Θοδωρής Πανταζόπουλος
Σε απεργιακό ρυθμό κινείται ο κλάδος των κατασκευών στην Ελβετία, καθώς 20.000 εργαζόμενοι/-ες ψήφισαν συντριπτικά υπέρ (89.7%) της κλιμάκωσης του αγώνα, όπως ανακοίνωσαν δύο από τα μεγαλύτερα συνδικάτα της χώρας, UNIA και SYNA. Οι διαπραγματεύσεις έχουν ξεκινήσει ήδη από το καλοκαίρι, ενόψει λήξης της συλλογικής σύμβασης στο τέλος του χρόνου. Ωστόσο, η αδιαλλαξία της εργοδοσίας οδήγησε στην απόφαση για κλιμάκωση. Μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις έχουν πραγματοποιηθεί ήδη στο μεγαλύτερο μέρος της Ελβετίας τις τελευταίες εβδομάδες, με πάνω από 12.000 συμμετέχοντες/-ουσες, ενώ περισσότερα από 1.500 εργοτάξια έχουν κλείσει. Παράλληλα, τα συνδικάτα προειδοποιούν πως αν η στάση της εργοδοσίας συνεχιστεί, θα προχωρήσουν σε πανεθνική απεργία το 2026.
Στο επίκεντρο των αιτημάτων βρίσκεται ένα από τα βασικά ζητήματα, ο χρόνος εργασίας. Οι εργαζόμενοι απαιτούν, μεταξύ άλλων, μείωση στις 8 εργάσιμες ώρες – αυτή τη στιγμή μπορούν να φτάσουν ως και τις 9 εκτός υπερωριών. Η εργοδοσία, από την άλλη, πιέζει ώστε το όριο να αυξηθεί στις 50 ώρες ανά εβδομάδα, με παράλληλη αύξηση υπερωριών, ενώ ταυτόχρονα προωθεί την ηλικιακή διάκριση, προτείνοντας ως και 25% χαμηλότερη αμοιβή για τους νεότερους καθώς και διατάξεις για ευκολότερη απόλυση των μεγαλύτερων.
Τέτοιου είδους καταστάσεις δεν είναι πρωτοφανείς στην Ελβετία, με αντίστοιχες απεργίες να έχουν λάβει χώρα και στις κατασκευές και άλλους μεγάλους κλάδους, όπως στους σιδηροδρόμους. Ωστόσο, η χώρα έχει συνολικά εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά απεργιών, καθώς οι περισσότερες συλλογικές συμβάσεις περιλαμβάνουν «υποχρέωση ειρήνης», καθιστώντας την απεργία δυνατή μόνο κατά τη διάρκεια περιόδου επαναδιαπραγμάτευσης και ως έσχατη επιλογή νομικά.
Πέρα, λοιπόν, από τα άμεσα και δίκαια αιτήματα των εργαζομένων, ένας τέτοιος απεργιακός κύκλος απειλεί να βγάλει από την εργασιακή ειρήνη έναν ιδιαίτερα μαζικό κλάδο, που μετρά 80.000 εργαζόμενους και πολλούς μετανάστες, καθώς και να πυροδοτήσει ευρύτερες εξελίξεις.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στο φύλλο 22-23 Νοέμβρη
