Μπάμπης Συριόπουλος
▸ Προσπαθούν να διοχετεύσουν το κίνημα των Τεμπών σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια. Απεναντίας, πρέπει να γίνει πιο αιχμηρό πολιτικά
Αυτό το Σάββατο 28 Φλεβάρη γέμισαν πάλι δρόμοι και πλατείες σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, τρία χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών. Το ίδιο το γεγονός αλλά και το κίνημα ανάδειξαν ζητήματα που είναι ακόμα αναζητούν απαντήσεις και λύσεις. Καταρχήν, τις ευθύνες της κυβέρνησης και της πολιτικής της, καθώς και την οργανωμένη και συντονισμένη προσπάθεια συγκάλυψής τους από την πρώτη μέρα, συγκάλυψης που πυροδότησε ένα μεγάλο κύμα λαϊκής οργής.
Η πολιτική της απαξίωσης του δημόσιου σιδηρόδρομου, ο κατατεμαχισμός του, η εμπορευματοποίηση και τελικά ιδιωτικοποίησή του με αυτά τα τραγικά αποτελέσματα, δείχνει την εγκληματική αδιαφορία του κεφαλαίου και των υπηρετών του, για τις ανθρώπινες ζωές μπροστά στην επιδίωξη του κέρδους πάση θυσία. Είναι διαπιστωμένο ότι οι ιδιωτικοποιήσεις σκοτώνουν αλλά παρόλα αυτά παραμένουν αδιαπραγμάτευτες από την κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ). Αντί να καταγγελθεί η σύμβαση με την Hellenic Train, η τελευταία ανταμείφθηκε στην καινούρια σύμβαση με αύξηση των κρατικών επιδοτήσεων και με κατοχύρωση στην πράξη του μονοπωλίου της. Ακόμα και η ρεφορμιστική αριστερά με διάφορα προσχήματα δεν προτάσσει την ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων.
Η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής από το κεφάλαιο φαίνεται με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο και στη Βιολάντα με τις πέντε νεκρές εργάτριες, φαίνεται με τα εργοδοτικά εγκλήματα στους χώρους εργασίας, με την αύξηση των ωρών εργασίας και το 13ωρο, με την καθημερινή Οδύσσεια της επιβίωσης για την εργατική τάξη και τα φτωχά μεσαία στρώματα, με το νοίκι, την αποπληρωμή του δανείου, τους λογαριασμούς του ρεύματος, την κατάσταση στην υγεία και την παιδεία, τις συγκοινωνίες…
Αγώνας ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, τη φτώχεια και τη συμπίεση των μισθών, τους εξοπλισμούς και τα κέρδη
Πολύ περισσότερο ο σύγχρονος καπιταλισμός, μετά τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ετοιμάζει νέους πολέμους για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, παντού αυξάνει τους πολεμικούς εξοπλισμούς σε βάρος των κοινωνικών δαπανών. Η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται στην πρωτοπορία της πολεμικής στροφής με αυξανόμενες εξοπλιστικές δαπάνες και τον σχεδιασμό αποστολής ελληνικού στρατού κατοχής στη Γάζα. Στο πλαίσιο της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και της συμμαχίας με το Ισραήλ, η ελληνική αστική τάξη ετοιμάζεται για νέες επενδυτικές -και όχι μόνο- εκστρατείες στην Ανατ. Μεσόγειο προσδοκώντας μερίδιο από τα κέρδη. Η αστική πολιτική ενάντια στην ανθρώπινη ζωή αποκαλύπτεται σ’ όλο της το μεγαλείο με τα κυβερνητικά εγκλήματα στην Πύλο και στη Χίο, με τις δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών και την προσπάθεια συγκάλυψής τους.
Η πολιτική της ΕΕ σ’ αυτή την ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου στη ζωή των εργαζόμενων και των λαών βαραίνει αποφασιστικά. Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων είναι κατευθυνόμενη από τις οδηγίες της (η ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα), η προώθηση της αύξησης του εργάσιμου χρόνου και της ελαστικής εργασίας, η δημοσιονομική λιτότητα, οι εξοπλισμοί και η πολεμοκαπηλία έχουν μπει στην ημερήσια διάταξη. Η πάλη για ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ είναι αναγκαία πολιτική προϋπόθεση για την ικανοποίηση των εργατικών και κοινωνικών αναγκών.
Το αντιφατικό και πολύμορφο κίνημα των Τεμπών στις διάφορες φάσεις του έχει σταθεί απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ τσαλακώνοντας την αλαζονεία της, αφυπνίζοντας συνειδήσεις, βγάζοντας τον κόσμο στο δρόμο, αγγίζοντας σε πρωτόγνωρο βαθμό τη νεολαία. Οι μαθητές, οι φοιτητικοί σύλλογοι, το εργατικό κίνημα πάνω απ’ όλα με τις απεργιακές μάχες επανέφεραν τη μαζική λαϊκή πάλη στο προσκήνιο με τρόπο που κανείς δεν μπορεί ν’ αγνοήσει. Ο χείμαρρος των σωματείων, των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδίως σε ιδιωτικό τομέα -όπου η απεργία δεν είναι κάτι εύκολο- έχουν δώσει επανειλημμένα στην πράξη και στη μορφή τον τόνο μιας αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση και την εργοδοσία ταυτόχρονα.
Αυτό το πολύμορφο κίνημα έγινε και γίνεται και τώρα προσπάθεια από διάφορες πλευρές να διοχετευτεί σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια. Είναι προφανής η επιδίωξη ενταφιασμού του -με τις ανάλογες τιμές βέβαια- μέσω κυβερνητικών σχεδίων και λύσεων. Η κατάληξη του μεγάλου λαϊκού κινήματος κατά των μνημονίων που κλόνισε την κανονικότητα της αστικής διαχείρισης μέχρις ότου κυριάρχησε η κυβερνητική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ με την αναστήλωση -όπως όπως- του πολιτικού συστήματος και την ήττα του κινήματος μετά το 2015, είναι οδηγός για την αστική τάξη. Έτσι και τώρα παρουσιάζονται προτάσεις για κυβερνητικά αντιδεξιά μέτωπα, επίδοξοι αρχηγοί και κόμματα μιας χρήσης που αποφεύγουν να συγκρουστούν με την κυρίαρχη πολιτική, δημαγωγοί που στρέφουν τη λαϊκή οργή σε συντηρητικά και ακροδεξιά κανάλια. Και από κοντά, δυνάμεις της αριστεράς που τιμούν τις επαναστάσεις του παρελθόντος αποφεύγοντας στο παρόν να συγκρουστούν με τη συγκεκριμένη πολιτική του κεφαλαίου, παραπέμποντας τα πάντα στο μακρινό μέλλον.
Το κίνημα πρέπει όχι μόνο να γεμίσει τους δρόμους με τη σημερινή απεργία-διαδήλωση αλλά και να συνεχίσει με αφορμή τη δίκη για τα Τέμπη που αρχίζει στις 23 Μάρτη και να κλιμακώσει θέτοντας τα ουσιαστικά πολιτικά ζητήματα που αναδεικνύουν όχι μόνο τα Τέμπη αλλά και το σύνολο της αστικής πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, της συμπίεσης των μισθών, της φτώχειας, των εξοπλισμών και των πολέμων, του αυταρχισμού και του ρατσισμού.
Μια τέτοια κλιμάκωση σε μαζικότητα, μαχητικότητα και πολιτικούς στόχους, η σύγκρουση με τον κόσμο του κεφαλαίου και της ατομικής ιδιοκτησίας που δολοφονεί στο όνομα του κέρδους απαιτεί την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών και την ενίσχυση της κομμουνιστικής αριστεράς και του αντικαπιταλιστικού μετώπου.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 28 Φεβρουαρίου-1 Μαρτίου 2026
Οι δρόμοι πλημμυρίζουν ξανά για το έγκλημα στα Τέμπη (βίντεο-συνεχής ενημέρωση)
