Χρίστος Κρανάκης
«Θα γίνουν επεισόδια πάλι!», «Είδες κι η Καρυστιανού; Όλοι ίδιοι είναι». Το κράτος και οι (παρα)-μιντιακοί μηχανισμοί έκαναν ότι μπορούσαν ώστε το κίνημα των Τεμπών να «ξεθυμάνει». Πολλές δυνάμεις της Αριστεράς δεν επέμειναν όσο και με τον τρόπο που θα έπρεπε στο να προπαγανδίσουν κινηματικά τις συγκεντρώσεις, ενώ αρνήθηκαν να παλέψουν την κήρυξη μίας μαχητικής διήμερης απεργίας.
Παρόλα αυτά, η λαϊκή κινητοποίηση στις 28 Φλεβάρη απέδειξε πως η «φλόγα» των Τεμπών «καίει» ακόμα. Καμία ηλικιακή κατηγορία δεν ξεχώρισε… Άνθρωποι από όλες τις γενιές βγήκαν στους δρόμους και διαδήλωσαν, παρά τις επιχειρήσεις κατασυκοφάντησης του κινήματος και την προκλητική παρουσία της αστυνομίας σε όλες τις μεγάλες πόλεις από το πρωί. Τα μεγάλα πλήθη των συγκεντρωμένων αποτυπώνουν μία ευρύτερη διάθεση του κόσμου, που επιμένει πως το θέμα των Τεμπών δεν πρέπει να κλείσει άδοξα.
Στην Αθήνα διεξήχθη μία τεράστια συγκέντρωση για τα πολιτικά δεδομένα της εποχής, με τους διαδηλωτές να γεμίζουν πυκνά το Σύνταγμα από την Πανεπιστημίου στη συμβολή με Βουκουρεστίου μέχρι το τραμ στην Αμαλίας κι ακόμα παραπέρα πιο αραιά. Πολύς κόσμος βρέθηκε στα γύρω στενά. Πολλοί πολίτες προτίμησαν να δώσουν το παρόν για λίγη ώρα και συνέχεια να αποχωρήσουν -σε μεγάλο βαθμό υπό το φόβο αστυνομικής επίθεσης ανάλογης με πέρυσι- με αποτέλεσμα τμήματα κόσμου να αποχωρούν, όσο άλλα προσέγγιζαν το σημείο. Συνολικά, από την ευρύτερη περιοχή του κέντρου πέρασαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, με τις εκτιμήσεις της Αστυνομίας για συμμετοχή 40.000 να μην προκαλούν απλά… γέλια -όπως γίνεται σε άλλες περιπτώσεις- αλλά και οργή, καθώς γίνεται εμφανής η προσπάθεια πολιτικής υποτίμησης του γεγονότος. Η προσυγκέντρωση πρωτοβάθμιων σωματείων στα Προπύλαια συσπείρωσε ένα εργατικό και νεολαιίστικο δυναμικό που θέτει με αποφασιστικό τρόπο την κλιμάκωση του αγώνα για την ανατροπή της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και της λεηλασίας των εργατικών δικαιωμάτων.
Πολύ μεγάλη και δυναμική -παρά το έντονο συναισθηματικό φορτίο- ήταν και η διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη. Η μαζική πορεία στο κέντρο της πόλης συγκέντρωσε πολλές δεκάδες χιλιάδες, σηματοδοτώντας μία από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων. Οι Θεσσαλονικείς επιβεβαίωσαν με την στάση τους πως ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα το βαρύ λαϊκό πένθος δεν πρόκειται να ξεχαστεί καθόλου εύκολα.
Ιδιαίτερα συγκινητική και μεγάλη σε μαζικότητα ήταν η συγκέντρωση στη Λάρισα, με πολύ ηχηρή την παρουσία μαθητών/τριων. Μαζικά μαθητικά μπλοκ, πλάι σε φοιτητές και εργατικά σωματεία βρέθηκαν στους δρόμους της πόλης, στέλνοντας το μήνυμα ότι η μνήμη των θυμάτων παραμένει ζωντανή.
Διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε δεκάδες πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα -από τον Βόλο και την Πάτρα μέχρι τα Ιωάννινα, το Ηράκλειο, την Καβάλα και την Αλεξανδρούπολη, μέχρι και σε πολλά νησιά- δείχνοντας ότι η υπόθεση των Τεμπών εξακολουθεί να κινητοποιεί ευρύτερα τμήματα της κοινωνίας. Σε όλες τις πόλεις, ισχυρή ήταν η παρουσία εργατικών σωματείων, συνδικάτων και φοιτητικών συλλόγων, που πρωτοστάτησαν στη διοργάνωση και στα καλέσματα. Παράλληλα, συγκεντρώσεις αλληλεγγύης οργανώθηκαν και σε πολλές πόλεις του εξωτερικού, από ελληνικές κοινότητες και συλλογικότητες.
Όπως φάνηκε, η επέτειος έχει τη δυναμική να μετουσιωθεί σε ένα ετήσιο κινηματικό ραντεβού μνήμης και διαμαρτυρίας. Όσοι/ες θεώρησαν πως «ξεμπέρδεψαν» με τα Τέμπη, φάνηκε πως είναι βαθιά γελασμένοι/ες. Τα Τέμπη συνεχίζουν να αποτελούν πολιτικό «πονοκέφαλο» για την κυβέρνηση. Γενιές μαθητών «μεγαλώνουν» με τις εικόνες των μαζικών κινητοποιήσεων και αντιλαμβάνονται το ηθικό χρέος να συμμετέχουν ενεργά σε αυτές. Εξού και είδαμε αρκετές μαθητικές καταλήψεις να κατεβαίνουν οργανωμένα στις διαδηλώσεις για ακόμα μία χρονιά. Ομοίως, οι μεγαλύτερες γενιές δεν φαίνονται διατεθειμένες να «ξεχάσουν» το έγκλημα, ειδικά όσο αυτό μένει ατιμώρητο και από την επίρριψη ευθυνών «ξεγλιστρούν» οι πραγματικοί υπαίτιοι και οι ηθικοί αυτουργοί!
Τα Τέμπη συνεχίζουν να αποτελούν πολιτικό «πονοκέφαλο» για την κυβέρνηση
Η προεκλογική περίοδος -στην οποία σιγά-σιγά μπαίνουμε- δεν θα μείνει ανέπαφη από την όλη συζήτηση για το θέμα, όπως θα ήλπιζε η κυβέρνηση. Οι δίκες θα συγκεντρώσουν τα «μάτια» της κοινωνίας πάνω τους, μιας και το αίτημα για «δικαίωση» και «δικαιοσύνη» συγκινεί μαζικά ακροατήρια. Ο χειρισμός της υπόθεσης από την κυβέρνηση δεν θα είναι εύκολη υπόθεση, πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που έχει στιγματιστεί με σωρεία σκανδάλων (βλ. υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ κλπ). Το κίνημα των Τεμπών μπορεί να εμφανίζεται σαν καρδιογράφημα, με σημαντικές οξύνσεις και υφέσεις, όμως παραμείνει σταθερά επίκαιρο στα μάτια του λαού.
Σε μία εποχή σκληρού κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, όπου οι ισχυροί διεθνώς αισθάνονται άνετα να μην λογοδοτούν σε κανέναν, τα Τέμπη αποτελούν ένα εμπόδιο που δύσκολα θα υπερπηδήσει, χωρίς πολιτικό κόστος, η κυβέρνηση. Η έπαρση με την οποία χειρίστηκε η ΝΔ τους συγγενείς και τον κόσμο που διαμαρτυρόταν πέρυσι οδήγησε εκατομμύρια στο να κατέβει στον δρόμο. Μπορεί η κοινωνική δυναμική αυτή να μην είχε την απαιτούμενη διάρκεια, όμως, «έβαλε δύσκολα» στην επιχείρηση συγκάλυψης. Στο πλαίσιο αυτό, μπορεί η επέτειος να πέρασε, όμως τα Τέμπη θα επανέρχονται ξανά και ξανά στο προσκήνιο, ειδικά όσο πλησιάζουμε στη δίκη, που έχει ημερομηνία έναρξης 23 Μαρτίου.
Η κυβέρνηση θα κάνει τα πάντα ώστε η δημόσια συζήτηση που θα ανοίξει με αφορμή τη σειρά δικών που αναμένεται να ξεκινήσουν να πάρει τον χαρακτήρα δικαστικού θρίλερ και να εγκλωβιστεί στα (νομικά) σημεία. Οι δυνάμεις της Αριστεράς, οι οποίες -ειδικά φέτος- ήταν οι μόνες που στήριξαν με οργανωμένους και μαζικούς όρους τις κινητοποιήσεις, θα αναμετρηθούν με το εάν στη δημόσια σφαίρα ανοίξει το ζήτημα απόδοσης ευθυνών στη Hellenic Train και στα πολιτικά κόμματα που της χάρισαν τον σιδηρόδρομο, εάν θα ανοίξει συνολικά το αίτημα ξηλώματος της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και του κέρδους.
Είναι σίγουρο πως κυβέρνηση και το κράτος των ιδιωτικοποιήσεων θα αναμετρηθεί ξανά, πολύ σύντομα με τη λαϊκή κατακραυγή για το έγκλημα. Το ερώτημα είναι πόσο σκληρά…
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν, στο φύλλο που κυκλοφόρησε στις 7-8 Μαρτίου 2026
Συγκέντρωση για τα Τέμπη: Προληπτική καταστολή, εκτεταμένη αστυνομοκρατία
