Ρωγμή στο κλίμα τρομοϋστερίας αποτελεί η ομόφωνη αθώωση -λόγω αμφιβολιών- και η απελευθέρωση του Νίκου Ρωμανού, του Δημήτρη Π. και του Αργύρη Κ. για την υπόθεση της έκρηξης σε διαμέρισμα στους Αμπελοκήπους. Το δικαστήριο ωστόσο καταδίκασε με βαρύ κατηγορητήριο την Μαριάννα Μανουρά, (που είχε αναλάβει την πολιτική ευθύνη των πράξεών της χωρίς να αποδέχεται το κατηγορητήριο) καθώς και την Δήμητρα Ζ.
Το σαθρό κατηγορητήριο, όσον αφορά τους τρεις, κατέρρευσε και σε αυτό συνέβαλε και το ισχυρό κίνημα αλληλεγγύης που ανέδειξε τις άθλιες μεθοδεύσεις του κρατικού μηχανισμού και την εκδικητικότητα του συστήματος. Η απόφαση αποτελεί μια μικρή νίκη, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους πίσω τους 17 μήνες, που άδικα παρέμειναν στη φυλακή για ένα «αποτύπωμα» ή ως «συνήθεις ύποπτοι».
Κατάπεσε το σαθρό κατηγορητήριο για τα δακτυλικά αποτυπώματα σε μια σακούλα και την ποινικοποίηση των προσωπικών σχέσεων και αθωώνονται 3 από τους κατηγορουμένους της δίκης των Αμπελοκήπων, μεταξύ των οποίων ο Ν.Ρωμανός.
Μετά από 17 μήνες άδικης φυλάκισης, βρίσκονται ελεύθεροι! Πέτυχαν μια σημαντική νίκη απέναντι στην κρατική και δικαστική αυθαιρεσία, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι μέσω του αγώνα και της αλληλεγγύης οι στοχευμένες μεθοδεύσεις του κρατικού μηχανισμού καταρρέουν!
Και έχει μεγάλη αξία η αναφορά της περιόδου που στήθηκε το κατηγορητήριο αλλά και παρατάθηκε η προφυλάκιση τους, μέχρι και την μέρα της αθώωσης. Πρόκειται για την ίδια περίοδο που δεν έχουν αποδοθεί πολιτικές και ποινικές ευθύνες για το έγκλημα των Τεμπών. Συγκεκριμένα η ίδια η έναρξη της δίκης έχει εξελιχθεί σε ένα φιάσκο, δείχνοντας την πλήρη κατεύθυνση για συγκάλυψη του εγκλήματος από την αστική δικαιοσύνη. Αλλά ταυτόχρονα βρισκόμαστε στην ίδια περίοδο που επιχειρείται από την κυβέρνηση της ΝΔ να συγκαλυφθεί κάθε σκάνδαλο που ξεπηδάει το ένα μετά το άλλο , όπως αυτό του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η δικαιοσύνη φυσικά δεν λειτουργεί ισότιμα απέναντι σε όλους, γιατί όταν πρόκειται για το ελληνικό κεφάλαιο και το έγκλημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ, οι μεγαλοεπιχειρηματίες βρίσκονται στο απυρόβλητο παρά το γεγονός ότι μιλάμε για 5 νεκρές εργάτριες.
Από το ναυάγιο της Πύλου, την Χίο, τις πολλαπλές γυναικοκτονιές…αμέτρητες είναι και οι κρατικές δολοφονίες που δεν βρίσκουν το λεγόμενο “φως της δικαιοσύνης”.
Η αστική δικαιοσύνη αποτελεί βραχίωνα της κυβερνητικής πολιτικής αυταρχισμού που στοχεύει στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, με μια μόνιμη προσπάθεια να τρομοκρατήσουν όποιον αγωνίζεται. Πραγματική δικαιοσύνη έρχεται μέσα από τους αγώνες του λαού, και για αυτό κάθε στημένο-για πολιτική και ηθική εξόντωση-κατηγορητήριο που καταπέφτει θα αποτελεί μια νίκη.
Θα συνεχίσουμε να δίνουμε ραντεβού στους δρόμους της ανατροπής,γιατί μονάχα έτσι θα έρθει η πραγματική δικαίωση!
>
