικές επιθέσεις (με κορυφαία αυτή στον Κόλπο των Χοίρων), απόπειρες δολιοφθοράς και δολοφονίας του Φιδέλ Κάστρο και άλλων. Το τελευταίο διάστημα ο αποκλεισμός έχει γίνει ασφυκτικός και δολοφονικός, ενώ η άσκηση δίωξης κατά του Ραούλ Κάστρο δείχνει την κλιμάκωση της απειλής.
Μοντέλο Βενεζουέλας φιλοδοξεί να εφαρμόσει ο Τραμπ στην Κούβα. Ασφυκτικό εμπάργκο, με στόχο να γονατίσει ο λαός, που ήδη έχει ξεμείνει από πετρέλαιο και άλλα βασικά αγαθά. Αναζήτηση «προθύμων» στο εσωτερικό της, για να παίξουν το παιχνίδι των ΗΠΑ – γι’ αυτό πήγε στην Αβάνα ο διευθυντής της CIA την περασμένη εβδομάδα. Ανάπτυξη μεγάλης στρατιωτικής δύναμης στην περιοχή, με επικεφαλής ένα αεροπλανοφόρο. Κατασκευή ενός κάλπικου κατηγορητηρίου σε βάρους του τελευταίου από τους ιστορικούς ηγέτες της, του Ραούλ Κάστρο – που συνοδεύεται από ωμή απειλή επέμβασης για να συρθεί στην Αμερική.
Όλα δείχνουν πως το σχέδιο έχει εισέλθει στην τελική του ευθεία, μετά από τις αλλεπάλληλες απόπειρες ανατροπής ή ακόμη και στρατιωτικής εισβολής που έχουν εκδηλωθεί στο παρελθόν. Οι ΗΠΑ, άλλωστε, μετά τη νίκη της Κουβανικής επανάστασης το 1959, έχουν υιοθετήσει άκρως επιθετική και εξοντωτική πολιτική κατά του λαού και του καθεστώτος. Το ότι νίκησε η σοσιαλιστική επανάσταση σε μία μικρή νησιωτική χώρα, όπως η Κούβα, που δεν απέχει παρά 150 χιλιόμετρα από τα παράλια της Φλόριντα και που οι Αμερικανοί τη θεωρούν πεδίο αναψυχής και διασκέδασης (περίπου ένα μεγάλο μπαρ) έχει θορυβήσει σφόδρα τις ΗΠΑ, που με όλα τα μέσα επιχείρησαν και επιχειρούν, ακόμη και σήμερα, 67 χρόνια μετά, να ανατρέψουν με όλα τα δυνατά μέσα το επαναστατικό καθεστώς.
Η λυσσαλέα αντίδρασή τους δεν οφείλεται στο ότι η σοσιαλιστική Κούβα καθαυτή αποτελεί απειλή για τις ΗΠΑ (ο μικρός Δαβίδ κατά του γίγαντα Γολιάθ!), αλλά η πιθανότητα το κοινωνικό και πολιτικό της παράδειγμα να αποτελέσει πρότυπο και για άλλες χώρες. Όντως, η επαναστατική Κούβα δεν αρκέστηκε στην ιδεολογική και κοινωνικοπολιτική ακτινοβολία της. Προχώρησε και στην ενεργό συνδρομή – οικονομική, στρατιωτική, ιατρική – σε μια σειρά χώρες, όπως η Αγκόλα, η Μοζαμβίκη, η Αιθιοπία, το Κονγκό, η Ναμίμπια στη διάρκεια του επαναστατικού αγώνα τους. Συνέχισε δε και μετά τη νίκη τους, στέλνοντας ιατρικό προσωπικό και τεχνικούς συμβούλους σε αυτές τις χώρες, για να συμβάλλουν στην ανάπτυξή τους, ενώ υποδεχόταν και χιλιάδες φοιτητές από αυτές για επιστημονικές σπουδές. Το ίδιο έπραξε με πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Από την άλλη, οι ΗΠΑ έχουν επιβάλλει μακροχρόνιο οικονομικό, επιστημονικό, ενεργειακό και πολιτικό αποκλεισμό στην Κούβα, με αποτέλεσμα η χώρα να αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις. Οι ΗΠΑ δεν αρκούνται όμως σε αυτά, υπονομεύοντας ριζικά την ανάπτυξη της Κούβας και την ικανοποίηση βασικών αναγκών των πολιτών της. Έχουν, επιπλέον, επιβάλει κυρώσεις και περιορισμούς και σε τρίτες χώρες που διατηρούν εμπορικές σχέσεις μαζί της. Επιπλέον, την εντάσσουν στις χώρες που υποστηρίζουν την τρομοκρατία, προκαλώντας τεράστια προβλήματα τόσο στον τουρισμό, που ανέκαθεν ήταν ανεπτυγμένος στην Κούβα όσο και στις εμπορικές συναλλαγές της, καθώς και στην πρόσβασή της στο διεθνές πιστωτικό σύστημα.
Η Κούβα δεν είναι ένα αποτυχημένο κράτος και σύστημα, όπως υποστηρίζει η αστική προπαγάνδα και στη χώρα μας. Ακόμη και ο ΟΗΕ εξέδωσε ψήφισμα κατά του αμερικανικού εμπάργκο, υπολογίζοντας ότι η ζημιά στα 67 χρόνια αποκλεισμού της Κούβας φτάνει τα 2,1 τρισ. δολάρια. Επί 67 χρόνια, από τη νίκη της επανάστασης ως σήμερα, οι ΗΠΑ επιχειρούν να υπονομεύσουν και να ανατρέψουν το ριζοσπαστικό καθεστώς της μέσω του αποκλεισμού.
Η Κούβα δεν αποτελεί στρατιωτική απειλή για τις ΗΠΑ∙ η μόνη απειλή είναι το παράδειγμά της
Φυσικά, οι ΗΠΑ επιχείρησαν να ανατρέψουν το επαναστατικό καθεστώς της Κούβας και με στρατιωτική επέμβαση. Στο τελευταίο δεκαήμερο του 1962, η λεγόμενη «κρίση των πυραύλων», που είχαν εγκαταστήσει στην Κούβα οι Σοβιετικοί για να αποτρέψουν την εισβολή των Αμερικανών, είχε φτάσει στο απόγειό της. Η μειονεκτική γεωπολιτική θέση της Κούβας, αφού βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τις ΗΠΑ, ώθησε την ηγεσία της ΕΣΣΔ σε συνεννόηση με τον Φιντέλ Κάστρο για να εγκαταστήσει πυραύλους στο νησί – που τελικά αποσύρθηκαν, στη βάση της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο συστημάτων. Είχε προηγηθεί εισβολή αντικαθεστωτικών στον Κόλπο των Χοίρων, εξοπλισμένων και καθοδηγούμενων από τους Αμερικανούς, με συμμετοχή και ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ. Οι επαναστατικές δυνάμεις της Κούβας τους απώθησαν και το αντεπαναστατικό εγχείρημα «στέφτηκε» με οικτρή αποτυχία. Τελικά, ΕΣΣΔ και ΗΠΑ απέσυραν τους πυραύλους τους, οι μεν από την Κούβα και οι δε απ’ το Ιντσιρλίκ της Τουρκίας, από όπου το βεληνεκές τους κάλυπτε Μόσχα και Λένινγκραντ.
Στην εποχή Τραμπ έχει αλλάξει ο συσχετισμός. Η Κούβα είναι πλέον ακάλυπτη από το καθεστώς της Ρωσίας, που διαδέχτηκε την ΕΣΣΔ, μετά την κατάρρευσή της. Η αμερικανική διοίκηση κραδαίνει το καρότο και το μαστίγιο. Από τη μία, και εκβιάζει την Κούβα να μετασχηματίσει το σύστημά της και, από την άλλη, υπόσχεται πλουσιοπάροχη συνδρομή, αν αλλάξει εκ των έσω το καθεστώς της. Απειλεί την Κούβα με επίθεση, επειδή δήθεν εξακολουθεί να επιδιώκει την απομάκρυνση από το έδαφός της τη στρατηγικής σημασίας βάση του Γκουαντάναμο. Προφανώς, ο συσχετισμός δυνάμεων δεν επιτρέπει στην Κούβα τέτοιες απαιτήσεις πλέον, αν και η Τραμπική προπαγάνδα επιμένει ότι η βάση έχει δεχτεί επιθέσεις από κουβανικές δυνάμεις.
Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ έχουν πραγματοποιήσει επιθετική κίνηση περικυκλώνοντας με στρατιωτικές δυνάμεις την Κούβα, επιβάλλοντας ασφυκτικό οικονομικό, ενεργειακό και τεχνολογικό αποκλεισμό. Τον εκβιασμό τους καλύπτουν προσφέροντας και ένα ελκυστικό «πακέτο παροχών» στην Κούβα. Υπόσχονται ότι όχι μόνο θα άρουν τον εξοντωτικό αποκλεισμό της, αλλά ότι θα προσφέρουν ως άμεση οικονομική ενίσχυση 100 εκατομμύρια δολάρια ως ανθρωπιστική βοήθεια στη χειμαζόμενη από τον ασφυκτικό αποκλεισμό Κούβα, που ο ίδιος ο Τραμπ έχει επιβάλει. Ο όρος, για να γίνει πράξη αυτή η «γενναιοδωρία» του Τραμπ είναι αυτονόητος: Να ανατραπεί το προοδευτικό καθεστώς της Κούβας εθελούσια από την ίδια την ηγεσία της και να αποδεχτεί αυτή την ηγεμονία και «προστασία» των ΗΠΑ στην οικοδόμηση της καπιταλιστικής οικονομίας στη χώρα.
Να πουλήσει, δηλαδή, «την ψυχή της στον διάβολο»…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 23-24 Μαΐου 2026
