Μπάμπης Συριόπουλος
▸ Ταμπού θεωρείται ακόμα και η αναφορά στη λέξη Ισραήλ!
Το φημολογούμενο εδώ και μήνες κόμμα Τσίπρα μπαίνει, απ’ ό,τι φαίνεται, στην τελική ευθεία. Σημαντικό βήμα σ’ αυτή την πορεία είναι η δημοσίευση του «Μανιφέστου για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας» με υπογραφές πανεπιστημιακών κυρίως και με εύγλωττο τίτλο «Η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής». Η σύγκλιση των τριών ρευμάτων θα γίνει στ’ αριστερά του Κέντρου όπως λέγεται στο κείμενο.
«Το ιστορικό δίλημμα “μεταρρύθμιση ή επανάσταση” που σφράγισε και δίχασε την ευρωπαϊκή Αριστερά στον 20ό αιώνα, δεν μπορεί πλέον να καθοδηγεί τις επιλογές του παρόντος». Πως θα ξεπεραστεί αυτός ο ιστορικός διχασμός; Με «αριστερές πολιτικές αναδιανομής και ενίσχυσης των μη ευνοημένων και των μεσαίων στρωμάτων στα κέντρα και όχι στο περιθώριο των κοινωνιών». Σύμφωνα με το μανιφέστο, «Ορισμένοι το αποκαλούν αυτό διαχείριση, εμείς το ονομάζουμε επαναστατική αλλαγή». Έτσι απλά λύθηκε η παρεξήγηση βαφτίζοντας τη μεταρρύθμιση «επανάσταση». Το ζητούμενο είναι «ένας νέος πατριωτισμός, δημοκρατικός, συμπεριληπτικός και συνταγματικός». Το νέο εγχείρημα κατατάσσεται στις «προοδευτικές και φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις» που επιδιώκουν την «πολιτική ενοποίηση» της ΕΕ ενάντια στη σημερινή της ηγεσία, το ReΑrm Europe αλλά και τον «αντιευρωπαϊσμό». Βασικός κόμβος του προγράμματος είναι η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με ενίσχυση στην «καινοτόμο και υγιή επιχειρηματικότητα» ενάντια στα ολιγοπώλια και στο μοντέλο της τουριστικοποίησης. Οι επαγγελίες και οι υποσχέσεις περισσεύουν: «καθιέρωση του 35ωρου χωρίς μείωση των μισθών, πλήρης επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, […] καθολική κοινωνική ασφάλιση, αξιοπρεπείς μισθοί και ισχυρό κοινωνικό κράτος…», «θωράκιση των Κοινών Αγαθών», «αναβάθμιση των Νοσοκομείων», «προτεραιότητα στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας» κτλ. Αναφέρεται στην «προάσπιση του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης απέναντι στην απελευθέρωση της ιδιωτικοποίησης που βαθαίνει τις κοινωνικές ανισότητες» και στη «στήριξη των δημόσιων πανεπιστημίων» χωρίς κουβέντα για απαγόρευση ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ. Διακηρύσσει τη «διασφάλιση της αξιοπρέπειας στην εργασία για τους εκπαιδευτικούς […] με δίκαιες αμοιβές που αναγνωρίζουν την κοινωνική τους προσφορά» χωρίς καμία νύξη για την αξιολόγηση και την κατάργησή της.
Γενικά, από όλες τις επαγγελίες και για τους εργαζόμενους και το «κοινωνικό κράτος» γενικότερα λείπει η αναφορά στο δημόσιο ληστρικό χρέος και στην ανάγκη διαγραφής του, στους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ, στις ευρωπαϊκές οδηγίες που απαγορεύουν τις συνολικές ρυθμίσεις που απαιτούνται για την υλοποίηση των έτσι κι αλλιώς αφηρημένων και γενικόλογων υποσχέσεων της «κυβερνώσας Αριστεράς». Δεν αναφέρονται οι τράπεζες, το κεφάλαιο (μόνο κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και ολιγοπώλια) και δεν γίνεται κουβέντα για τους ελληνικούς εξοπλισμούς, ούτε για την ανάγκη μείωσης των στρατιωτικών δαπανών.
Όσον αφορά τη διεθνή πραγματικότητα, σημειώνονται οι «εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, τη γενοκτονία στη Γάζα, τη στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν, και τους βομβαρδισμούς στο Λίβανο». Ο Τραμπ στιγματίζεται για τις απειλές στη Γροιλανδία, τον στραγγαλισμό της Κούβας, το «διαβόητο Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα». Υπό την ηγεσία του, οι ΗΠΑ μετατρέπονται «σε κράτος-ταραξία που βλέπει την Ευρώπη ως τον μεγαλύτερο αντίπαλό του, δίπλα στην Κίνα». Από την όλη ανάλυση λείπουν το Ισραήλ και ο Νετανιάχου, η εισβολή στην Ουκρανία έγινε από τη Ρωσία ενώ η γενοκτονία στη Γάζα είναι ορφανή, η επίθεση στο Ιράν είναι των μόνο των ΗΠΑ, το Ισραήλ είναι αόρατο. Καμία αναφορά δεν γίνεται στην ελληνική εμπλοκή και στη γενοκτονία στη Γάζα και στον πόλεμο κατά του Ιράν, στις φρεγάτες, τα πολεμικά αεροπλάνα και τους πυραύλους που στέλνει η Ελλάδα, ούτε στη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ. Η μοναδική πρόταση είναι ότι «Αυτή η Κυβερνώσα Αριστερά θέτει ως πρωταρχικό στόχο την εξασφάλιση της ειρήνης και του Διεθνούς Δικαίου σε έναν κόσμο αστάθειας και αυξανόμενων πολέμων».
Αυτό τον προσανατολισμό –με το μείγμα της αστικοποιημένης εδώ και δεκαετίες σοσιαλδημοκρατίας με τον ρεαλιστικό και κυβερνητικό τελικά κινηματισμό, με ενοποιητικό στοιχείο μια «προοδευτική διακυβέρνηση»– σφραγίζει και η υπογραφή του κοινωνιολόγου και συγγραφέα Γιώργου Σιακαντάρη που καταμαρτυρούσε στον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 «εθνολαϊκισμό» και «εθνομπολσεβικισμό».
