Δύο χρόνια συμπληρώνονται στις 25 Ιανουαρίου από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, που οδήγησε στη νεομνημονιακή κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ. Δύο χρόνια, μόνο, από τους πανηγυρισμούς στα Προπύλαια, όταν ο Αλέξης Τσίπρας έριξε το σύνθημα «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή», το οποίο οδήγησε σε ολοκληρωτική ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ στην αστική και μνημονιακή πολιτική. Δύο χρόνια μετά και είναι σαν να έχουν περάσει χρόνια πολλά, καθώς τίποτα δεν θυμίζει τις ελπίδες και τις αυταπάτες εκείνων των ημερών. Δύο χρόνια μετά και η κυβέρνηση προσπαθεί να ζεστάνει την παγωνιά των λαϊκών στρωμάτων με την παραμυθία για «παράλληλο αριστερό» πρόγραμμα και για βελτίωση της κατάστασης στο μέλλον. Ο λαός βλέπει τα πράγματα να χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα, τα ψίχουλα «κοινωνικής ευαισθησίας» της κυβέρνησης να αποτελούν στάχτη στα μάτια για να περάσουν νέα σκληρά μέτρα και στο βάθος να έρχεται το 4ο ευρωμνημόνιο, εντός του διαρκούς μνημονίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δύο χρόνια μετά και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να μας πείσει πως «τίποτα διαφορετικό δεν μπορούσε να γίνει». Άλλοι υπουργοί μας μιλούν για τις επιτυχίες της κυβέρνησης και άλλοι πως ηττήθηκαν, αλλά το πάλεψαν και κάτι διέσωσαν. Και οι δύο «αφηγήσεις» παραμυθιάζουν τον κόσμο και στεριώνουν μια «αριστερή» εκδοχή του Θατσερικού «δεν υπάρχει εναλλακτική». Δεν είναι αλήθεια. Δρόμος διαφορετικός, δρόμος ανατροπής του πλαισίου της μνημονιακής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας, υπήρχε και υπάρχει. Δεν είναι εύκολος, είναι δύσβατος, πρέπει να τον ανοίξει ο αγωνιζόμενος λαός, αλλά είναι δρόμος απελευθέρωσης από τον ζυγό του κεφαλαίου, της χρεομηχανής και της ΕΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως κινούνταν σε άλλη κατεύθυνση, αφού είχε δεσμευτεί πως θα μείνει εντός ευρώ-ΕΕ και «δυτικού πλαισίου». Κι όμως, ο άλλος δρόμος της αντικαπιταλιστικής ανατροπής γίνεται όλο και πιο αναγκαίος, καθώς κυβέρνηση, ΕΕ και ΔΝΤ μας οδηγούν πιο βαθιά στο σφαγείο.
