Με αφορμή το πρόσφατο εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα, η οργάνωση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης Τρικάλων διοργάνωσε την Κυριακή 1 Μαρτίου, στο Μουσείο Τσιτσάνη, μια εκδήλωση – συζήτηση για τις συνθήκες στους χώρους εργασίας, με τον εύγλωττο τίτλο: «Δικά τους τα κέρδη, δικοί μας οι νεκροί».
Η συζήτηση άνοιξε με την τοποθέτηση του Βασίλη Δρακόπουλου (γιατρού Εργασίας και Αντιπροέδρου της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρικής Εργασίας και Περιβάλλοντος), ο οποίος ξεγύμνωσε την πραγματικότητα πίσω από τους αριθμούς. Αναφέρθηκε στην ισχύουσα νομοθεσία για την υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων, αποκαλύπτοντας το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη. Παρουσίασε στοιχεία που σοκάρουν, τονίζοντας ότι στη χώρα μας καταγράφονται μόνο όσα εργατικά «ατυχήματα» δηλώνονται – και αυτά όχι πάντα. Για τις επαγγελματικές ασθένειες, για τις ζωές που φθείρονται αργά και αθόρυβα μέσα στους χώρους δουλειάς, δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία συστηματική καταγραφή. Μια σιωπή που βολεύει όσους μετρούν μόνο κέρδη.
Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο Αντώνης Καραμποΐκης, οικοδόμος στο εργοτάξιο του Ελληνικού, μεταφέροντας την ωμή εμπειρία από τα μεγάλα εργοτάξια της χώρας. Περιέγραψε συνθήκες εντατικοποίησης, πίεσης και ελλιπών έως ανύπαρκτων μέτρων προστασίας. Ανέδειξε ότι πίσω από τις «επενδύσεις-βιτρίνα» και τα φαραωνικά έργα, οι εργαζόμενοι δουλεύουν καθημερινά με κίνδυνο της ζωής τους, σε ένα περιβάλλον όπου η ασφάλεια θεωρείται κόστος.
Κλείνοντας τις εισηγήσεις, ο Μιχάλης Ρίζος (γιατρός και μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου Εργαζομένων Αττικού Νοσοκομείου) παρουσίασε τις θέσεις της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης για το εργατικό ζήτημα. Υπογράμμισε ότι τίποτα δε χαρίζεται και ότι μόνο με οργάνωση, αγώνα και πρωτοβουλίες από την ίδια την πλευρά των εργαζομένων μπορούν να επιβληθούν αυξήσεις στους μισθούς, μείωση του εργάσιμου χρόνου και ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας. Γιατί το δικαίωμα στη δουλειά δεν μπορεί να σημαίνει μεροκάματο του τρόμου.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ζωντανό και ουσιαστικό διάλογο. Οι παρεμβάσεις των παρευρισκόμενων μετέφεραν εμπειρίες από χώρους δουλειάς, ανέδειξαν αγωνίες και προβληματισμούς και την ανάγκη για την ενίσχυση ενός ανεξάρτητου, ταξικού συνδικαλισμού – ενός συνδικαλισμού που θα στέκεται στο πλευρό των εργαζομένων, μακριά από τις επιδιώξεις και τους σχεδιασμούς της εργοδοσίας.
Γιατί όσο τα κέρδη θα μπαίνουν πάνω από τις ανθρώπινες ζωές, ο αγώνας για αξιοπρέπεια, ασφάλεια και δικαιοσύνη θα είναι όχι μόνο αναγκαίος, αλλά επιτακτικός.
