Φοίβος Κακαμανούδης
Στο κενό η επιστράτευση «αλληλέγγυων» εργαζομένων, προφυλάκιση για τον ιδιοκτήτη Κωνσταντίνο Τζιωρτζιώτη
Σοκαριστικές είναι οι αποκαλύψεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας για τις εγκληματικές – όπως καθημερινά αποδεικνύεται να είναι – ευθύνες της εργοδοσίας της Βιολάντα. «Δακρύζαμε από την έντονη οσμή, ακόμα και 15 μέρες πριν την έκρηξη», «μου είχε πει να λέω ότι η οσμή είναι από τους βόθρους», «ο ιδιοκτήτης μου έδωσε το σχέδιο για να κάνω νέα γραμμή αερίου παρότι δεν έχω πτυχίο εγκαταστάτη». Είναι κάποιες από τις δηλώσεις εργαζομένων στην επιχείρηση που κάνουν τον γύρο των ΜΜΕ και αναμφίβολα εξηγούν πώς φτάσαμε στον θάνατο πέντε εργατριών.
Αποκαλυπτικό και το έγγραφο της Περιφέρειας Θεσσαλίας, με το οποίο μπήκε λουκέτο και σε άλλο εργοστάσιο του ιδιοκτήτη (Vitafree), αποδεικνύοντας πως δεν ήταν απλώς η «κακιά στιγμή», αλλά έγκλημα σε αναμονή. «Προκαλείται άμεσος κίνδυνος για την ασφάλεια των εγκαταστάσεων και των εργαζομένων λόγω μη ύπαρξης πιστοποιητικών ελέγχου δεξαμενών σε ισχύ και μη ύπαρξης πιστοποιητικού πυροπροστασίας ή αποδεικτικού αρχειοθέτησης μελέτης πυροπροστασίας», αναφέρει χαρακτηριστικά, αποκαλύπτοντας τη στάση της εργοδοσίας η οποία ακόμα και ένα μήνα μετά το πολύνεκρο εργατικό έγκλημα δεν μερίμνησε για την πυροπροστασία!
Προς αναστολή λειτουργίας οδηγείται και το τρίτο εργοστάσιο της Βιολάντα στη Λάρισα, όπου εντοπίστηκε κρυφή από τα πολεοδομικά σχέδια αποθήκη εκατοντάδων τετραγωνικών μέτρων, η οποία επίσης δεν αναφερόταν στην μελέτη πυρασφάλειας! Οι εξοργιστικές αυτές αποκαλύψεις γεννάνε κυρίως ένα ερώτημα. Πρέπει να θρηνήσουμε νεκρούς εργαζόμενους για να γίνουν οι απαραίτητοι έλεγχοι;
Τα ανεπαρκή μέτρα προστασίας σε όλες τις βιομηχανικές μονάδες της Βιολάντα, η πολύμηνη διαρροή που αγνοήθηκε, οι αδήλωτες εγκαταστάσεις και μια σειρά ακόμα δολοφονικών παραλείψεων, εξηγούν πως τίποτα τελικά δεν ήταν τυχαίο. Η κυνική δήλωση μάλιστα «εγώ είμαι το αφεντικό και θα κάνεις ό,τι σου λέω. Εσύ βάλε τον σωλήνα και είμαι εγώ υπεύθυνος από εδώ και πέρα για το τι θα συμβεί», που αποδίδεται στον ιδιοκτήτη Κωνσταντίνο Τζιωρτζιώτη, απορρίπτει κάθε περιθώριο να δικαιολογήσει κανείς την επιλογή μπροστά στο κέρδος να υποβαθμιστεί η προστασία της ζωής εργαζομένων. Αξίζει να σημειωθεί άλλωστε, πως η υπερασπιστική γραμμή του ίδιου – να δηλώσει «άγνοια» παρά την καταιγίδα αποκαλύψεων – δεν «πέρασε» και ο Κ. Τζιωρτζιώτης προφυλακίστηκε.
Σ’ αυτή την συνθήκη, ιδιαίτερα αρνητική εξέλιξη αποτελεί η στάση των 256 εργαζομένων της Βιολάντα που εμφανίζονται να υπογράφουν κείμενο στήριξης του εργοδότη τους αλλά και όσων βρέθηκαν σε συγκεντρώσεις υπέρ του και τον καταχειροκροτούσαν. Η απαράδεκτη στήριξη ενός εργοδότη που βάση των αλλεπάλληλων αποκαλύψεων φέρει την ευθύνη για τον θάνατο πέντε εργατριών σίγουρα κρύβει πολλά από πίσω, σε κάθε περίπτωση όμως δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων, σε σχετική ανακοίνωσή του, τονίζει πως δε πρόκειται για αυθόρμητες συγκεντρώσεις και κάνει λόγο για «οργανωμένη παρέμβαση της εργοδοσίας μέσω ενός στενού πυρήνα στελεχών της επιχείρησης και συγγενών του εργοδότη». Σε κάτι αντίστοιχο μπορεί να καταλήξει κανείς διαβάζοντας και το κείμενο των 256 εργαζομένων.
Το πρώτο συμπέρασμα που αντλείται από τη στάση όσων έκαναν την επιλογή να σταθούν στο πλευρό στης εργοδοσίας είναι πως ο φόβος της απόλυσης, σε συνδυασμό με την πεποίθηση ότι «έτσι είναι τα πράγματα» και δεν μπορεί να αλλάξουν οι συνθήκες στις οποίες ζούμε, μπορεί να γεννήσουν – και γεννάνε – τέτοιες καταστάσεις. Η αδυναμία του συνδικαλιστικού και πολιτικού κινήματος – της περιοχής αλλά και ευρύτερα – να αντιστρέψει αυτή τη κατάσταση είναι βασική πρόκληση για την επόμενη μέρα. Από την άλλη φυσικά είναι μια σειρά εργαζομένων που πήραν την πρωτοβουλία και μίλησαν ανοιχτά για τις εγκληματικές ευθύνες του ιδιοκτήτη των εργοστασίων, συμβάλλοντας καθοριστικά στο να γίνει γνωστό τι πραγματικά συνέβαινε.
Η ύπαρξη και των δύο πλευρών μεταξύ του κόσμου της εργασίας – όσο τρομακτική κι αν είναι βάση συγκυρίας – δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Δρόμος για την υπέρβαση τέτοιων φαινομένων είναι η ενίσχυση του ανεξάρτητου ταξικού συνδικαλισμού, μακριά από τα συμφέροντα της κάθε εργοδοσίας. Παράλληλα χρειάζεται άμεσα να τεθεί το ζήτημα της επόμενης μέρας των εργαζομένων της Βιολάντα. Το κλείσιμο των – επικίνδυνων – εργοστασίων και οι όποιες νομικές συνέπειες του ιδιοκτήτη δεν πρέπει να αφήσουν κανέναν απροστάτευτο και χωρίς εισόδημα.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 21-22 Φεβρουαρίου 2026
