Κώστας Τριχιάς
▸ Βαρύγδουπη επαναστατική λογοκοπία, έλλειμμα επαναστατικής τακτικής, μόνη λύση η ενίσχυση του κόμματος
Την Πέμπτη ξεκίνησαν οι εργασίες του 22ου συνεδρίου του ΚΚΕ και ολοκληρώθηκαν το Σάββατο 31 Ιανουαρίου με την ψήφιση της απόφασης και της νέας Κεντρικής Επιτροπής. Κεντρικό σύνθημα των Θέσεων της ΚΕ του κόμματος που δημοσιεύτηκαν τον περασμένο Οκτώβρη είναι το: «ΚΚΕ Δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!» Τα συνθήματα του κόμματος, η βαρύγδουπη φρασεολογία και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα παραπέμπουν σε μια «αριστερή στροφή» η οποία ενισχυμένη από την πείρα και τα συμπεράσματα που έχουν βγει από την ταξική πάλη θα μεταφραστεί σε ένα πρωταγωνιστικό επαναστατικό πολιτικό ρόλο του κόμματος. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
«Μέσα σε δύσκολες συνθήκες προετοιμαζόμαστε για ενδεχόμενες απότομες αλλαγές και καμπές της ταξικής πάλης» τιτλοφορείται μία ενότητα του κειμένου. Οι απότομες αλλαγές της ιστορίας όμως δεν κλείνουν ραντεβού με το πότε θα είναι προετοιμασμένο το κόμμα, αλλά εισβάλλουν ορμητικά στο προσκήνιο και τότε «ό,τι λείπει λείπει». Στις κάθε φορά δοσμένες συνθήκες, η πρωτοπορία με το πρόγραμμα της καλείται να εμπλακεί στην ταξική πάλη, κάνοντας κάθε φορά συγκεκριμένες ιεραρχήσεις και ανάλογα την κατάσταση, τον συσχετισμό δυνάμεων και τα ζητήματα που αναδεικνύει η ταξική πάλη, να διαμορφώσει την ιστορία. Και εδώ ο πρόσφατος ιστορικός λογαριασμός του ΚΚΕ (Δεκέμβρης ‘08, πάλη κατά των μνημονίων, Δημοψήφισμα, Τέμπη) – παρά τις περί αντιθέτου διακηρύξεις- είναι αρνητικός, συμβάλλοντας έτσι στην επιδείνωση του ταξικού συσχετισμού (όπως διαπιστώνουν οι Θέσεις). Ένα κομμουνιστικό κόμμα δεν μπορεί να νοιώθει δικαιωμένο σε ένα συνεχιζόμενο τοπίο κοινωνικής καταστροφής, λεηλασίας της εργατικής τάξης και της φύσης, υποθήκευσης του δημόσιου πλούτου, όσες εκλογικές πρωτιές και αν σημειώνει. Πολύ περισσότερο οι «απότομες καμπές» δεν έρχονται ως θείο δώρο το οποίο περιμένουν στωικά οι επαναστάτες, αλλά επιταχύνονται- έρχονται πιο κοντά από την υποκειμενική παρέμβαση των επαναστατών.
Αυτή η λογική δεν υπάρχει στις Θέσεις. Μαζί με τη λαθεμένη στρατηγική (η πορεία για τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό εκφυλίζεται σε τελική ανάλυση σε μια απολογία των ταξικών εκμεταλλευτικών καθεστώτων που κατέρρευσαν) απουσιάζει και κάθε έννοια επαναστατικής τακτικής, κάθε προσέγγιση για μια διαλεκτική σύνδεση τακτικής-στρατηγικής, που θα φέρνει πιο κοντά το αύριο με το σήμερα. Το ΚΚΕ καταφεύγει σε ένα γενικόλογο ρητορικό αντικαπιταλισμό που δεν αναφέρεται συγκεκριμένα στον αντίπαλο (κυβέρνηση, θεσμοί, πολιτικοί εκπρόσωποι κ.α.), δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένους πολιτικούς στόχους και μορφές πάλης που θα παλέψει το κίνημα, και γενικώς αποφεύγει οποιαδήποτε συγκεκριμένη αναφορά (χαρακτηριστική είναι η αρχική του αποφυγή στην ονομαστική αναφορά του Μαδούρο όταν απήχθη) προκειμένου να διασφαλίσει την καθαρότητα του. Πράγματι, χωρίς συγκεκριμένες αναφορές δύσκολα να κατηγορηθείς ότι θρέφεις αυταπάτες περί διαχείρισης ή κυβερνητισμό, δύσκολα όμως και να αναμετρηθείς με τους πραγματικούς συσχετισμούς.
Η δυσανεξία στους πολιτικούς στόχους καταλήγει στην πράξη σε ένα αμυντικό οικονομισμό γαρνιρισμένο με μπόλικες δόσεις επαναστατικής φρασεολογίας. Η όποια πολιτική πρόταση περιορίζεται στην «εξαγωγή των κατάλληλων συμπερασμάτων» και στην «ενίσχυση του Κόμματος» σε αλλεπάλληλες εκλογικές αντιπαραθέσεις. Έτσι όμως δεν αλλάζουν στην πράξη οι συσχετισμοί. Ο αρνητικός συσχετισμός δε θα αμφισβητηθεί όταν οι εργαζόμενοι απλώς «βγάλουν συμπεράσματα», αλλά όταν ο λαός αμφισβητήσει στην πράξη με τον αγώνα του τον συσχετισμό, και με την παρέμβαση του υποκειμενικού παράγοντα συγκεντρώνονται δυνάμεις για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την επανάσταση.
Στην πράξη, το ΚΚΕ για ακόμη μια φορά βγάζει φλας αριστερά για να αλληθωρίσει προς τα δεξιά, αφήνοντας αναπάντητα τα ερωτήματα, τις αναζητήσεις και τις απαιτήσεις του κόσμου της Αριστεράς, των πρωτοπόρων εργαζόμενων που αγωνίζονται. Η πρακτική αυτή αφήνει ένα αντικειμενικό κενό μαχητικής ανατρεπτικής εργατικής πολιτικής, κενό που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να καλύψει η «μισή ρήξη» του προσωποκεντρικού ΜΕΡΑ25. Η κατάσταση αυτή διαμορφώνει δυνατότητες για μια ανώτερη παρέμβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και ευρύτερα των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στο φύλλο 31 Ιανουαρίου-1 Φεβρουαρίου 2026
