Όλγα Κοσμοπούλου | γιατρός στο ΓΝ Νίκαιας, μέλος ΔΣ της ΕΙΝΑΠ
Η τραγωδία των Τεμπών άνοιξε βαθύ ρήγμα στη χώρα. Την αρχική αντίδραση, πού ήταν κυρίαρχα πένθος και βαθύ ανθρώπινο συναίσθημα συμπαράστασης στις οικογένειες που έχασαν παιδιά στο άνθος της νιότης τους και άλλα αγαπημένα πρόσωπα, διαδέχτηκαν πολλαπλά ερωτήματα που μέχρι σήμερα αναζητούν απαντήσεις. Συγκεκριμένες διαπιστώσεις που, ακόμη κι αν δεν μορφοποιούνται άμεσα στο μυαλό του καθενός και της καθεμιάς, υπάρχουν και στοιχειώνουν το συλλογικό συνειδητό.
Διαπίστωση πρώτη: δεν ήταν ατύχημα οφειλόμενο σε ένα ή περισσότερα στιγμιαία ανθρώπινα λάθη ή παραλείψεις. Ήταν κρατική δολοφονία με πολλαπλούς αυτουργούς: Τις κυβερνήσεις όλων των τελευταίων δεκαετιών που έχουν ξεπουλήσει το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες. Τις κυβερνήσεις που έχουν αφήσει τα πάντα στον αυτόματο πιλότο χωρίς ούτε καν στοιχειώδες δίχτυ κανόνων προστασίας για τους κατοίκους της χώρας. Τη δικαστική εξουσία, έρμαιο των εν λόγω κυβερνήσεων, που πρωτοστατεί στη συγκάλυψη. Την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους θεσμούς της να κανοναρχούν το ξεπούλημα.
Δεν χρειάζεται να έχει κανείς ιδιαίτερα προσεκτικό βλέμμα για να ανακαλύψει τα Τέμπη παντού στην κοινωνία: στις ατέλειωτες ώρες αναμονής και το στρίμωγμα στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στα σούπερ μάρκετ όπου κυριαρχεί η αγωνία αν θα έχουμε να φάμε ως το τέλος του μήνα, στα πάλαι ποτέ δημόσια νοσοκομεία όπου η αναμονή στα επείγοντα κρατάει ώρες και οι ουρές στα ταμεία των ιδιωτικών απογευματινών ιατρείων και χειρουργείων όλο και μακραίνουν, στα σπίτια χωρίς θέρμανση, στα πανεπιστήμια που διαγράφουν εργαζόμενους φοιτητές, στα δημόσια σχολεία που συγχωνεύονται, στα πρόσωπα των νέων που δεν μπορούν να βρουν δουλειά ή, αν βρουν, δεν μπορούν να βγάλουν τον μήνα, ή πόσω μάλλον να προγραμματίσουν ένα μέλλον, στα πρόσωπα των ηλικιωμένων όπου κυριαρχεί η κατήφεια και η απογοήτευση – «μια ζωή δουλεύω και πληρώνω και δεν έχω τίποτα σε αυτή τη χώρα». Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών, στα πρόσωπα των χωρίς πατρίδα εργατών γης, των κατεστραμμένων αγροτών και κτηνοτρόφων.
Η κοινοβουλευτική αριστερά που αρκείται στη διαφωνία με τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά δεν δίνει την απαραίτητη συνέχεια «λαέ ξεσηκώσου, διώξτους και πάρε πίσω την περιουσία σου, πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου, μπορείς να το κάνεις» έχει σοβαρές ευθύνες για την κυριαρχία της κατήφειας και της απογοήτευσης.
Τα Τέμπη είναι όχι απλά επίκαιρα, αλλά κυριαρχούν εφιαλτικά όσο πυκνώνουν τα σύννεφα του πολέμου απειλώντας να οδηγήσουν στον χαμό και τον θάνατο χιλιάδες νέους. Το ρήγμα είναι εκεί και μας καλεί, όχι να πενθήσουμε πάλι. Τα 57 μαύρα μπαλόνια στον ουρανό δεν αρκούν. Ένα μεγάλο κόκκινο μπαλόνι χρειάζεται. Που να σηματοδοτεί την απόφαση να ξαναπάρουμε πίσω όσα δικαιωματικά είναι δικά μας. Που να σηματοδοτεί την απόφαση να κλείσουμε το ρήγμα με τα ρόδα της εξέγερσης, της επιθυμίας για ψωμί, παιδεία, υγεία, στέγη, αξιοπρέπεια, ανθρώπινη ζωή.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 21-22 Φεβρουαρίου 2026
